message in a bottle

Άρτι αποφυλακισθείς

2007-11-03T22:06:00.000+02:00

Χίλια συγγνώμη για το γεγονός ότι έχω γράψει τους φίλους μου αντί να γράφω στους φίλους μου από την άκρη της γης, στην οποία βρίσκομαι. Ανωτέρα βία, αλλά μόνο βία, χωρίς σεξ.

Όχι το λέω αυτό για να μην υπάρχουν παρανοήσεις, καθότι ο κόσμος συνηθίζει να κρίνει μια κατάσταση άμα τη ανακοινώσει της καταστάσεως και όχι άμα τη εξηγήσει. Λοιπόν το επαναλαμβάνω το σκηνικό είχε βία αλλά όχι σεξ.

Με έχωσαν στη στενή, στην ψειρού, στο φρέσκο, στη φυλάκα ρε παιδί μου πως το λένε! Ο σερίφης ο Αμερικάνος εκπρόσωπος του Μπους στο νησί με είχε βάλει από καιρό στο μάτι. Βρήκε την ευκαιρία ο αλήτης με ψέματα και συκοφαντίες να με προφυλακίσει γιατί πουλούσα λέει στο μαγαζί μου χαλασμένα μπρόκολα.

Στην πραγματικότητα μου το κρατάει μανιάτικο γιατί τα έφτιαξα με τη Βάλερι. Ναι ρε τα έφτιαξα μαζί της γιατί είναι μια θεά και εγώ μετράω και μπροστά μου είσαι σαν την κουτσουλιά του γλάρου.

Το γλαροκούτσουλο λοιπόν, με έχωσε μέσα για 21 ημέρες και 11 ώρες. Απαγόρευσα στη Βάλερι να τον παρακαλέσει να βγω, παρότι δεν ήταν και η καλύτερή μου. Με έβαλαν στο ίδιο κελί με δύο Καλογήρου μαζί (αυτός που πλακωνόταν με τον Κούρκουλο στην ταινία). Ανταλλάξαμε κάτι ματιές στην αρχή, μου έσκασαν και μερικά χαμογελάκια, πήγαν να μου κάνουν και τσαμπουκά, αλλά τότε σκέφτηκα το εξής:

Πήγα για κατούρημα, τάχα μου δήθεν, στην τουαλέτα που ήταν εντός του κελιού, τον έβγαλα έξω με Αργολιδιώτικο τουπέ (μήπως και τρομάξουν) και παρακάλεσα τον ένα το χοντρό να κάνει στην άκρη, γιατί αν τον έπαιρνε καμιά σταγόνα μπορεί και να κολλούσε Psilokithiasis. Ούτε που κατάλαβαν τι τους είπα, αλλά μήπως κατάλαβα κι εγώ που το είπα; Το θέμα πάντως ήταν ότι επί 20 μέρες κάθονταν αυτοί στη μία γωνία αγκαλίτσα κι εγώ στην άλλη μόνος μου.

Χτες που βγήκα μίλησα και με τη μάνα μου που είχε σκάσει γιατί δεν την είχα πάρει τηλέφωνο τρεις εβδομάδες. Το τι άκουσα δε λέγεται, ιδίως όταν της είπα ότι είχα πάει στο εξοχικό μιας γκόμενας στην έρημο της Αυστραλίας και βούλιαξε το κινητό μου στην πισίνα. Ησύχασε μόνο όταν της είπα ότι η με την κοπέλα το βλέπω πολύ σοβαρά το ζήτημα και ότι την έμαθα να φτιάχνει και τυροπιτάκια. Με ρώτησε μάλιστα αν είναι δικιά της η έπαυλη και τι άνθρωποι είναι οι γονείς της και τέτοια...

Έχω ένα σωρό πράγματα να πω για τη φυλακή και το σωφρονιστικό σύστημα στα Κιριμπάτι, για το σκηνικό με τα χαλασμένα μπρόκολα και γενικά για όλη τη φάση, αλλά πρώτα πρέπει να δω πως θα ξανανοίξω το μαγαζί και πιο πρώτα πρέπει να πάω να αποδείξω για τρίτη συνεχόμενη φορά στη Βάλερι πως όσα έγραψα για τα συμβάντα μέσα στη φυλακή είναι απολύτως αληθή και ότι καμία αλλαγή στις σεξουαλικές μου προτιμήσεις δεν επήλθε. Μετά θα δω τι κάνετε κι εσείς, ανοίγοντας τα blog σας και μετά θα σας πω και τα υπόλοιπα.

Υ.Σ. Ούτε στη Γελλάς ήξεραν τίποτα για τα χαΐρια μου και νόμιζαν ότι τους έφτυσα, αλλά δεν προδίδω εγώ τους φίλους. Μαζί παιδιά και στο φρι πρες!

Τα παίξαμε τελείως!

2007-09-23T12:18:00.000+03:00

Wow! δε μου φτάνουν τα προβλήματα που έχω εδώ στα Κιριμπάτι με τις αρχές (θα σας πω μόλις ξεμπερδέψω) τώρα γράφω κείμενα και για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Ευτυχώς τουλάχιστο γι' αυτούς είναι δύσκολο να με πιάσουν εδώ που είμαι. Χο χο!

Yellas is back

2007-09-12T18:52:00.000+03:00

Διαδίδουμε και εμείς το βιντεάκι, για να σκάσουν οι οχτροί μας

Οι εκλογές είναι κιτς (from my point of view)

2007-09-08T17:24:00.000+03:00

Αχ βρε πατρίδα, κάποιες φορές μόνο με την πλάκα αντέχεται το κιτς σου!

Κι η ζωή συνεχίζεται

2007-08-31T15:43:00.000+03:00

Ίσα που προλαβαίνω να γράψω αυτό το ποστ. Θα είναι γρήγορο και θα έχει λάθη, γι' αυτό μη με παρεξηγείτε. Έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να το γράψω μέχρι να τελειώσουν τα τρία πρώτα τραγούδια του blog. Johny Cash, Χατζιδάκις και πάλι Χατζιδάκις με τη φωνή της Γαλάνη.

Ξέρω πως μετά τα τραγούδια αυτά θα αρχίσει η σκέψη να ξεφεύγει, να αλλοιώνεται. Κάτι θα διαβάσω, κάτι θα γράψω, με κάποιον θα μιλήσω και η ανώφελη ροή της πραγματικότητας, ο ωφέλιμος μας χρόνος, θα με πάρει μαζί της και ποιος ξέρει πότε θα καταφέρω να βγω από το εγώ για να προσεγγίσω τη θλίψη εκείνου του πατέρα, που έχασε τα τέσσερα μωρά του... και τη γυναίκα του.

Περνούν οι μέρες και η συγκίνηση έρχεται πια μόνο τη βοήθεια της μουσικής. Θα 'θελα πραγματικά να μπορούσα να κάνω σε όλα αυτά ένα undo και ένα delete στη μικροψυχία όσων ούτε για μια στιγμή δε δείλιασαν μπρος τη συμφορά της οικογένειας εκείνης. Απλά συνέχισαν, απερίσκεπτοι, να κάνουν ότι έκαναν και πριν... μάλλον να αδικούν ανθρώπους όπως και πριν.

Ευτυχώς η δική μου ροή της πραγματικότητας μου επιτρέπει ακόμα να συγκινούμαι, να θλίβομαι και να φαντάζομαι πως δε χάθηκαν όλα. Ίσως αν υπήρχαν κι άλλοι να ακούν αυτή τη μουσική τώρα και να μοιράζονται αυτές τις σκέψεις, ίσως να μη χάθηκαν όλα. Ίσως να υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Όμως τελειώνουν τα τραγούδια. Θα πρέπει να πάψω. Θα πρέπει να συνεχίσω. Δε θα κοιταξω πίσω μου για τα λάθη, ούτε της σκέψης, ούτε της σύνταξης, ούτε της ορθογραφίας... Υπάρχουν απείρως πιο σημαντικά λάθη που πρέπει να αντιμετωπίσω πια κατάματα.

...

Ερώτημα;

2007-08-27T09:59:00.000+03:00

Παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα. Η θλίψη μου είναι απέραντη.

Μια ερώτηση μόνο να σας κάνω: Μετά από την καταστροφή αυτή είστε πιο ενωμένοι ή πιο διχασμένοι;

Όχι άλλο μπρόκολο!

2007-08-21T12:39:00.000+03:00

Εσείς λογικά κάνετε ακόμα τα μπανάκια σας και εγώ εδώ δεν παίρνω ανάσα. Από τη μια έχω κουραστεί να πουλάω μπρόκολα και μελιτζάνες και κολοκύθια και από την άλλη ο κωλόμπατσος ο Αμερικάνος που μου την μπαίνει συνέχεια, γιατί του έφαγα το κορίτσι.

Το μόνο καλό είναι πως η Γελλάς ξαναβγήκε και μάλιστα στο Ίντερνετ, έτσι μπορώ να την απολαμβάνω κι εγώ.

Δίπλα έβαλα και το banneraki της που ομολογώ ότι είναι μια πολύ καλή ιδέα για να χαμογελάω κάθε πρωί μαζί με τα σχόλιά σας.

Αν πατήσετε μάλιστα και την αγελάδα θα μπείτε μέσα στην ιστοσελίδα, η οποία έχει νέα, αποκλειστικότητες και μια συνέντευξη με την Ζιζέλ, καθώς και αποκλειστική γυμνή φωτογράφισή της. Επίσης άλλη μία με τον Brand Pitt μόνο με βρακί και χωρίς βρακί. Για όλα τα γούστα μιλάμε.

Α ναι... το Αντιδελτίο βάλτε το κι εσείς στα blogs σας. Μιλάμε είναι μούρη.

Και εγένετο ...μπροκολάρχης

2007-07-27T09:31:00.000+03:00

Τα έχω παίξει! Από τη μία η εφημερίδα. Δυστυχώς εγώ δεν μπόρεσα να την δω πως είναι. Από τα αρχεία που είδα μια χαρά μου φάνηκε. Χωρούσε βελτιώσεις σίγουρα,αλλά ήταν σε καλό επίπεδο.

Βέβαια είδα και όλους τους κακεντρεχείς που άφηναν πληρωμένα σχόλια εναντίον της στο Ίντερνετ. Ψάχνοντας όμως κατάλαβα τι κρύβεται από πίσω και σταμάτησα να δίνω σημασία.

Από την άλλη τα μπρόκολα. Μ' έχουν τρελάνει οι Κιριμπατιανοί. Τα καταβροχθίζουν λες και είναι αντσούγιες. Βγήκε η διαφήμιση στους δρόμους και από περιέργεια άρχισαν να έρχονται στο μαγαζί. Στην αρχή μάλιστα δεν έρχονταν οι ίδιοι, αλλά έστελναν άλλους.

Έγινε αυτό που φαντάστηκα. Πως να το θέσω τώρα... δεν ξέρω και πως να το θέσω. Δηλαδή δεν το θέτω εγώ, το θέτουν όμως αυτοί. Τέλος πάντων, έχει ανασάνει ο κόσμος, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Καταρχήν έχουν μειωθεί οι πωλήσεις των περιοδικών στο ήμιση. Δεν το χρειάζονται πια. Ούτε καν προλαβαίνουν να το διαβάσουν. Έπειτα μειώθηκαν οι πωλήσεις μπιφεκιών, το οποίο σημαίνει ότι έχω κάνει σούπερ εχθρούς.

Αλλά τι με νοιάζει εμένα. Περπατώ στο δρόμο και 9 στους 10 μου γελούν, για τον ένα τον μπιφτεκά θα αγχώνομαι; Όχι βέβαια! Είμαι πια ο μπροκολάρχης του νησιού, θα έχω εχθρούς, αλλά θα έχω και φίλους και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Τι; πάλι γελλάς;

2007-07-23T13:43:00.000+03:00

Τελικά η χοληστερίνη και η σοβαροφάνεια του έθνους κατάφερε να κατατροπώσει την εφημερίδα μας. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει!!

Την Κυριακή Γελλάς - Εφημερίδα φτιαγμένη από bloggers

2007-07-10T21:49:00.000+03:00

Τους βλάκες! Με έβαλαν εμένα να το ανεβάσω από τα Κιριμπάτι επειδή έχω λέει χρόνο. Από το πρωί αυτό κάνω. Νομίζω πως τελικά τα κατάφερα! Κάτσε να πατήσω για να δώ...

Καλό είναι;

Την Κυριακή Γελλάς

2007-07-10T18:20:00.000+03:00

Έ ρε μάνα μου γλέντια που έχουν να γίνουν. Την Κυριακή Γελλάς!!

:))))))))

Τα χαμόγελα στη μάνα μου πάνε, που ναι μεν έχει να με δει τρεις μήνες αλλά θα με διαβάζει φαντάζομαι ανελλιπώς.

Μάναααα την Κυριακή Γελλάς.

Υ.Σ. Για πλάκα το έγραψα ε, μην της πει κανείς γι' αυτό το μπλογκ και μάθει ότι είμαι στα Κιριμπάτι, γιατί χάθηκα.

Νέα εφημερίδα στην πατρίδα!

2007-07-07T13:55:00.000+03:00

Οι δουλειές έχουν αρχίσει να παίρνουν τα πολύ επάνω τους. Μέσα σε όλα αυτά μου έστειλαν από την πατρίδα το παρακάτω κείμενο μαζί με φωτογραφίες.

"Στην αρχή ήταν απλά μια φήμη στη μπλογκόσφαιρα. Ήταν αρκετή όμως για να συνταράξει την πολιτική και επιχειρηματική ηγεσία του τόπου, που όπως ξέρουμε δεν ιδρώνει το αυτί της με τίποτα. Τα μεγαλοστελέχη της χώρας τηλεφωνιόντουσαν πανικόβλητοι «Είναι αλήθεια αυτό που λέγεται στους διαδρόμους?». Οι απαντήσεις κατάφεραν μόνο να θολώσουν το τοπίο, που ήδη μετά την υπόθεση των ομολόγων δε βλέπεις ούτε τη μύτη σου.

Τελικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγκάστηκε να προβεί σε δηλώσεις, γιατί έπρεπε να φύγει και για διακοπές:

Πράγματι κυρίες και κύριοι, στις 15 Ιουλίου θα κυκλοφορήσει μια εφημερίδα που γράφεται αποκλειστικά από μπλόγκερς!

Ταραταντάν! Τέτοιο σούσουρο στην αίθουσα είχαμε να δούμε από την παραίτηση Τσιτουρίδη.
-Αληθεύει ότι θα σατιρίζει τους πάντες και τα πάντα? ρώτησε δημοσιογράφος μεγάλης εφημερίδας, ενώ έτρωγε πασατέμπο και τα νύχια του.
-Ακόμα και τους εαυτούς τους και με αυτό σίγουρα δεν μπορούμε να τα βάλουμε, έκανε ο Τεό με σκυμμένο το κεφάλι..

Δεν επέτρεψε άλλες ερωτήσεις. Πήρε αργά το βήμα του και βγήκε από την αίθουσα, γιατί τον περίμενε ο Κώστας στο Μαξίμου για ούζα και αν αργούσε θα τέλειωνε πάλι όλους τους μεζέδες".

Ω ρε π... τώρα που αρχίζει το γλέντι εγώ έφυγα για Κιριμπάτι. Πάντως μεταξύ μας, μου ζήτησαν να δημοσιεύσουν το ταξίδι μου και εγώ τους είπα ναι. Θα στείλουν και έμβασμα (αμήν - να χρηματοδοτήσουμε λίγο το μαγαζί σε πρώτες ύλες ...μπρόκολα).

Επίσης μου ζήτησαν και το τηλέφωνο της Βάλερι, αλλά τους είπα όχι.

Αντιγράψτε και στείλτε το μήνυμα ως τα πέρατα του Internet. Αν δεν το κάνετε θα καεί το DVD σας, αν όμως το κάνετε θα κερδίσετε 5 εκατομύρια στο τζόκερ, κάποιος θα σας προσφέρει τσάμπα τυρόπιτα στο δρόμο και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας θα γίνει η Δήμητρα Ματσούκα (ο Ρουβάς του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)

Κάντο για την πατρίδα ρε ντόκτορ!

2007-06-27T10:06:00.000+03:00

Καλό το σεξ βρε παιδιά, αλλά έχουν αρχίσει να κόβονται τα πόδια μου. Αν υπάρχει κανείς γιατρός εκεί έξω ας μας παραχωρήσει καμιά δωρεάν συμβουλή.

Μαλακία είπα έτσι! Γιατρός και δωρεάν συμβουλή... Κάντο για την πατρίδα ρε ντόκτορ. Πρώτη φορά η Ελλάς πηδά την Αμερική, δεν είναι σωστό να την χάσουμε αυτή την ικανοποίηση λόγω ξεζουμίσματος.

Λοιπον, να σας πω και το άλλο για να μη με πάρετε με τις πέτρες με αυτά που λέω για το κορίτσι. Τα τελευταία 3 ποστ τα εκτύπωσα μαζί με τα σχόλια και τα διάβασα στη Βάλερι. Το γέλιο που ρίχνει είναι απίστευτο.

Σας γνωρίζει κι όλας πια με τα ονόματά σας. Ψιλοζηλεύει κι όλας με τόσες κυρίες που σχολιάζουν και μετά με κοιτάει με τα υγρά της μάτια, αυτά καλέ τα γεμάτα ηδονή και τυλίγει τα δυο της χέρια στο λαιμό μου και μετά τα δυο της πόδια γύρω από τη μέση μου και μετά ακουμπάει τα στήθη της στα δικά μου (με ευκολία λέμε)...

Γι' αυτό σου λέω βρε γιατρέ μου, κάνε κάτι... Μην πει κανείς βιάγκρα, τα πόδια μου κόβονται μόνο, τα υπόλοιπα άκρα δουλεύουν αβασάνιστα (και έλεγα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτή η λέξη).

Α ναι... μην ξεχάσω, έχω και ένα μαγαζί που διοικώ. Η αφίσα βγήκε και από αύριο θα κρεμαστεί σε 4 σημεία σε όλη την ατόλη. Ο καπιταλισμός μπήκε για τα καλά στο νησί μας και υπεύθυνος "σε μουά".

Είναι ένας χοντρός με το μαγιό του. (Έπεισα τον Mr. Tampourine και έφερε έναν ξάδερφό του από άλλη ατόλη, του έφαγε και το 60% της πληρωμής). Είναι και ένας παπαγάλος δίπλα του.... και λέει η αφίσα: "What did the parrot say to mr. John? -Eat at Pit's if you want to see your bird again"

Για όσους έβαζαν χέρι στην μπροστά τους την ώρα των αγγλικών (ή και το αντίθετο) η μετάφραση έχει ως εξής: "Τι είπε ο παπαγάλος στον κύριο Τζον; - Φάε στου Πιτ, αν θέλεις να δεις το πουλί σου πάλι".

Είμαι πολύ αισιόδοξος για το αποτέλεσμα. Το χιούμορ κερδίζει πάντα. Τώρα θυμήθηκα και το Ρόσκο από τους Ντιουκς, που έλεγε oh goody goody... khhhh khhh kxx kx...

Σεξ και μάρκετινγκ!

2007-06-23T11:09:00.000+03:00

Γαμώτι μου γαμώτι. Δεν μπορώ να κάνω μπλόγκινγκ σχεδόν καθόλου. Όλο το σκέφτομαι, αλλά όλο κάτι τυχαίνει, μία τη βλέπω με το στριγκάκι και με ανάβει, μία πλένει τα πιάτα ελαφρά σκυπτώμενη και με φουντώνει, μία βλέπω το ρολόι και έχουν περάσει 5 ώρες από το προηγούμενο και γίνομαι μόνος μου παρανάλωμα.

Στην πυρά να με ρίξετε, διότι το 'χω παραξηλώσει (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Αμάν, τι λέω! Στην πυρά σίγουρα, αν δε θέλετε να σας διαφθείρω κι εσάς. Εννοώ κι άλλο...

Δηλαδή όχι κι άλλο! Πόσο παραπάνω; (Εδώ είναι που το παίζω πια πολύ σίγουρος για τις επιδόσεις μου). Τέλος πάντων, ο λόγος που το γελοιοποιώ το πράγμα είναι γιατί είναι τόσο ωραίο που δεν το αντέχω. Η Βάλερι είναι όντως Supergirl.

Ε, μέσα σ' όλα αυτά είπα να το ρίξω λίγο και στη δουλειά. Δηλαδή ποια δουλειά, λέμε τώρα. Απλά είπα να οργανώσω μια διαφημιστική καμπάνια. Έριξα διάφορα συνθήματα στην αγορά:

1. "Φάε από το Pit's Place και νιώσε ανάλαφρος για όλη τη μέρα". Ο Τζόνι μου είπε ότι αυτό δε θα πιάσει γιατί ο κόσμος θα το συνδέσει με άσχημες μυρωδιές. Άτσα ο Τζόνι! Μετά από αυτό σκέφτομαι να του δώσω τη θέση του Marketing Director στο μαγαζί.

2. Sha la la la la la la φάε από το Pit's Place για να νιώσεις ωραία ya! (Το μάγκικο "ναι" στην περιοχή, κάνει καλή ομοιοκαταληξία, δεν ξέρω αν το πιάσατε;). "Τι 'ναι αυτό", μου λέει ο Τζόνι, "το 'χεις χάσει τελείως;"

3, "Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να σώσουμε την ατόλη μας από τη βύθιση. Να τρώμε από το Pit's Place, που θα μας βοηθήσει να αποθέσουμε τα περιτά μας κιλά στο χώμα της, για να ψηλώνει μέρα με τη μέρα, πιο πολύ από τη θάλασσα". Δε χρειάστηκε να πει τίποτα ο Τζόνι. Πολύ ακραίο, το κατάλαβα κι από μόνος μου.

Ρίξτε καμιά ιδέα, βρε παιδιά.

Πλάκωσε πελατεία

2007-06-14T20:06:00.000+03:00

Χάθηκα, το ξέρω είμαι απαράδεκτος, όμως τι να κάνω έχω πνιγεί στη δουλειά. Άλλαξε εντελώς το πράγμα και τέσσερις μέρες τώρα δεν προλαβαίνω να εξυπηρετώ. Τρεις πελάτες μπήκαν μέσα στο μαγαζί μου και η Βάλερι x 4. Όμως δεν τη μετράω στο λογαριασμό γιατί έτσι κι αλλιώς τσάμπα της τα δίνω.

Τ' αφεντικό τρελλάθηκε (αποτρελλάθηκε η σωστή λέξη, το άλλο ίσχυε και πριν), διότι ερωτεύτηκε. Τι ερωτεύτηκε δηλαδή, μπουρλότο έγινε.... παρανάλωμα λέμε.

Αααααχχχ! Βαρύς αναστεναγμός. Πήραμε και λεφτά από τους πελάτες. Ο πρώτος ήταν ένας ξάδερφος του Έλβις από το μπαρ. Αυτός για άλλον πήρε τα μπρόκολα. Ο άλλος ήταν ο Πούλγκα, ο κομπιουτεράς του νησιού. Αφασία τύπος, μαύρος, με γαμψή μύτη και ξερακιανός (από τους λίγους στο νησί). Λένε πως είναι διεθνούς φήμης κομπιουτεράς και δουλεύει για την κυβέρνηση. Έχει πολύ χιούμορ και είναι παντρεμένος με μια λευκή κοπέλα πολύ όμορφη. Αυτή έχει σίγουρα περισσότερο χιούμορ. Ούτε ο Πούλγκα ψώνισε για πάρτι του, πάντως.

Ο τρίτος, όμως, το πήρε σίγουρα για τον εαυτό του, γιατί ήρθε τρομαγμένος και με ρώτησε τι βάζω μέσα και αν πρέπει να πάει στο γιατρό. Τον σπούριξε τον κακομοίρη. Του εξήγησα πως αυτό είναι το μυστικό, το να ξαλαφρώνει εύκολα και πως θα πρέπει να ξαναπάει στο σπίτι του και να το απολαύσει. Τέτοιες χαρές, σπανίζουν στο νησί.

Ε, κάποια στιγμή, από την πολύ κούραση ξαναγύρισα και εγώ στήν καλύβα μου. Πέτυχα απ' έξω τον χοντρομπαλά του τοπικού ΟΤΕ. Όχι δεν είχε έρθει για να μου βάλλει τηλέφωνο. Ήρθε για να δει λέει τα καλώδια. Ρε δεν πάμε καλά! Τα ντικά σου καλώντια φίλε, έκουν λίγκο καεί; Γκάμιτσε με, μου λέει και σηκώνεται να φύγει. Όχι ρε, του λέω, το "γκάμιτσέ με", είναι το καλημέρα στα ελληνικά. Τώρα είναι βράδυ, τώρα λέμε "Είμαι κερατά".

-"Είμαι κερατά!", μου απαντάει αυτός, όλο χάρη.

Δόξα σοι ο Θεός, να και ένας Δημόσιος Υπάλληλος που το παραδέχεται, είπα εγώ απέξω μου.

Επίσης, πρέπει να σας πω πως βρήκα λύση και για το μαγαζί. Θα γίνει πάταγος από την άλλη εβδομάδα. Αυτά για την ώρα. Αύριο πάλι.

Όχι όχι μη κλείνετε... ξέχασα κάτι. Αύριο το βραδάκι θα κάνω το τραπέζι στη Βάλερι. Κουφάλα ναυαγέ, πόσοι μήνες πέρασαν;

Σοβαρότης είπαμε....

2007-06-10T11:08:00.000+03:00

Τι να πω! Τι! - να πω... τι να πω; πω πω, δεν ξέρω τι να πω... για τα χαρίσματά της εννοώ... της Βάλερι. Με έχετε συνηθίσει να είμαι σαχλαμάρας και να σκέφτομαι μόνο τον πήδο. Κανένα βάθος δηλαδή. Καμία σοβαρότης ούτως ειπείν.

Ε! λοιπόν σήμερα αλλάζω. Θα είμαι διαφορετικός. Σοβαρός μέχρι εκεί που δεν πάει και θα αναλύσω μόνο τα ψυχικά χαρίσματα αυτού του κοριτσιού.

Ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή. Το πρωί πήγα στο "χόσπιταλ", για να μου αλλάξουν γάζες. Με ανέλαβε η Βάλερι, εγώ έκανα πως δεν πονάω για να δείξω άντρας... δε θα πω παρακάτω, είπαμε θα είμαι σοβαρός. Πονάς μου λέει; (ούτε τι της είπα θα πω).

Πότε θα μου κάνεις την τιμή να έρθεις στην καλύβα μου, για δείπνο; Σήμερα μου απαντάει. Εκεί πόνεσα, αλλά δε θα πω τίποτα για το ποιες σκέψεις με πλημμύρισαν.

Το απογευματάκι όλα ήταν έτοιμα. Είχα προμηθευτεί φαγητά από το εστιατόριο, έτσι κι αλλιώς πάλι έμειναν, και το ταπέζι ήταν πλούσιο από πρασινάδα. Μου είπε πως είναι ευτυχής που άνοιξα τέτοιο μαγαζί, γιατί πλέον θα μπορούσε κάτι να τρώει απ' έξω. Είναι και αυτή σχεδόν χορτοφάγος. Τώρα μην πείτε εσείς.

Είναι γιατρός από πεποίθηση. Έχει βρεθεί στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου για να προσφέρει βοήθεια σε όσους τη χρειάζονται. Στα Κιριμπάτι βρίσκεται εδώ και 6 μήνες και δε σχεδιάζει να φύγει σύντομα. Ούτε κι εγώ θα έλεγα, αλλά δε θα το πω.

Τη ρώτησα αν έχει παρατηρήσει κάτι περίεργο με τα παιδιά στο νησί. Μου είπε πως συχνά της έρχονται κάποια με σπασμένα χέρια ή και πόδια, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τόσο συχνά. Επίσης έχει πολλά με ζαχαρώδη διαβήτη, ενώ συνάντησε και κάποια μάλλον με βουλωμένες αρτηρίες. Ας μην πω τίποτα γι' αυτό.

Σχέσεις... άσε δε θα το πω ούτε αυτό, είπαμε είμαι εγκρατής. Με τον μπάτσο δε συμβαίνει τίποτα. Της κολλάει σαν τσιμπούρι και δεν ξέρει πως να τον κάνει πέρα. Αφού τελειώσαμε, μου είπε πως χάρηκε όταν με είδε στο νησί και ότι μετά τη σημερινή κουβέντα μας καταλαβαίνει πια και το λόγο που χάρηκε. Ο Τζόνι την περίμενε στο αμάξι. Έμεινα να την κοιτώ που έφευγε...

Κι εγώ χάρηκα πάρα πολύ, αλλά δε θα πω γιατί... όχι δεν αντέχω... αστο διάλο με τη σοβαρότητα... θα το πω... τι ποπός είναι αυτός!!!!! Χριστέ κι Απόστολε και όλοι οι παρθενομάρτυρες, αυτός ο ποπός, αυτό το σχήμα, ήρθε και κάθισε σε κάποια καίρια υποδοχή του εγκεφάλου και έχει αναστείλει όλες τις υπόλοιπες λειτουργίες του.

Ε, ρε και να γίνει τίποτα!

Στο χόσπιταλ

2007-06-08T08:01:00.000+03:00

Συγγνώμη που δεν έγραφα τόσο καιρό, δεν είναι που σας έγγραφα, παρότι ούτε στα μπλογκ σας γράφω πια, και όλο λέω πως θα ξαναγράψω, άλλα όλο με γράφω που το λέω αυτό. Του γραψίματος έχει γίνει, όποιος μπορεί ας τα ξεμπερδέψει.

Τα λέω έτσι μπερδεμένα και πολλά, γιατί τα βλέπω διπλά. Αυτός ο Τζόνι καλός, καλός, αλλά κανένα ταλέντο στο κάρφωμα των ραφιών. Ένας πελάτης μπήκε όλος κι όλος, ο υπομπάτσος Νατάσσα, με το λουκ του Μπαντ Σπένσερ και όπως ήταν φυσικό σκιστήκαμε να τον εξυπηρετήσουμε.

Πάω να πιάσω τη ρίγανη από το πλάι του ραφιού και ξεκαρφώνεται αυτό για να μου αραδιάσει στο κεφάλι διαδοχικά ένα λαδερό, 10 αλατιέρες, 3κιλά μαύρης ζάχαρης, ένα κιλό αλεύρι, μια κουτάλα, μια κατσαρόλα και το καπάκι της.

Προσπαθούσα να ανεβάσω το ράφι ψηλά αλλά το λάδι που χύθηκε με έκανε να γλιστράω κάθε φορά που το οριζοντίωνα και έτσι απλά έκανα κεφαλιές στα αντικείμενα και τακουνάκια για να πέφτουν μετά στα μαλακά και να μη σπάνε. Για κακή μου τύχη όμως αυτό το ούφο ο Τζόνι είχε βάλει τελευταία στα δεξιά του ραφιού μια σπάλα που πήρα προχτές για να χτυπάω τις μπριζόλες, καθώς αποφάσισα εν μέρει να ακολουθήσω τη συμβουλή σας και να βάλω και λίγο κρέας.

Με κάψατε. Η σπάλα ήταν 2,5 κιλά μέταλο, η κεφαλιά έγινε αλλά γκολ μπήκα εγώ. Ξάπλωσα φαρδύς πλατύς στο πάτωμα, ο μπάτσος πρέπει να γέλαγε, ο Τζόνι χαμογελούσε από πάνω μου και η Σύλβα του έριξε μια σφαλιάρα για να με πάνε στο νοσοκομείο.

Ωραίο νοσοκομείο κι αυτό! Σαν δίπατο αγροτικό στο Κάτω Πωγώνι. Έπειτα θυμάμαι ήρθε ένας άγγελος πάνω από το ανοιγμένο μου κεφάλι. Ήταν η Βάλερι. Τελικά είναι γιατρίνα. Με κοίταξε με στοργή. Έπειτα θυμάμαι έφυγε ο Άγγελος και ήρθε ο Βελζεβούλης ο ίδιος. Είχε το σώμα βοδιού και το πρόσωπο του Βενιζέλου στο πιο μαύρο του. Φορούσε και άσπρη ποδιά, προφανώς για καμουφλάζ.

Μου έριξε κάτι οινοπνέματα, κάτι σπρέι, μου ξύρισε κάπως το κεφάλι και άρχισε να με ράβει. Τώρα ξέρω πως είναι να είσαι εργόχειρο και να σε τρυπάει με τη βελόνα μια γιαγιά με πάρκινσον. Έπειτα θυμάμαι τη Βάλερι στην άκρη της πόρτας να με κοιτάει, έπειτα το Βενιζελούλη να μου πιάνει το κεφάλι και να προσπαθεί να μου το ξαναανοίξει για να δει αν πάει καλά, έπειτα να του δίνω στο χέρι 20 δολλάρια, έπειτα να φέρνει αλοιφές και σπρέι και μπαμπάκια και νοσοκόμες μαζί του και να μεταμορφώνονται τα χέρια του σε φτερά και το άγγιγμα του σε χάδι.

Λίγο ακόμα και από τη ζαλάδα μου θα του έπιανα το βυζί που κρεμόταν μέσα από την ποδιά του.

Παντού οι ίδιοι είστε ρε! Ουστ! (Η Βάλερι εξαιρείται).

Πελάτεεεεες μου!

2007-06-04T23:43:00.000+03:00

Φάτε την, φάτε τηηηην... που μου λέγατε πως δε θα μπει κανείς να φάει μπρόκολα.

Διαψευστήκατε οι Κασσάνδρες που προβλέπατε πως δε θα πατήσει κουνούπι στο μαγαζί. Βρε μήπως τα παίρνετε κι εσείς από τους χασάπηδες στη Βαρβάκειο; Μήπως είστε θαυμαστές της γελάδας στην τηλεόραση; μήπως είστε κι εσείς υπέρ της συστηματικής εκτροφής της Βέφας με σκοπό την κατανάλωσή της; Ωχ! Ανάποδα τα έγραψα αυτά. Δεν πάει στο διάολο, βαριέμαι να τα διορθώσω τώρα... καταλάβατε τι είπα.

Μια μέρα μόλις λειτουργίας και το εστιατόριο χωρίς όνομα, κατέγραψε ρεκόρ επισκεπτών. Μιλάμε ούτε εγώ το περίμενα τόσο πολύ. Έμπαιναν οι επισκέπτες ανά δεκάδες όλη την ημέρα κι εμείς δεν αφήσαμε σχεδόν κανένα να ξεφύγει. Τους ξεπαστρέψαμε όλους! Διότι όχι μόνο κουνούπι τελικά μπήκε αλλά και μύγα... πολύ μύγα ρε παιδιά έχει εδώ στα Κιριμπάτι! πολύ μύγα ρε γαμώτο.

Πιάστηκε το χέρι μου να τις κοπανάω. Τώρα μιλάμε είμαι πτώμα στην κούραση, αλλά έχω κάνει ένα μπράτσο σαν του Ποπάι... λίγο που βάραγα τις μύγες, λίγο που έφαγα όλο το σπανάκι για να μην πάει χαμένο εντελώς, πόσο νομίζετε ότι θέλει να γίνει το κακό;

Ήταν και μία πολύ δυναμική και τσαχπίνα που δεν μπορούσαμε να την κεντράρουμε. Τη βάραγε ο Τζόνι, βζζζζζζ, αυτή του ξέφευγε, την κυνήγαγα εγώ, βζζζζζ αυτή πάλι στη μεριά του Τζόνι. Ώσπου κουράστηκε να την κυνηγάμε και στάθηκε σε ένα ράφι.

"Έλα δω μωρή ρουφιάνα", της λέω και ορμάω με μια ιπτάμενη κίνηση "κουνγκ - φου" και την ξαπλώνω κάτω με τη δολοφονική μου μυγοσκοτώστρα. Δεν ήταν μύγα, ελικόπτερο "Χιούιτ" ήταν! Προς στιγμή σκέφτηκα να βάλω και κανένα κρεοφαγικό πιάτο στο μενού. Τέζα ήταν, τσάμπα ήταν και θα έβγαζε σίγουρα τρείς με τέσσερις μπριζόλες.

Τέλος πάντων... αυτά! Ούτε ένα δολάριο είσπραξη σήμερα. Πετάξαμε και κάποια μαγειρεμένα στα σκουπίδια και διώξαμε και τα σκυλιά από τη γειτονιά. Τα κωλόσκυλα, έχουν μάθει και αυτά στο κρέας, αλλά να δω ποιος θα τους κάνει "μπάι πάς", που αντί για σάλιο από τα σαγόνια τους, στάζουν χοληστερίνη.

Μη βιάζεστε όμως. Ένας Ναυπλιεύς δεν το βάζει ποτέ κάτω. Θα επιμείνουμε μέχρι το νερό να φτάσει πάνω από τη μύτη μας και να αρχίσουν τα αυτιά μας να βγάζουν μπουρμπουλήθρες. Όπως και όλοι εδώ στην ατόλη, που βουλιάζει σιγά - σιγά.

Τα εγκαίνια

2007-06-03T11:06:00.000+03:00

Ναι! Σιγά μην κάναμε και εγκαίνια. Τι είμαστε; τίποτα προληπτικοί; Σε οικογενειακό κλίμα φτιάξαμε εκεί ένα μεζεδάκι με μπρόκολα και άλλα χορτοφαγικά εδέσματα, ήπιαμε και μερικές μπύρες.

Ανασκευάζω... μόνο μπύρες ήπιαμε, τα εδέσματα έμειναν στο τραπέζι. Ο,τι έφαγα μόνος μου. Με προβληματίζει αυτό. Ο Τζόνι έγινε κουρούμπελο από τις μπύρες. Γύρω στη δέκατη του έβαλα χέρι.

-Δεν έχει άλλη μπύρα Τζόνι. Αν θες μπύρα θα φας πρώτα ένα μπρόκολο...

Χρατς, μαχαίρι τις μπύρες ο Τζόνι, είχε και να οδηγήσει μέχρι την καλύβα. Κι αυτό με προβληματίζει...

Πιστεύω όμως πως αυτός τουλάχιστο τα λιγουρευόταν τα πιάτα. Απλά έκανα το λάθος και στο σερβίρισμα τους είπα πως όλα τα φαγητά μας είναι αφροδισιακά... με κοίταξαν με έκπληξη... τους κοίταξα και εγώ... ναι... εννοώ πως αν φας από αυτά, σου σηκώνεται αμέσως και πέφτει δύσκολα. Τώρα κατάλαβαν!

Αλλά το αστείο μου είχε αντίθετα αποτελέσματα. Ο Τζόνι κοίταξε τη Ρέτζα, μετά τα παιδιά του που έπαιζαν εκεί κοντά και δεν ακούμπησε ούτε κομματάκι. Τότε άρχισε να το ρίχνει και στις μπύρες που λέγαμε. Η Ρέτζα αυτόματα πήρε μια μπουκιά, αλλά τη μασούσε για μισή ώρα. Δεύτερη γιοκ.

Το σουαρέ τελείωσε πριν μια ώρα περίπου. Όμορφα ήταν δε λέω, αλλά οι συνδαιτυμόνες μου, ο Τζόνι, η Ρέτζα, η Σύλβα, άρχισαν να πεινάνε κατά τις 10 και την έκαναν για τις καλύβες τους και τα ζεστά μπιφτέκια τους.

Ρε σεις; μήπως έχω κάνει λάθος;

Αλλά και να έχω κάνει λάθος, σκασίλα μου! Πέρασε το μωρό έξω από το μαγαζί. Την προσκάλεσα να έρθει μέσα. "Ενάδερ τάιμ" μου λέει και μου χαμογελά με αυτά τα κατάλευκα δοντάκια της. Δεν υπάρχει περίπτωση. Το κορίτσι είναι τρελό για την πάρτι μου. "Ενάδερ τάιμ", με νάζι και με χάρη και με υπόσχεση για φλογερές, καυτές πιπεριές... όχι συγγνώμη, βραδιές. Παρασύρομαι από τα επαγγελματικά μερικές φορές.

Υ.Σ. Βοήθεια!!! Δεν έχω βρει ακόμα όνομα για το μαγαζί και πρέπει να φτιάξω ταμπέλα. Ακούω προτάσεις

Για την Αμαλία

2007-06-01T08:01:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Το Μενού

2007-05-30T08:23:00.000+03:00

Λοιπόν, επιχειρηματικά το βλέπω να σκίζω. Το μενού μου είναι ακαταμάχητο:

Φέρνω μπρόκολα από την Αυστραλία, τα μαγειρεύω στον ατμό, τα κόβω σε μπουκιές και βάζω βραστές πατάτες και χλωρό κρεμμύδι που αγοράζω από τους Ινδονήσιους εμπόρους. Ρίγανη βρήκα, εισαγωγής και αυτή και ρίχνω αρκετή στο πιάτο. Επίσης λίγο αλατάκι, λεμόνι και λαδάκι Κρητικό παρακαλώ. Υπάρχει ένας Γάλος έμπορος, ο Φιλίπ, που μπορεί να μου βρει τα πάντα.

Σερβίρω το πιάτο με μια φέτα ψωμί, που το φτιάχνουμε εδώ με μαύρο σιτάρι ολικής. Πήρα 10 τσουβάλια. Άλλα πιάτα που έχω είναι σούπες λαχανικών, ψαρόσουπα με και χωρίς αυγολέμονο, φασολάδα, ρεβύθια, φρέσκα ψάρια στον ατμό, ρύζι αναποφλοίωτο, ενώ υπάρχει πρόβλεψη και για φαλάφελ. Επίσης βρήκα και πιπεριές, κολοκύθια, μελιτζάνες για γεμιστά, μπριάμ και ιμάμ. Ντομάτες δυσκολεύομαι. Μόνο πουρές.

Α, να μην ξεχνάμε και τις σαλάτες. Έχω παραγγείλει 12 διαφορετικά λαχανικά, μαρούλι, μάπα, ρόκα, κουνουπίδι, λάχανο, άισμπεργκ, γλυκοπατάτα, ραπανάκι, καρότο, μελιτζάνα, κολοκύθι και πολλά φύτρα από ότι υπάρχει. Ο Φιλίπ μου υποσχέθηκε ότι θα φέρνει ότι βρίσκει. Αναμειγνύω τα υλικά σε 15 διαφορετικά πιάτα.

Πιστεύω όπως είπα ότι θα σκίσω επιχειρηματικά, αν και το κλίμα είναι δυσοίωνο. Η Σύλβα έφαγε ένα, δυο από τα πιάτα και μετά δεν πεινούσε. Το μεσημέρι όμως έφευγε για το σπίτι της για να φάει κανονικό φαγητό, όπως έλεγε. Ο Τζόνι δεν έχει ακουμπήσει τίποτα και την πρώτη μέρα έριξε απλώς σε μια τσάντα, ότι δεν είχε φάει η Σύλβα, δηλαδή όλα και τα πήγε στο σκυλάκι του. Τις υπόλοιπες μέρες δεν πήρε τίποτα, γιατί το σκασμένο δεν είχε φάει ούτε τα προηγούμενα.

Παρ' όλα αυτά δεν είμαι καθόλου προληπτικός και πιστεύω όπως είπα και ξαναείπα ότι θα σκίσω. Έχω "μάρκετινγκ πλαν" κυρίες και κύριοι. Με τη διαφήμιση θα μπορούσα να τους πείσω σιγά σιγά να μάθουν να τρώνε και σκατά. Τόσα χρόνια στην Ελλάδα, τι διάολο δεν μπορώ να αντιγράψω τις εταιρείες τροφίμων;

Έπειτα, όλοι εδώ τρώνε μπιφτέκια και μπανάνες που αντικαθιστούν το ψωμί. Στουμπώνουν λοιπόν για τα καλά και το πρώτο σύστημα που καταστρέφεται μέσα τους είναι το πεπτικό. Εδώ οι άνθρωποι πάνε στην τουαλέτα κάθε 3 ημέρες και αγωνίζονται με φωνές, κλάματα και αναφιλητά να απελευθερωθούν από την κακή ύλη μέσα τους. Το χέσιμό τους είναι ο οργασμός τους. Οι υπόλοιποι που βρίσκονται σε ακτίνα 500 μέτρων απλώς χειροκροτούν και αναφωνούν "και στα δικά μας".

Έχω λοιπόν προσέξει όλα τα πιάτα μου να έχουν φυτικές ίνες και πολύ νερό στη σύνθεσή των υλικών τους. Το μαύρο ψωμί είναι σπέσιαλ, όπως και το μαύρο ρύζι και τα βάζω παντού. Οι συνατολιώτες μου θα τα γεμίσουν όλα στο νησί. Θα αισθανθούν πιο απελευθερωμένοι από ποτέ. Θα συρρέουν στο εστιατόριο μου για λίγο μπρόκολο και τις λυτρωτικές στιγμές ψυχικού και σωματικού ξαλαφρώματος που η λεκανάτη γιόγκα θα μπορέσει να τους προσφέρει. Σε λίγο καιρό θα θέλουν να μάθουν και μπαλέτο από τη χαρά τους.

Σατανικό το σχέδιο μου, αλλά ή γίνεσαι καπιταλιστής ή δε γίνεσαι!

Οι τρεις άνθρωποι και εγώ

2007-05-27T21:39:00.000+03:00

Από όλες τις παράλληλες καμπύλες του χρόνου η ζωή είναι η πιο κατανοητή στον άνθρωπο, επειδή είναι προικισμένος με ένα ειδικό εργαλείο για να την καταλαβαίνει, το οποίο το λένε εγωισμό. Της αξίζει για το λόγο αυτό, περισσότερο από κάθε τι άλλο ο σαρκασμός.

Φεύγουν οι άνθρωποι δίπλα μας και εμείς κλαίμε, γιατί κλωνίζεται μέσα μας η βεβαιότητα της ζωής. Της δικής μας ζωής, κάτι άλλο πέρα από αυτό δεν υπάρχει, παρά μόνο για κάποια πεντάλεπτα που το πλήθος τους εξαρτάται από την ψυχική ισορροπία του καθένα από μας.

Και ο καθένας από μας δεν είναι καθένας, είναι τρεις άνθρωποι. Ο ένας, ο πιο βαθύς από τους τρεις μας είναι αυτός που ασχολείται με την κατανόηση του φαινομένου της ζωής, δηλαδή του εαυτού του. Ο άλλος, ασχολείται με αυτά τα πεντάλεπτα της κατανόησης αυτού που υπάρχει πέρα από τον εαυτό μας. Τον τρίτο τον στέλνουμε να κάνει τις όποιες δουλειές και θελήματα έχουμε αποφασίσει γι’ αυτόν.

Ο δικός μου ο πρώτος, ο ονειροπαρμένος με έβαλε να φύγω, να έρθω στα Κιριμπάτι, να ζήσω εδώ, να αλλάξω τη ζωή μου, να φανταστώ το μέλλον μου. Ο μεσαίος, ο τεμπέλης που λέγαμε πριν, ασχολήθηκε για λίγο με το αν τα όνειρα μου θα είχαν κάποια απήχηση στην πραγματικότητα των άλλων. Επίσης επειδή είναι μαγκάκος, τα όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες, δεν είναι καθόλου διατεθειμένος να τα ξεχάσει. Ο τρίτος, το καρνάγιο, τρίβει όλη μέρα, καθαρίζει, καρφώνει, κλείνει συμφωνίες με εμπόρους, κάνει χιούμορ με τους ντόπιους, τσακώνεται με τις αρχές.

Τουτέστιν, τα έβαλα σε μια τάξη τα πράγματα και έστειλα αυτόν αντί για τους άλλους δύο τους χέστηδες στην Αμερικάνα για καμάκι. Μια χαρά τα πήγε.

- Γεια!
- Γεια!
- ....
- Ναι...
- ... Σκέφτομαι πολλές ημέρες να σου μιλήσω και θα μπορούσα να το σκέφτομαι για πολύ καιρό ακόμα.
- Και γιατί το σκέφτεσαι τόσο πολύ;
- Γιατί ακόμα και οι στιγμές αυτές φτάνουν για να με γεμίσουν με χαρά.
- ... (έχει το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου) ... με σκέφτεσαι και χαίρεσαι; Αυτό είναι γλυκό.
- Και γελάω επίσης.
- Γιατί γελάς;
- Γιατί ενώ όλα πάνε καλά στην αρχή, κάπου στην πορεία κάτι συμβαίνει, π.χ μου λες πως είναι καλή η προσπάθεια μου αλλά την άλλη φορά να μην ξεχνάω ανοιχτό το φερμουάρ μου όταν μιλάω σε κυρίες.
- (Πρώτα κοίταξε και μετά γελάσε με την καρδιά της).
- Ακόμα δεν έχω καταφέρει να τελειώσω καμιά κουβέντα μας. Όλο κάτι συμβαίνει.
- Και αυτή την κουβέντα μας πως σκέφτεσαι να την τελειώσεις;
- Ενδιαφέρομαι για μια κουβέντα μαζί σου που δε θα τελειώσει... μόνο θα αρχίσει.
- Για να είμαστε σε αυτό το νησί και οι δύο σίγουρα θα έχουμε πράγματα να συζητήσουμε.
- Θα μπορούσα να σου κάνω το τραπέζι κάποτε;
- Σύντομα. Θα σε ειδοποιήσω...

Για την Αμαλία

2007-05-26T10:22:00.000+03:00

Η σκέψη μας μαζί σου Αμαλία, γιατί έζησες και έφυγες με Aξιοπρέπεια.

Η έμπνευση και η κ...

2007-05-25T08:33:00.000+03:00

Πόσο μ' αρέσει όταν εκνευρίζονται οι αρχές μαζί μου. Πολύ! Τότε είναι που βγάζουν τον πιο αστείο εαυτό τους. Τον αστείαρχο εαυτό τους. Καλά με λέει η Μάικα "Καββατρία", έχω πολύ έμπνευση μιλάμε.

Διότι η έμπνευση είναι σαν την καύλα ένα πράγμα (κι απ' αυτό κι απ' αυτό). Έρχεται το πρωί και άλλες 10-15 φορές μέχρι το βράδυ και αν δεν την εκτονώσεις με γράψιμο - την έμπνευση μιλάμε τώρα... η καύλα εκτονώνεται αλλιώς, αν είστε αναγνώστες του μπλογκ αυτού, σίγουρα γνωρίζετε όλους τους πιθανούς τρόπους - που είχα μείνει; α ναι, αν δεν την εκτονώσεις με γράψιμο, λέγω, θα ξαναέρθει πιο δυνατή την επόμενη ημέρα.

Αλλά παρ' όλα αυτά δεν ήθελα να πω αυτό. Ήθελα να πω ότι, όπως η καύλα είναι το φυσικό επακόλουθο του να βλέπεις, να αγγίζεις, ακόμα και απλά να ακούς τη φωνή μίας καυλογεννεσιουργού αιτίας, έτσι και η έμπνευση σου πετάγεται μετά από την επαφή με τις αρχές, σαν τσουτσούνα... να την η παρομοίωση, έδεσε.

Πω ρε γαμώτο, πολύ μεγάλη εισαγωγή τώρα αυτή. Ας περάσω στο κυρίως θέμα:

- Pit, είπαμε έτσι;
- Έτσι!
- Το fucking διαβατήριο όμως γράφει άλλο όνομα.
- Δύσκολο όνομα.
- Μήπως έχουμε γνωριστεί στο παρελθόν;
- Μήπως έχεις πάει ποτέ στη Μύκονο;
- Τι the fucking είναι αυτό;
- Νησί... κακώς πάντως θα έπρεπε, θα περνούσες καλά εκεί.
- Don't bullshit me! Ξέρω που σε έχω δει. Στους καταζητούμενους της Interpol
- ???
- Δε θα μου ξεφύγεις εμένα, θα βρω ποιος είσαι πραγματικά.
- Τώρα you are bullshiting me
- No you' re bullshiting me
- No fucking way
- Μη λες fuck σ' αυτό το γραφείο. Που the fucking νομίζεις ότι είσαι;
- ...
- Και θες λέει να ανοίξεις και μαγαζί στο νησί. Μήπως το παίζεις τρελλός; Ποιος θα τα φάει αυτά; I mean... fuck!
- Έχω όλες τις προϋποθέσεις συν μία. Είμαι πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν μπορείς να με σταματήσεις.
- Μπορώ να κάνω ότι fucking θέλω!
- Το χαρτί είναι πάνω στο γραφείο, για υπογραφή.
- Είσαι ένα πολύ επίμονο fucking πιτσιρίκι και θα χαρώ πολύ να υπογράψω, για να τα λέμε πιο συχνά.

Θα φακωθούμε με αυτόν, δεν υπάρχει περίπτωση. Για την ξανθιά, βέβαια, γιατί άλλο.

Ε μετά πήγα και στο γραφείο του Διοικητή... τα γνωστά. Βρήκα τη γραμματέα του. Αυτός είχε meeting εκείνη την ώρα με κάτι πελώρια μπιφτέκια. Η γραμματέας με έβαλε σε μια καρέκλα στον προθάλαμο, στην οποία κάθισα με όλους τους πιθανούς τρόπους: κανονικά, σταυροπόδι, με το αριστερό κωλομέρι, με το δεξί και ξανά με το αριστερό, γιατί μούδιασε το άλλο... Ε, μια φορά βγαίνει και αυτός, σηκώνομαι εγώ, του λέει η γραμματέας για την περίπτωσή μου, του δίνει το χαρτί, την ρωτάει τι είπε ο αστυνόμος, βλέπει την υπογραφή του, με σκανάρει με το πλάγιο του ματιού του, γελάει πονηρά (αυτό ήταν σίγουρα για τα μπρόκολα) και πλέον έχουμε νόμιμα επιχείρηση.

Καζανόβας εξ Αργολίδος

2007-05-23T09:11:00.000+03:00

Ένα πράγμα που δε χωνεύω καθόλου, όταν λέμε καθόλου εννοούμε βρε παιδί μου μπιτ για μπιτ, είναι να είσαι στη δουλειά με τις γκόμενες σου. Με τις πρώην, τις νυν ή τις επόμενες. Είμαι κάθετος σε αυτό και δε σηκώνω κουβέντα. Το θεωρώ χαζομάρα. Άλλο δουλειά άλλο sex. Τελεία και παύλα.

Στην περίπτωση της Σύλβας όμως, έκανα μια εξαίρεση και την πήρα στο μαγαζί. Να πλένει και να μαγειρεύει. Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα. Μια φορά πηδηχτήκαμε εκεί (x3) και κάτι τρέχει στα γύφτικα. Τα ΡΟΜ, συγγνώμη.

Σήμερα το τρίβαμε όλη μέρα. Το μαγαζί εννοώ... άιντε, αμέσως το μυαλό σας στο πονηρό. Έτριβε αυτή τις κολώνες, τις έβαφα εγώ με το πινέλο. Σκούπιζε αυτή το χαλί, της το πάταγα εγώ λίγο για να μην κουνιέται. Μια καλή συνεργασία θα έλεγα.

Μέχρι τη στιγμή που είδα το θέαμα. Στην αρχή μου την έδωσε στα νεύρα. Η Αμερικάνα, που σύμφωνα με πληροφορίες μου την λένε Βάλερι, να περπατάει με αυτόν τον χλεμπονιάρη τον καουμπόι, τον αστυνόμο. Που αν ήταν ηθοποιός και τον έπαιρναν στο "ο καλός, ο κακός και ο άσχημος", θα τους είχε καταστρέψει το σενάριο. Θα το έκαναν "Ο καλός και ο κακάσχημος". Έχει ταλέντο ο άνθρωπος.

Κράτησα την ψυχραιμία μου και κοίταξα λίγο καλύτερα. Ήταν εμφανές. Αυτός με την αγέρωχη καύλα της εξουσίας δίπλα της και αυτή μέχρι που την ενοχλούσε η παρουσία του. Ήταν αγέλαστη και προβληματισμένη. Για ένα δευτερόλεπτο συναντήθηκαν τα βλέμματά μας. Ο μπάτσος το συνέλαβε το δευτερόλεπτο. Το καταλάβαμε και οι δυο. Αναγκαστήκαμε να χαμηλώσουμε τα μάτια μας.

Όμως μέσα σε αυτό το δευτερόλεπτο αισθάνθηκα πως έχουμε συννενοηθεί. Έμπειρος γαρ, στο να είμαι το τρίτο πρόσωπο, ο ελευθερωτής. Καλά μη βαράτε, έτσι το είπα, γιατί μου αρέσει να κοκορεύομαι ως γνήσιος Έλλην κερατάς (πρώην), που όλα τα θυμάται ανάποδα.

- Σ' αρέσει η Αμερικάνα Pit;
- Σιγά ρε Σύλβα μου έκοψες τη χολή! Ποια Αμερικάνα... α, αυτή! ε, εγώ τον αστυνόμο κοίταγα που πρέπει να τον δω αύριο το πρωί για την άδεια.
- Είναι πολύ καλή κοπέλα και όμορφη...
- Ε... π... ντάξει! Τι με νοιάζει εμένα...

(Ο Έλλην παπάρας πηδηματίας, κόκκορας εις κοτέτσιον, με υπολειτουργούντα μίνι εγκέφαλον, που νομίζει πως δεν τον καταλαβαίνουν κι όλας. Βρε τον Καζανόβα από την Αργολίδα).

Ουστ!

2007-05-22T01:08:00.000+03:00

Τι μ' έπιασε λέει προχτές; Νοσταλγία; Ναααα! γαμώ τη νοσταλγία μου και τους συναισθηματισμούς μου, έτσι μου 'ρχεται να σβερκώσω κανέναν και να τον αρχίσω στα κλωτσίδια και θα το έκανα αν δεν ήταν σα σφαιροβόλοι όλοι εδώ, τουτέστιν έτσι μου 'ρχεται, αλλά δεν το κάνω, γιατί θα με σηκώσει κανείς όρθιο και θα με εκτοξεύσει στα 22 μέτρα και 80 εκατοστά και τότε σίγουρα θα αποτελέσω ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ.

Τίποτα δεν έχετε καταλάβει; Να το πάρω αλλιώς τότε. Τι είναι αυτό που πρώτα σε πιάνει να βρίσεις, μετά να δείρεις, μετά παραλογίζεσαι και μετά περπατάς στο δρόμο σαν την Τσιτσιολίνα που μόλις τελείωσε μια σοσιαλιστικού ρεαλισμού τριλογία με άλογα; Όποιος σκέφτηκε μια ταινία του Αγγελόπουλου δεν προσέχει καθόλου, είναι από αυτούς που πιάνουν μόνο την τελευταία λέξη, αλλά κατά τα λοιπά κοιμούνται. Άντε να το πάρει το ποτάμι.

Το δημόσιο είναι! Φτου σου ρε γαμώτο! Ίδιο και απαράλλαχτο. Ουστ! και ξαναούστ! Με πήγε ο Τζόνι σήμερα στο κτήριο της διοίκησης. Ένα είναι, απέναντι από την αστυνομία. Έπρεπε πρώτα να εξηγήσουμε στον Γραμματέα Εμπορίου τι θέλουμε να κάνουμε. Αυτός μας έστειλε σε κάποιον υπεύθυνο για τους αλλοδαπούς, που μας ζήτησε δυο φωτοτυπίες του διαβατηρίου και μας έστειλε πάλι στον Εμπορίου.

-"Τι θέλετε εσείς εδώ πάλι;"
-" Από το αλλοδαπών μας έστειλε σε εσάς".
-"Κακώς, μα καλά δεν ξέρουν τη δουλειά τους; Πηγαίνετε στο γραφείο της εφορίας".

Πάμε και εμείς στο γραφείο της εφορίας, μας ζητάνε κάποιες φωτοτυπίες, μας ρωτάνε τι θα κάνουμε, συμπληρώνουμε μια αίτηση και μας στέλνουν στο πρωτόκολλο, ξαναπηγαίνουμε σε αυτούς, μας ρίχνουν μια σφραγίδα, φεύγουμε για γραφείο εργασίας, δίνουμε δύο φωτοτυπίες και συμπληρώνουμε δυο αιτήσεις κερνάμε και δυο μπύρες, καθώς είχαμε αρχίσει πια να νιώθουμε την κατάσταση πολύ οικεία.

Φεύγουμε, πάμε πάλι στο πρωτόκολλο, κοιτάμε μια ημιχοντρούλα νεαρά που περνάει κάθετα, σκουντουφλάμε στην κοιλιά ενός κλητήρα και μας πάει πάλι πίσω αλά τραμπολίνο. Παίρνουμε λίγη φόρα, ξανά στο γραμματέα εμπορίου, μας στέλνει αυτός πίσω στην εφορία για πρόσθετες αιτήσεις. Καλός μπαλαδώρος, μοίραζε παιχνίδι. Με βλέπει μία εκεί και χτυπάει το χέρι στο τραπέζι. Όχι δεν έκανε "μπαπ" το χέρι στο τραπέζι. Έκανε ένα "φλάαααφ" το υπερσαρκώδες ζελεδωτό της μπράτσο και κατάπιε το "μπαπ":

- "Εσείς όμως κύριε είστε τουρίστας, δεν μπορείτε να ανοίξετε επιχείρηση"
- "Εγώ τουρίστας; που το καταλάβατε;"
- "Είστε λευκός!"
- "Όχι ρε γαμώτο σου! Πουτανακάλυψες;" Κι αυτή η Σεροκχολμική διάσταση του δημοσίου ...κι αυτή παγκόσμια πατέντα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά και το στενό παντελόνι που υπαινίσσεται σαφέστατα στις κυρίες πως κάποια νέγρικη καταγωγή έχω κι εγώ, τζάμπα το φόρεσα τελικά, δεν έπιασε ως τέχνασμα. Μ' όλο αυτό το τρέξιμο πιο πολύ σα κινέζος γυμναστής των κρίκων έμοιαζα.

- "Κάντε τα χαρτιά σας, αλλά πρέπει κύριε, να πάτε στην αστυνομία για άδεια και μετά να κλείσετε ραντεβού με τον Κυβερνήτη, για να σας δεχτεί"

Άδεια; κι άλλη άδεια; Οχτακόσιες άδειες έχω βγάλει και τρέχω άλλη μια γύρα σε όλους για τα περαιτέρω.

- "Αααα αποκλείεται να σου το σφραγίσω αυτό μίστερ σήμερα. Σε πέντε λεπτά σχολάμε και έχω και μια πείνα", μου λέει στο γραφείο εργασίας.

Αστο διάλο ρε! και σε κέρασα και μπύρα εσένα.

Νοσταλγία

2007-05-20T10:09:00.000+03:00

Όλα καλά, όλα καλά. Το ψάρεμα το κόψαμε λίγο τον τελευταίο καιρό, διότι ή καπιταλιστής θα πρέπει να είναι κανείς ή ψαράς; Δε γίνεται και τα δύο. Την πλάκα μας την κάνουμε. Ο Τζόνι είναι καλή παρέα. Η Σύλβα μου χαμογελάει όταν με βλέπει αν και έχουμε κόψει την ελληνική καλημέρα. Ο Έλβις άρχισε να με συμπαθεί. Η Ρέτζα ψάχνει να μου βρει νύφη... αυτό το τελευταίο δεν εμπίπτει στην κατηγορία "όλα καλά", τώρα που το σκέφτομαι.

Όμως μου λείψατε ρε μπαγάσες. Πόσο μου έλλειψε η Ελλαδίτσα μας. Τα βουνά της, τα λουλούδια της, οι πεδιάδες της, τα κορίτσια που αρωματίζονται και φορούν αυτά τα στενά τους παντελόνια και βγαίνουν στην καφετέρια να συναντήσουν τον καλό τους, αυτόν που τις έχει πει πως είναι φίλος με τον Κυριακού και πως αν κάτσουν να τις πηδήξει θα κάνουν καριέρα σα την Κοκκίνου. Πόσο μου έλλειψε το Fame Story, ο Μικρούτσικος, ο Κακαουνάκης, ο Πρετεντέρης, ο Τράγκας, ο Καστίγιο, ο Βαγγέλης Περής. Αλλά και οι άγνωστοι ήρωες, οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οι ατζαμήδες, οι σκιτζήδες και οι αεριτζήδες... και οι ΜΑΤατζήδες, μη ξεχνιώμαστε.

Πλάκα σας κάνω μην καταριέστε την τύχη σας... κάτι μου έχει λείψει και εμένα. Μίλησα με τα αδέρφια μου σήμερα... ήταν όλοι μαζεμένοι.

- Τι καιρό έχει στην Αυστραλία;
- Μια συννεφιάζει και βρέχει μία έχει ήλιο... (θολώνω κάπως τα νερά, μην τύχει και βλέπει κανείς τον καιρό στο Ίντερνετ)
- Εγώ, εγώ σα μιλήσω πλώτος, εγώωωωωωωω (κλάμα)
- Ορίστε πάρτο, με έσκασες!
- Ποιοτς είναιιιιιιιι....
- Ο θείος είμαι...
- Γεία σου σείοοοο... τι κάνεις;
- Καλά είμαι αγόρι μου εσύ τι κάνεις;
- Σα έρθεις τσπίτι να φάμε;
- Είμαι μακριά αγόρι μου...
- Που είτσαι;
- Θα σου πω μόνο αν μου υποσχεθείς πως δε θα το πεις στη μαμά σου...
- Ντάτσει, ζε σα το πω.
- Στα Κιριμπάτι είμαι.
- Μαμάαα ο σείος είναι στα Κιλιμπάτι! ...μαμάααα πάλτο...
- Έλα ρε τι λέει αυτός, τι είναι τα Κιλιμπάτι;
- Ξέρω 'γω τι λέει; Έχει ξεφύγει το κωλόπαιδο
- Εντελώς! περίμενε να σου δώσω τον άλλον τώρα... Γιάννηηηηηηη! Έλα να μιλήσεις στο θείο σου!...
- Γεια σου θείεεεεε!
- Ρε, τι κάνεις ρε φάτσα;
- Καλά είμαι, εσύ;
- Κι εγώ καλά είμαι!
- Βρήκες γκόμενα;
- Κοντεύω, εσύ;
- Γεια σου, γεια σου θείε, σ' αγαπώ πολύ, έχω μια συλλογούλα τώρα (μάλλον συλλογισμό εννοεί)
- Εγώ πάλιιιιι!!
- Όχι εγώ.
- Όχι Ντάνι ετσί, εγώ...
- Εγώ είπα άστο κάτωωωωω!
- Ουάααααα, μαμά ο Ντάνις με βάλεσε!
-Δεν τον βάρεσα, αυτός μου πήρε το τηλέφωνο.
- Γιάααααανν (αυτή είναι η πολύ μικρή)
- Ουαααααάαα
- Ρεεεεε, θα φάτε ξύλο.... Τάκη έλα να τα μαζέψεις.
- Ουααααάααα
- φου... φου...φου...φου

Νοσταλγία! Το μόνο συναίσθημα που δεν μπορεί ούτε κάν η γελοιοποίηση να το αγγίξει!

'Ερευνα αγοράς

2007-05-19T11:50:00.000+03:00

Από εκείνη τη μέρα που το καπιταλιστικό γονίδιο, ξετσουτσούνισε από μέσα μου και κατέλαβε τη γέφυρα του σκάφους (σκάφος λέω αυτό με τα μούσκλια και τους κοιλιακούς, που είδατε σε προηγούμενη φώτο), έχω γίνει άλλος άνθρωπος. Σα να στασίασε το ανδροειδές ενάντια στον κάπταιν Σποκ και να πήρε πια τον έλεγχο.

Σήμερα αποφάσισα με κρύο μυαλό να διεξάγω μια έρευνα αγοράς στην ατόλη, για να μετρήσω τις πιθανότητες επιτυχίας του εγχειρήματός μου. Πληρωμένη φυσικά. Για το λόγο αυτό κέρασα, λοιπόν, μια μπύρα το Τζόνι και άρχισα να τον ρωτάω:

- Ποιο είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα που έχουμε στο νησί; ξέρεις;
- Οι τουρίστες που κάνουν χαζές ερωτήσεις...
- Με δουλεύεις ρε; Θα σου πάρω τη μπύρα...
- Τα τσουνάμι!
- Εκτός από τα τσουνάμι;
- Που βγαίνουμε πάντα τελευταίοι στο πρωτάθλημα.
- Όχι τέτοια προβλήματα... εννοώ προβλήματα εσωτερικά, αυτά που έχουμε στην ψυχή μας.
- Αααα!! τώρα κατάλαβα! Σαν αυτά που έχει ο Θόρτον με τον Ριτζ Φόρεστερ (τώρα το βλέπουν αυτό εδώ).
- Όχι (βαριεστημένα μεν αλλά έτοιμος να τον σκίσω ήμουν).
- Σαν αυτά που έχετε οι λευκοί και καταλήγετε με τα πολλά σε ερημονήσια.
- Ναι...
- Χμμμμ! Δεν έχουμε τέτοια εδώ!
- Δεν μπορεί, όλοι έχουν, εσείς γιατί να μην έχετε;
- Εμείς είμαστε απλοί άνθρωποι. Δε μας βλέπεις; Είμαστε όλη μέρα με το χαμόγελο στο στόμα.
- Όχι πάντα
- Πάντα, πάντα...
- Εγώ έχω την εντύπωση πως κάποιες ημέρες βλέπω τα παιδιά να μη χαμογελούν.
- Αυτό, μίστερ Πιτ, είναι μια λάθος εντύπωση που έχεις.
- Τέλος πάντων, με το πάχος σας δεν έχετε προβλήματα;
- Το ήξερα ότι εκεί θα το πήγαινες μίστερ Πίτ!
- Κι αφού το ήξερες γιατί με παιδεύεις γαμώτο σου;
- Φακ! τέλειωσε η μπύρα.
- Α κατάλαβα... Παιδοβούβαλο πιάσε μια για το φίλο μου.
- Τι πρόβλημα να έχουμε, ωραίο είναι να είσαι παχύς... μακάρι να μπορούσα και εγώ, αλλά μου έβγαλαν το στομάχι μίστερ Πιτ, στο 'χω πει;
- 212 φορές. Δηλαδή ο κόσμος εδώ δε θα ήθελε να αδυνατίσει;
- Μπα μωρέ... Για να αδυνατίσεις πρέπει να μην τρως.
- Ναι αλλά μετά τα 30 όλοι αρρωσταίνουν εδώ, η καρδιά τους δεν αντέχει, το στομάχι τους...
- Κοίτα, μίστερ Πιτ, έτσι κι αλλιώς λένε πως σε 10 χρόνια θα βουλιάξουμε. Τουλάχιστο να φάμε και να πιούμε στο νησί μας, όσο προλάβουμε.
- Λέω να ανοίξω ένα φαστ φουντ με υγιεινές τροφές. Λαχανικά κυρίως και άλλα, τι λες;
- Θα πατώσεις!
- Γιατί ρε;
- Γιατί nobody can beat a good hot steak!
- Βλακείες, όλοι θα τρώνε μπρόκολα και βραστές πατάτες με λεμονάκι, λαδάκι και οριγκάνο, γιατί είναι νόστιμα και αδυνατίζουν. Έτσι για αλλαγή.
- Μίστερ Πιτ, εμένα αν με εξαναγκάσεις να τα τρώω αυτά, να ξέρεις θα πάω να βουλιάξω το Μάζντα για να μην έχεις αυτοκίνητο.
- Καλά, καλά... θα δεις στο τέλος που θα μου ζητάς κι εσύ.

Ε, αυτά! Σας είπα και τι δουλειά σκέφτηκα να κάνω. Καπιταλιστής μεν, αλλά ποτέ καπιταλιστής της εκμετάλλευσης του πόνου ή του εθισμού του άλλου. Αυτά παλιά!

Και μην ξεχάσουμε και τον κάπταιν Σποκ ε; Μπορεί να τον πέταξε το ανδροειδές από τη γέφυρα, αλλά αυτός γυρνάει στα παζάρια, ψάχνει την αγαπημένη του και ακούει με τα πελώρια αυτιά του, ότι μπορεί να λέγεται γι' αυτή.

Ααααχχχ!

Στρατιωτικοί ελιγμοί και παζάρια

2007-05-18T10:50:00.000+03:00

Του του του ρου ρου ρου..... του του του ρου ρου ρου, πρέπει να σας γράψω κάτι τώρα, αλλά δε θέλω να σας γράψω, θέλω να σας τραγουδήσω... Εβρι ντέι αι μ σοου θένκφουλ....

Σα κοράκι γυρνούσα στην αγορά και έψαχνα για μαγαζί να νοικιάζεται. Το μάτι μου όμως είναι πεταχτό εδώ και δυο μέρες. Κόβω κίνηση, μήπως και το ξαναδώ το μωρό. Οοοου μπέεεεεειιιιιιμπι, γουέν άι γκετ δις φίλινγκ αι γουόντ σέξουαλ χίλινγκ (άλλο αυτό τώρα).

Και ξάφνου, εκεί που διαπραγματευόμουν με έναν ιπποπόταμο στα 100 Δολλάρια το μήνα μια τρύπα, τσουπ ξεπροβάλλει... (όποιος σκέφτηκε να πει η τρύπα θα τον πλακώσω άσχημα. Δεν μιλάνε έτσι για μια κυρία). "Λετς γκετ ιτ ον μπέιμπι όοοουυυ, λετς γκετ ιτ οόοοοον δις μίνιτ όου γιέα", σκέφτηκα και πήδηξα με μια δρασκελιά στο δρόμο.

-"Έι", μου φωνάζει ο μπουλντόζας ιδιοκτήτης, "τι θα γίνει με την καλύβα;"
- "Του εξπένσιβ μάι φρεντ, του εξπένσιβ..."

Κι επειδή στους στρατιωτικούς ελιγμούς είμαι πολύ μάνα, με περίσια μαεστρία και χωρίς κανείς να το καταλάβει, βρέθηκα στο δρόμο της. Κρατούσε πάλι τσάντες και μπορούσα να δω αυτό το σύστημα πλευρών, στήθους, μασχάλης, μπράτσου σε υπερένταση. Αυτό που είναι ακαταμάχητο στις γυναίκες. "Άι γουόντ γιου, αι νίντ γιου μπατ άι γουόντ γιου του γουόντ μι του!"

Ο Μάρβιν (δε λέω το επώνυμο γιατί κάποιοι, που δεν ξέρουν, θα βγάλουν λάθος συμπεράσματα) είναι όλη μου η εφηβεία. Τα τραγούδια του και η φωνή του. Η οποία ξανάρθε εδώ και λίγες μέρες στο προσκήνιο. Η εφηβεία... και η φωνή... μαζί πάνε αυτά.

"Χάι", μου λέει και μου χαμογελά... και δεν ήταν ένα απλό "χάι", ούτε το χαμόγελο ήταν απλό. Ήταν αυτό του παρατατικού διαρκείας: μου χαμογελούυυυυυυυυυυυυσε, για πέντε ολόκληρα δευτερόλεπτα. Κι εγώ, που τόσο καλός είμαι στους στρατιωτικούς ελιγμούς, αλλά όταν έρθει η ώρα του πυροβολισμού είμαι πολύ κότα, πρόφτασα να της πω ένα "χχ..." μπορεί και από μέσα μου.

Είμαι ευαίσθητος, διακριτικός, ευγενής, αλλά μόνο για τα πρώτα δευτερόλεπτα, τουτέστιν λίγες στιγμές αφότου με ξεπέρασε έκανα μεεεε - ταβολή για να δω καλύτερα, από την προηγούμενη φορά, ποια σχέση με τη γεωμετρία έχουν οι σφαίρες που ενώνουν τη μέση με τα πόδια.

Καμία! Τα αντικείμενα είχαν περάσει πια στο επίπεδο της υψηλής τέχνης, της γλυπτικής μάλλον.

-"Γκάμιτσε Mr. Pit", μου κόβει τη χολή ο παπάρας ο Mr. Tampourine.
- Γιούχου και σε σένα (κλεμμένο από την unlearn αυτό).
- Έχω εδώ έναν φίλο που νοικιάζει το μαγαζί του, εκείνο στη γωνία
- Πόσο;
- 120
- 60
- 110
- 65
- 100
- 70
- 95
- 80 και το λουρί της μάνας
- ...Μας σφάζεις αλλά εντάξει!
- Ας μην έλεγες καλημέρα στα ελληνικά! Ποιο είπες ότι είναι;

Το καπιταλιστικό γονίδιο

2007-05-17T08:42:00.000+03:00

Αυτός ο κόσμος δεν αντέχεται όταν η πραγματικότητα σε αναγκάζει να ξεχνάς για λίγο ότι είναι θέατρο. Εντατικά λοιπόν μαθήματα διερεύνησης του γελοίου σε αυτήν, μήπως και κάποτε καταλάβουμε πως πρόκειται απλά για μια παράσταση, που χρειάζεται αλλαγή στην πλοκή και το κείμενο και ίσως στο σκηνοθέτη.

Και μια και είπα γελοίο θυμήθηκα εμένα. Όχι ότι είμαι γελοίος (τελειώς), πως το σκεφτήκατε αυτό, αλλά ότι στο μυαλό μου μού έρχονται συνήθως τα πιο γελοία πράγματα. Κι αφού μου έρθουν μετά θέλω και να τα πραγματοποιώ. Άρα μήπως είμαι όντως γελοίος; Ridiculous or not ridiculous? This is the question.

Ridiculous, το αποφάσισα, this is the answer. Διότι πως αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός πως μου κατέβηκε να κάνω επιχείρηση στο νησί. Έχει μέρες και με τρώει το καπιταλιστικό μου γονίδιο. Ξυπνάει το πρωί, μπαίνει μέσα μου και μου βάζει διάφορες σκέψεις: "Αν κάνεις αυτό, που δεν το κάνει κανείς εδώ θα κονομήσεις στο πιτς φιτίλι, θα μαζέψεις όλο το χαρτί", "βρε τους μαλάκες, πως και δεν το έχουν εκείνο... θα το φέρεις εσύ και θα χεστείς στο τάληρο", "πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να τους πάρουμε τα σώβρακα και γρήγορα πριν ξυπνήσουν" κ.λ.π

Τα λεφτά που έφερα μαζί μου επιτρέπουν να ζήσω εδώ για δυο χρόνια άνετα. Αλλά που να με αφήσει το γονίδιο στην ησυχία μου. "Θα τα φας και θα μείνεις ρέστος", μου λέει, "θα λένε όλοι ρε κοίτα τον χάλια πως κατάντησε".

Άστο διάλο παλιογονίδιο, τα κατάφερες. Δηλαδή τα κατάφερες να με βάλεις σε σκέψεις και να σκαλίζω μπίζνες πλαν στην άμμο. Αλλά επειδή είσαι και πολύ μουρντάρικο, μου πάσαρες προχτές και το μωρό το Αμερικάνικο και τώρα δεν έχω άλλη επιλογή. Πρέπει να μείνω για να την βλέπω και πρέπει να αποκτήσω καπιταλιστικό κύρος για να μου κάτσει.

Ου να χαθείς γονίδιο, όλα τα έχεις μελετήσει και τίποτα δε σέβεσαι, ούτε την άδολη τάση μας για πήδημα. Πάντως αν μου κάτσει η ξανθιά, κερνάω μπουζούκια να πάτε μόνοι σας και μπύρες τα αρσενικά που θα διαβάζουν τα τεκταινόμενα... κι αυτοί να τις πιουν μόνοι τους.

Υ.Σ. Ξανθιά και καπιταλισμός! χμμμμ... Η κότα έκανε τα αβγό ή το αβγό την κότα; και πόσο τοις εκατό να τα καταφέρνει, πόσο τοις εκατό να χτυπάει μπυρόνια, παρακολουθώντας το άλλο τοις εκατό να τα καταφέρνει στην τι - βι. Πολύ φιλοσοφία σήμερα.

Η Μάντι

2007-05-16T10:32:00.000+03:00

Σταματάω για μια μέρα να βλέπω με τρόπο αστείο τον κόσμο.

Το κοριτσάκι αυτό, η Μάντι, απήχθη, όπως μας ενημέρωσε ο David Santos, σε κάποια παραλία της Πορτογαλίας στις 4 Μαΐου 2007.

Από τη στιγμή που είδα το πρόσωπο της, έκανα σκέψεις άλλοτε με φόβο και άλλοτε με ελπίδα για το τι μπορεί να της συμβαίνει.

Σκέψεις που τελειώνουν σε λίγα δευτερόλεπτα.

Γι' αυτό βάζω τη φωτογραφία της εδώ, για να με τιμωρήσω.

Ο λογισμός μου όμως, πρέπει να είναι καρφωμένος στην μικρή Μάντι, καρφωμένος στα όσα άσχημα συμβαίνουν σε αυτόν τον κόσμο και πρέπει να αλλάξουν.

Θεωρώ απίθανο να βοηθήσει το μπλογκ μου στο να βρεθεί η Μάντι. Πιθανότερο το να τη βρούμε μέσα μας, παρά σε κάποια παραλία της Ελλάδας.

Κι αν βοηθάει κάπου το να ελπίζουμε, τότε ας βρεθεί και ας είναι καλά.

Ο σκούρκος και η σκούρκαινα

2007-05-15T10:13:00.000+03:00

Άνοιξη εκεί, χειμώνας εδώ, που όμως είναι σαν άνοιξη και ένα μυρμηγκάκι στο δρόμο έκανε παρέα με μια μυρμηγκούλα. Σήμερα ήμουν όλη μέρα στην αγορά. Μου ήρθε μια ιδέα γιατί βαριέμαι να κάθομαι και την ψάχνω. Θα σας πω όμως παρακάτω. Πήγα στον πάγκο ενός μανάβη. Τι ωραίες μπανάνες που είχε! Πράσινες χλωρές.

Ένα ζουζούνι ήταν πάνω σε μια μπανάνα και στο ενδιάμεσο των δύο ήταν μια ζουζούνα... προφανώς. Νομίζω διέκρινα και τα μάτια της, που είχαν πεταχτεί ελαφρά προς τα έξω. Παραδίπλα ο άλλος πάγκος, είχε καρύδες. Δεν ήθελα να αγοράσω, μόνο να τις κοιτάω. Πήγα και στον επόμενο και θαύμαζα την πραγμάτια του, αλλά δε θυμάμαι τι πούλαγε ακριβώς.

Σ' ένα καφάσι είχε αράξει μια κουνουπάρα, να! με το συμπάθειο. Πάνω της προσγειώθηκε ένας κουνούπαρος, αρσενικός σίγουρα. Λες και είχει δύο προβοσκίδες. Ωραίες γλυκοπατάτες που έχει εδώ η αγορά! Τις φέρνουν από Ινδονησία... φουυυυυ(ξεφύσημα) ...και το χορευτικό με την ξανθιά Αμερικάνα συνεχιζόταν για κάμποση ώρα. Στην αρχή την είδα προφίλ σε διπλανό πάγκο. Ίσια μύτη, στήθος που ξεχώριζε, ψηλά πόδια, πεταχτά οπίσθια, ύψος 1.70+.

Μετά έπιασα τους απέναντι πάγκους... και μια μυγούλα με έναν μύγαρο ερωτροπούσαν εκεί κοντά. Ήθελα να δω μάτια. Λαμπερά, φωτεινά, συνεχές χαμόγελο, γύρω στα τριάντα. Τι ωραία χαράδρα στήθους! Κανονικό βάρος. Το μυαλό μου συνήθως δουλεύει γρήγορα. Στην προκειμένη περίπτωση δουλεύει σα δημόσια υπηρεσία.

Τι να της πω; Σκέφτηκα να της δείξω το σκούρκο με τη σκούρκαινα που χαμουρεύονταν στον πάγκο με τα κολοκύθια που ψώνιζε και να της χαμογελάσω. Αλλά είπα να δω και πλάτη. Πλάτη αστέρι, γυναικεία, στητή. Ούτε μια νύχτα δε θα περνούσε χωρίς να την αγκαλιάζω αυτή την πλάτη.

Άρχισα να προβάρω ατάκες. Το εντομολογικής φύσης σεξ, μετά από σκέψη το απέρριψα. Τελικά βρήκα εμπνευσμένες ατάκες: "Εσύ πρέπει να είσαι η Αμερικάνα του νησιού, για την οποία μιλούν όλοι εδώ", "τι κάνεις είμαι ο Πίτ", "γνωριζόμαστε από κάπου;" (αυτό είχε τις λιγότερες πιθανότητες", "ξέρεις τι είναι τα μπλογκς;" (κι αυτό επίσης), "ωραίος καιρός σήμερα" (το πιθανότερο). Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα να λύσω: Θα της έλεγα "hi" ή "hello";

Δεν μπορούσα να αποφασίσω και αυτή είχε γεμίσει τις τσάντες της. Άρχισα να ιδρώνω. "Hi" ή "Hello" λένε ρε γαμώτο στις Αμερικάνες; Είχα πιάσει την έξοδο και ερχόταν κατά πάνω μου. "Hi" ή "Hello", ρε παιδιά; "Excuse me", μου λέει αυτή, γιατί εγώ.... άσε καλύτερα... και μου κάνει νόημα πως της κλείνω το δρόμο. "Oh sorry", της απαντώ με στεντόρεια φωνή. Τς... στο σπίκινγκ δεν κωλώνουμε με τίποτα εμείς οι Ναυπλιώτες. Απόδειξη της εντύπωσης που της έκανα, μου χαμογέλασε και με κοίταξε με αυτά τα μάτια τα πελώρια.

Τώρα εγώ εντωμεταξύ, κάτι ήθελα να κάνω στην αγορά, αλλά το ξέχασα τελείως.

Ποτέ την Κυριακή

2007-05-13T10:32:00.000+03:00

Πήδηξαααααααααααα! Γιες!!!

Όπα! αμέσως της μετρητοίς να το πάρετε. Μπλόφα έκανα! Να δω πως θα αντιδράσετε.
Πήγα στην καλύβα της Σύλβα. Ήταν όλη η οικογένεια εκεί. Ο Τίκο και οι δύο αδερφές του. Ο Ευτίκιο, παρακαλώ, ή Τίκο, είναι ο μεσαίος. Φάγαμε αυτά τα απαράδεκτα μπιφτέκια (Κυριακή σήμερα) και έχω λυσσάξει από τη δίψα. Ήταν πολύ αρμυρά.

Η οικογένεια είναι φτωχική. Η Σύλβα δουλεύει στα χωράφια των άλλων, για να τα βγάλει πέρα. Ο άντρας της δυστυχώς της άφησε μόνο την καλύβα. Σκοτώθηκε σε κάποιο δυστύχημα εδώ και 5 χρόνια. Παρ' όλα αυτά στο τραπέζι είχαν και μια μπύρα για τον καλεσμένο. Τη μοίρασα στα δυο ποτήρια και έριξα λίγο και στα δυο μεγάλα, που το καταυχαριστήθηκαν.

Έχω κατεβάσει δυο μπουκάλια νερό από το μεσημεριανό. Πολύ αλάτι αυτά τα παλιομπιφτέκια. Ο Τίκο πράγματι δεν είχε κάνει κάτι κακό. Απλά πολλές φορές που έχουν πρόβες για τα χορευτικά (που είναι πηγή τουριστικού εισοδήματος για το νησί) το σκάει, γιατί βαριέται. Τώρα βέβαια να τον κυνηγάει η πολιτσία γι' αυτό μου φάνηκε κάπως, αλλά ίσως το νησί είναι μικρό, ίσως ο Διοικητής είναι θαυμαστής του Καραμανλή και έχει αναλάβει και το Υπουργείο Πολιτισμού.

Να δω τι σαχλαμάρα θα πω ακόμα! Έχω λυσσάξει και από τη δίψα. Εντάξει δεν ήταν μόνο τα μπιφτέκια, το παραδέχομαι, δεν ήταν μπλόφα. Με ξεζούμισε κι όλας. Έφυγαν τα παιδιά για τις πρόβες και.... πηδηχτήκαμε.... Δηλαδή, τι πηδηχτήκαμε; Ίσα ίσα, λίγο εκεί... τρεις φορές. Αλλά την πρώτη δε πρέπει να τη μετρήσουμε. Λίγο ο φόβος, λίγο η στεγνή περίοδος που διανύω επί του παρόντος, εκπυρσοκρότησα με το που εισήλθε το βόλι στη θαλάμη.

Η δεύτερη καλύτερη. Κάτω από το σεντόνι εννοείται. Η τρίτη πήρε λίγη ώρα μέχρι να μου ξανάρθει... κάνα 10λεπτο... και να πω την αλήθεια κάπου στη μέση άρχισα να κουράζομαι. Τότε ήταν που μου έκανε τη λαβή που είχε περιγράψει ο Τζόνι εις τα οπίσθια και με ανεβοκατέβαζε σαν ασανσέρ.

Ωραία ήταν. Δεν με πειράζει που είναι λίγο παχουλή. Είναι ας πούμε πιο παχιά από την Ελεονώρα Μελέτη και πιο αδύνατη από τη Βέτα Μπετίνη. Κάπου ανάμεσα. Εντάξει προς τη Μπετίνη έκλεινε περισσότερο. Μόλις τελειώσαμε σηκώθηκε να μου φέρει νερό. Εγώ σκεπαζόμουν μέχρι το λαιμό και βλέποντας το χορταστικό ομολογουμένως θέαμα, σκεπάστηκα ολόκληρος κάτω από το σεντόνι. Α ρε καταραμένη αγαμία! που μπορείς να φτάσεις τον άνθρωπο!

Αυτή μου την έπεσε. Εγώ ήμουν βράχος. Έφυγαν τα παιδιά και ήρθε κοντά μου, μου είπε διάφορα και μου είπε πως αν θέλω να πάω μαζί της στο κρεβάτι δε θα υπήρχε πρόβλημα, ούτε θα έπρεπε να δώσω κάτι ή να υποσχεθώ κάτι. Μου είπε ότι της άρεσα. Εγώ χαμογέλασα βέβαια, καθότι δεν υπήρχε περίπτωση, αλλά μετά από δέκα λεπτά, έψαχνα να βρω το κουτί με τα προφυλακτικά, που εντελώς τυχαία βρισκόταν στο πορτοφόλι μου. Ευτυχώς δεν είχαν λήξει. Είχαν 2 μήνες ακόμα.

Ε, μετά πλύθηκα, ντύθηκα γρήγορα, αν και μου είπε να μη βιάζομαι γιατί τα παιδιά συνήθως αργούν και με έναν συνδυασμό λαμπερών ματιών και κατεβασμένων αυτιών, είπα να αποχωρήσω. Μου είπε πως δε χρειάζεται να αισθάνομαι υποχρεωμένος και πως αυτό δεν υπήρχε λόγος να ξαναγίνει. Ο,τι έγινε, έγινε. Καταρχήν σκέφτηκα πως μου έκλεψε την ατάκα, αλλά κατόπιν τα πήρα στο κρανίο:

- Δηλαδή, της λέω, δε σου άρεσε καθόλου;
- Πως μου άρεσε!
- Μήπως επειδή την πρώτη φορά... αμέσως... ξέρεις... πουφφφφ! Έσκασε...
- Ναι αλλά υπήρχαν άλλες δύο.
- Μήπως τότε... το μέγεθος ήταν χα χα (αυτό το είπα για να γελάσουμε).
- ...Ξέρω πως είμαι! Ξέρω πως ποτέ δε θα μπορούσες να μ' αγαπήσεις, ούτε θα το ήθελα. Τι να τον κάνω τον άντρα. Έχω τα παιδιά μου, οι άντρες είστε όλο βάσανα. Απλά αν μ' αρέσει κάποιος τον καλώ στο κρεβάτι μου.

Για κάποια δευτερόλεπτα το βάθος μου σαν άνθρωπος αναμετρήθηκε με την Αργολιδιώτικη ανατροφή μου. Δεν είπα τίποτα, αλλά δε χρειαζόταν κι όλας.

- Μη φοβάσαι, μου λέει, αυτό γίνεται πολύ σπάνια. Πάντως για σένα, όποτε θέλεις κάνω εξαίρεση.

Αυτό ήταν. Καταρρακώθηκε η ευαισθησία και η διακριτικότητα μου, αλλά αναπτερώθηκε το ηθικό μου ως άνδρας. Διότι τι θέλουν οι άνδρες τη σήμερον ημέρα: Μια πριβέ πουτάνα, ή αλλιώς τη γυναίκα αποχωρητήριο, του οποίου διαθέτουν το μόνο αντικλείδι.

Τώρα έγινε. Επειδή, όμως, δεν είμαι κρετίνος, επειδή μάλλον μπορώ και αναγνωρίζω το σφάλμα μου, δε θα θελα να ξαναγίνει. Λίγο νερό ρε παιδιά.

Προυστολόγιον μετατρέπεται σε πρηχτολόγιον

2007-05-11T09:05:00.000+03:00

Αγαπητοί Δωνκινσώνη και Αστεροειδή,

Μη τραβάτε ρε! Μη σπρώχνετε θα πλακωθούμε... μη τραβάτε σας λιέω κι ας κλιαίω. Ορίστε και οι απαντήσεις σας στο Προυστολόγιο που θα μέχρι να φτάσετε στο τέλος θα το χω κάνει Πρηχτολόγιο.

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Ένα φωτεινό μπαλκονάκι με χαμογελαστούς ανθρώπους στυλωμένο κάπου στο μέσο του χάους.
Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η σκέψη της... να σηκώνομαι δεν είπες;
Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Μόλις διάβασα την ερώτηση αυτή. Τι ρωτάει ο άνθρωπος;
Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Πρέπει να κάνω σεξ.
Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όσα οδηγούν στο κρεβάτι.
Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Γενικότερα με τον Θαλή τον Μιλήσιο, αυτόν τον καιρό όμως με έχει συνεπάρει και η προσωπικότητα του Γιώργου Καπουτζίδη.
Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Όλοι αυτοί που πηδούν κι εγώ τρώω πατατάκια.
Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αυτό που οι φουσκοθαλασσιές θεωρούνται καλός οιωνός και προνόμιο.
Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να παραδέχεται πότε είναι οφ-σάιντ.
... και σε μια γυναίκα;
Την ευφυία και να ξέρει τί είναι το οφ-σάιντ.
Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Κάθε βδομάδα και διαφορετικός.
Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Sexual Healing.
Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Το "εγωιστικό γονίδιο" R. Dawkins.
Η ταινία που σας σημάδεψε
Ολοφάνερο: Της "κακομοίρας" ή ο "μπακαλόγατος".
Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο γιος της Μάικα.
Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το μπλε ιδίως όταν συνοδεύεται από πορτοκαλί.
Η αγαπημένη σας μυρωδιά;
Τα μαλλιά της γυναίκας τους ανοιξιάτικους μήνες.
Το αγαπημένο σας ποτό;
Jaegermeister vs tsipouro.
Το αγαπημένο σας ποίημα;
Περιμένοντας τους Βαρβάρους.
Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Που τσίμπησα τον πισινό μιας δασκάλας μου και αυτή αντί να μου ρίξει σφαλιάρα έκανε "ααααχ".
Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Γιατί κάποτε 2 φίλες μου Αμερικάνες μου είπαν για θρίσομ και εγώ δεν ήξερα τη λέξη.
Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το σαβούριασμα και τις ειδήσεις του Μέγκα.
Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να διαβάζω (όχι που θα έλεγα να κάνω σεξ και θα καρφωνόμουν έτσι εύκολα).
Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Το εγκεφαλικό και ο Ψινάκης στο κρεβάτι μου.
Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν με ρωτήσει ο δικαστής αν το έκανα με την κατηγορουμένη για μοιχεία.
Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Κάνοντας υποβρύχιο σκι στη σελήνη.
Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Η Κούλα είμαι και σου κάνω πλάκα. Ξύπνα!
Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Κουκουρούκου.

Βρείτε τις απαντήσεις που είναι σοβαρές και κερδίστε ένα τριήμερο στα μαγευτικά νησιά Κιριμπάτι και αν δεν έχετε τα ανάλογα χρήματα για το εισιτήριο, κερδίστε ένα εξίσου μαγευτικό τριήμερο στη Ζούμπερη.

Έχω δυο μέρες να σας γράψω, αλλά όλα καλά. Πολύ μπάνιο, πολύ ψάρεμα, κουβεντούλα και χιούμορ με τον Τζόνι, τον Mr. Tampourine, τη Ρέτζα, τον Έλβις (ήθελα να ήξερα που κρύβει την κόρη του) και όλους τους συνατολιώτες μου, που με έχουν τρελάνει στις ελληνικές καλημέρες. Τουλάχιστο 15 γκάμιτσε με ακούω την ημέρα. Πόσο θα αντέξω.

Άσχετο. Δεν είμαι σίγουρος ότι πρέπει να το πω. Θα το πω, αλλά θα υποσχεθείτε να μη με πάρετε στο ψιλό. Ήρθε ο πιτσιρίκος που είχα γλιτώσει τις προάλλες και μου είπε πως η μάνα του με καλεί να φάμε όλοι μαζί αύριο το μεσημέρι. Δίστασα να απαντήσω. Δεν είμαι μάλλον για τέτοια. Όμως ο πιτσιρικάς έχει ένα απροσδιόριστα θλιμμένο βλέμμα και μ' έπιασε η παλιοπεριέργεια μου. Κάτι του συμβαίνει και θέλω να μάθω.

Ο Τζόνι και οι χήρες

2007-05-10T09:00:00.000+03:00

Ωραίος τύπος ο Τζόνι. Σας τον έχω περιγράψει. Με παίρνει από το σπίτι το πρωί, με φέρνει το μεσημέρι, ξανάρχεται το απόγευμα και το βράδυ με ξαναφέρνει. Αν του πω ότι θέλω να περπατήσω την ατόλη στεναχωριέται. Θέλει να είναι συνέχεια κοντά μου.

Πονηρός είναι. Παριστάνει στη γυναίκα του ότι δουλεύει και την αφήνει να τα βγάζει πέρα μόνη της με το νοικοκυριό. Ο Τζόνι συνέχεια πηδάει. Άλλες. Κάθε μέρα και από μία. Την αγαπάει όμως τη Ρέτζα. Σου λέει αυτή όλη μέρα στα δέντρα, στο σπίτι, στο μαγείρεμα, στα παιδιά, σκοτώνεται. Ε! να την πηδήξω κι από πάνω το βράδυ, δε λέει. Μιλάει μάλιστα τόσο πολύ για τις επιδόσεις του, που είμαι σίγουρος πως το τελευταίο πραγματικό πήδημα ήταν πέρσι στο Παγκόσμιο του μπάσκετ. Το κόβω όμως εδώ, γιατί ειδικά στο ζήτημα αυτό δε με συμφέρει να φλυαρώ.

Ο Τζόνι έχει δύο παιδιά. Θεωρείται φτωχός για το λόγο αυτό. Τα παιδιά εδώ είναι ο πραγματικός πλούτος. Πάνε όλα σχολείο, αλλά κατά γενική ομολογία είναι σκράπες. Που και που μόνο ξεφεύγει κανένα. Οπότε και οι γονείς τους τα απογεύματα τα στέλνουν στις μπανανιές και σε κάποια λίγα χωράφια που υπάρχουν. Περνάνε ωραία εκεί. Βάζουν τις πιτσιρίκες να ανέβουν στα δέντρα και τα αγοράκια παίρνουν μάτι από κάτω. Το χω δει το παιχνίδι αυτό. Το πρωί πριν το σχολείο, τ' αγόρια ψαρεύουν με τους γονείς τους.

Όταν έχει λοιπόν κανείς πολλά παιδιά, έχει περισσότερα αγαθά να πουλήσει στην αγορά του μεγάλου χωριού, στους εμπόρους που έρχονται κάθε μέρα. Περισσότερα αγαθά, περισσότερα λεφτά. Άρα, περισσότερη κόκα κόλα το μεσημέρι, περισσότερα μπιφτέκια, περισσότερα τσιγάρα, περισσότερος καφές και κυρίως διπλή μπύρα το βράδυ (από τις κανονικές, όχι τις άλλες).

Πιο πλούσιες εδώ είναι οι χήρες. Υπάρχουν πολλές χήρες με πολλά παιδιά και νέες μάλιστα. Είπαμε: Τα πολλά παιδιά φέρνουν πολλά λεφτά, τα πολλά λεφτά φέρνουν πολλή δυτικού τύπου ευτυχία, η πολλή ευτυχία αυτού του τύπου φέρνει πολύ πουρί, που πάει και φράσσει σιγά σιγά τις ξεχειλωμένες αρτηρίες και έτσι ο ευτυχής ιθαγενής με το υπερδραστήριο τσουτσούνι της νεότητας του, καταλήγει να τον κλαίνε όλοι και να τον χαίρεται η χήρα του. Η μεγάλη καταβόθρα του πλούτου της οικογένειας, έγινε χους εις χουν και ανάμνηση που σιγά σιγά ξεθωριάζει. Πρώτα η φωνή του, μετά η όψη του και τέλος το ρέψιμο και η πορδή του.

Γι αυτό και κάποιες φορές τείνω να πιστέψω τις διηγήσεις του Τζόνι για τα συνεχή ξενοπηδήματά του. Έχει τόσες χήρες εδώ, που έχουν τόσες μπύρες στο ψυγείο και είναι πάντα πρόθυμες να ανοίξουν μία δύο για τον επίδοξο μαρκαλευτή τους.

- Τη βλέπεις αυτή mr. Pit, μου λέει ο Τζόνι. Αυτή είναι η Τσάλα. Όταν πάω στο σπίτι της για να της πατήσω μερικές σφραγίδες, χα χα χα, άκου σφραγίδες, με περιμένει με τις μπύρες παγωμένες. Μια φορά ήπια τόσες που μετά δε μου σηκωνόταν. Τώρα τις κρύβει, γι' αυτό και 'γω τη φτύνω. Κάτσε να την χαιρετίσω. Γκάμιτσε με, Τσάλα (το λένε και μεταξύ τους τώρα, δεν κάνω πλάκα).

Ας μη βιαστεί κανείς να κατηγορήσει τους κατοίκους της ατόλης για τα παραπάνω. Εμείς τα βλέπουμε με τα δικά μας μάτια και μας φαίνονται άσχημα και τσαντιζόμαστε. Απλά δεν τους καταλαβαίνουμε. Αν ζεις εδώ, θα δεις ότι όλα είναι απολύτως φυσιολογικά. Η ζωή είναι.... και κυλάει με χαμόγελο από όλους, παιδιά, γονείς, ηλικιωμένους. Κανείς δεν παραπονιέται, ούτε βέβαια τα παιδιά. Οι βασικές λειτουργίες της ζωής ικανοποιούνται στο έπακρο.

Ντεμέκ ψυχίατρος

2007-05-09T08:27:00.000+03:00

Εγώ από τη ζωή θέλω μόνο μια εκδρομή... και περισσότερες δε θα με χάλαγαν. Βγήκαμε στον ειρηνικό ωκεανό χτες και άνοιξε η ψυχή μου με τον ανοιχτό ορίζοντα. Τώρα κατάλαβα γιατί ο Καββαδίας έγραψε αυτά τα ποιήματα.

Ταξιδεύοντας σε τόσο ανοιχτούς ορίζοντες έχεις δύο επιλογές ή να αφήσεις το μυαλό σου να γίνει σα φραπές, από το κούνημα της θάλασσας και τη μοναξιά, ή να τα βρεις μαζί τους και να ψάχνεις για λέξεις και νοήματα εκ του μηδενός, να τα βλέπεις να ζωγραφίζονται στη θάλασσα και σ' ένα μπλοκάκι να τα σημειώνεις.

Το καραβάκι ήταν γεμάτο με Ελβετούς συνταξιούχους. Πιο Ελβετός συνταξιούχος όμως από όλους νομίζω ήμουν εγώ. (Δεύτερη φορά το "εγώ", γιατρέ μου). Ο χρόνος είναι σκληρός. Αφήνει ζάρες στο δέρμα και απωθημένα στην ψυχή. Λίγοι ζούσαν τη στιγμή, περισσότεροι σκέφτονταν το παρελθόν, ακόμα περισσότεροι φοβούνταν το μέλλον. Εγώ (ώπα, νάτο πάλι), τα έκανα και τα τρία μαζί με την ψυχρότητα του βλέμματος που προσφέρει ένα προχωρημένο αλτσχάιμερ.

Μια γιαγιά με τσιτωμένο πρόσωπο βρισκόταν συνέχεια μπροστά μου και μου χαμογελούσε. Κάποια στιγμή μου μίλησε:

- Χαλόου, μου λέει
- Χάι, της απαντάω
- Ωραία θάλασσα... τι σημειώνεις στο μπλοκάκι;
- Κάποιες σκέψεις
- Είσαι ποιητής;

(Επειδή το είδος της έμμετρης ποιητικής μπουρδολογίας είναι πολύ νέο ακόμα και δε συμπεριλαμβάνεται στις ανθολογίες, ήμουν τίμιος και της απάντησα αρνητικά).

- Όχι, όχι ποιητής. "Μπλόγκερ" είμαι.
- Μπλόγκερ; Γιατί βρε παιδί μου, ένα τόσο νέο, έξυπνο και ωραίο παιδί (αυτή το είπε σας ορκίζομαι) να γίνει "μπλόγκερ";

(Τώρα, ή δεν είχε ιδέα τι σημαίνει "μπλόγκερ" ή διαβάζει το Βενιζέλο).

- Εντάξει... χε... δεν είμαι πια και τόσο παιδί (όλα τα άλλα είμαι, το πιάσατε; Α ρε ψυχίατρε, κομπογιαννίτης ήσουν;)
- Και εγώ πια δεν είμαι τόσο παιδί;
- (Τώρα τι απαντάνε;)
- Πόσο χρονών με κάνεις;
- 50; (+Φ.Π.Α. 36%)
- 52 είμαι. (Η γενιά της Βίση δηλαδή).

(Τώρα έρχεται, μην είστε ανυπόμονοι;)

- Σ' αρέσουν οι ώριμες γυναίκες;
- Πιστεύω πως η εμπειρία τους... η εμπειρία τους στη ζωή εννοώ, είναι πολύ χρήσιμη για μένα... για να πάει μπροστά η σκέψη μου εννοώ... στα ζητήματα της σκέψης βέβαια... και της εμπειρίας... σε ζητήματα ασφαλώς εγκεφαλικά... γκλουπ!
- Μα ο έρωτας είναι εγκεφαλικός, πρώτα από όλα! (κρίμα και είχα κάνει τα πάντα για να με καταλάβει).
- Εγώ τον έρωτα τον έχω βγάλει από τη ζωή μου.
- Είστε ασεξουαλικός;
- Ε; εεεεεε... όχι, απλά... απλά... πά... πα... πάσχω από μια σπάνια ασθένεια, που... που... ψυχολογικό είναι... εεεεε.... για λίγο καιρό δε θα μου... αυτό... το ... το... δεν γιου νόου... μπιτ το παληκάρι... και γι' αυτό... έτσι ήρθα εδώ για να παίρνω τα φάρμακά μου και για να διαλογιστώ. Θα με βοηθήσει να... γιου νόου... πιο γρήγορα.
- Είσαι σίγουρος πως θέλει φάρμακα και δε βοηθιέται δια της φυσικής οδού;
- Έχω δοκιμάσει τα πάντα! (και με Ultrex λούστηκα).
- Αν θες πάντως να κάνουμε μια δοκιμή, εγώ εδώ είμαι.

Εκτός από πέφτουλας η Ελβετίδα Ψινάκης, ήταν και πολύ ομιλητική. Οι γυναίκες το πίστεψαν και δεν το πίστεψαν και τις επόμενες δύο ώρες, μέχρι να πιάσουμε στεριά, με κοιτούσαν στο παντελόνι με ξεδιάντροπη σκληρότητα, προσπαθώντας να βρουν ίχνη ζωής και να ξεσκεπάσουν την απάτη μου.

Οι άντρες το πίστεψαν αμέσως και έβγαλαν από τη φαρέτρα τους όλα τα ανέκδοτα, που στην πραγματικότητα προορίζονταν για τα δικά τους "έρμαια" μιας φθίνουσας στατιστικής, που περιγράφει ανόρθωση, ανάλογη με τα πρωταθλήματα του ΠΑΟΚ στο ποδόσφαιρο.

Όχι, τους τη λέω τώρα γιατί ήταν απαράδεκτοι! Γελούσαν συνέχεια. Το χουν αυτό οι άνθρωποι να γελάνε με τα δικά τους χάλια μόνο όταν προβάλλονται στους άλλους.

Στην επιστροφή, γύρισα με το ταχύπλοο της γραμμής, με ντόπιους, όπως το είχα προγραμματίσει. Έτσι κι αλλιώς, όμως, δε θα άντεχα ούτε μία ακόμα ημέρα με τους Ελβετούς, που συνέχισαν την κρουαζιέρα τους και στα άλλα νησιά. Ε ρε τι τραβάω ο άμοιρος! Όπου και να βρεθώ, γίνομαι αντικείμενο του πόθου, σκεύος ηδονής, ένας νταβραντισμένος επιβήτορας, ένα σεξ σίμπολ για να θυμηθούμε και τα παλιά.

Υ.Σ. Να σας δώσω διεύθυνση και όνομα του ψυχίατρου, να ξέρετε για να μην τύχει και πέσετε ποτέ πάνω του.

Ο Λιακόπουλος έχει δίκιο

2007-05-07T12:26:00.000+03:00

Ποιος να το πίστευε. Βρήκα στοιχεία στην ατόλη μας που πιστοποιούν πως το νησί κατοικούν οι "Ελ", κατά Λιακόπουλον, που όμως στερούνται σκευασμάτων αντηλιακής προστασίας. Καταρχήν βρήκα γλωσσολογικά στοιχεία στην τοπική τους διάλεκτο. Τον ψεύτη εδώ τον λένε "πασόκο", όπως και στην Ελλάδα. Το φτηνό, το ευτελές, το λένε "φούρι", μια λέξη με σαφή ετυμολογική προέλευση από το "Καρφούρ".

Έπειτα, ανακάλυψα φοβερές λαογραφικές ομοιότητες στα ήθη και τα έθιμα. Το μεσημέρι πίνουν κόκα - κόλα για ρέψιμο, το βράδυ βλέπουν μπάλλα στα μπαρ που διαθέτουν δορυφορική και πίνουν μπύρα για να πάνε ψόφιοι στην καλύβα τους και να αποφύγουν το συζυγικά υποχρεωτικό κουτούπωμα. Στη χειρότερη περίπτωση να αποφύγουν τουλάχιστο τα προκαταρκτικά.

Τέλος καπνίζουν σαν αράπηδες* (που βέβαια είναι, να μην τους αδικούμε). Εδώ που βρίσκομαι και σας στέλνω τις ανταποκρίσεις μου, αυτή τη στιγμή θυμίζει τοπίο στην ομίχλη ή καράβι των Μινωικών που πάει για Κρήτη.

Το μεσημεράκι έγινε κάτι περίεργο. Με βρήκε στο δρόμο μια νεαρή κοπέλα, στρουμπουλή πολύ, με όμορφο πρόσωπο και νεανικό δέρμα. Μου είπε πως είναι η μάνα του Τίκο, η Σύλβα. Μου είπε πως με ευχαριστεί πολύ που βόηθησα το γιο της να μην τον δουν οι Αστυνόμοι (αυτός ήταν ο Τίκο) και πως ο γιος της δεν είχε κάνει κάτι άσχημο παρ' όλα αυτά.

Μου χαμογέλασε γλυκά και έκανε να φύγει. Της είπα ένα ξερό "περίμενε!" Αστραπιαία σκέφτηκα πως αν ρωτούσα τον Τζόνι θα απέφευγε να μου απαντήσει στα ίσια. Της είπα πως αν θέλει κάποια στιγμή να μου μιλήσει γι' αυτό ή για ο,τιδήποτε άλλο, να την κερνούσα αυτή και τον σύζυγό της ένα ποτήρι κρασί στην καλύβα μου. Μου είπε πως δεν έχει πια σύζυγο και αφού χαμογέλασε, με προσπάθεια αυτή τη φορά, έφυγε.

Νύχτωσε πια για τα καλά. Περασμένα μεσάνυχτα. Περιμένει κι ο Τζόνι δίπλα μου, ροχαλίζοντας σχεδόν, αλλά ευτυχισμένος μάλλον, που γλίτωσε το σφραγίδωμα, για να με πάει σπίτι. Αύριο ξημερώνει Τρίτη. Όχι ότι έχουν και καμιά σημασία οι ημέρες. Τα ίδια. Έτσι κανόνισα μια μίνι κρουαζιέρα σε κοντινό νησάκι, με τον σκυλοπνίχτη που αράζει κάθε δυο μέρες στο λιμανάκι μας.

*Μη το πάρει κανείς αυτό για ρατσιστικό σχόλιο. Εγώ πολύ θα ήθελα να είμαι νέγρος. Έχω όλα τα προσόντα εκτός από το χρώμα. (Συμπεριλαμβανομένων και των νέγρικα καλών οπισθίων - για τις κυρίες αυτό, που ξέρω ότι μετράει όλο και περισσότερο).

Τα χτύπησα τα μπυρόνια μου

2007-05-06T09:29:00.000+03:00

Ένα αποτέλεσμα έχει ένα ή παραπάνω αίτια. Το αποτέλεσμα ασφαλώς είναι η αυξημένη λίμπιντο της σημερινής ημέρας. Το αίτιο θα μπορούσε να ειναι το γεγονός ότι τα νέα στην ατόλη διαδίδονται με την ταχύτητα του ήχου και πάνω από το μισό νησί με καλημερίζει πλέον, αφού με συνήθισε, στα ελληνικά. Πόση παρότρυνση πια στο θέμα να αντέξω;

Θα μπορούσε, επίσης, να είναι τα σύννεφα που μαζεύονται απειλητικά στον ουρανό από το πρωί και που παίρνουν όλα αυτά τα αλλόκοτα σχήματα πολύ ωραίων γυναικών στα τέσσερα, μπρούμυτα και ανάσκελα ή απλά να είναι η χθεσινή πίεση που δέχτηκα από το συμβάν με την εξουσία. Η πίεση αυτού του είδους έχει την τάση να μεταφέρεται στο κέντρο του σώματος έλεγε ο Έριχ Φρομ.

Ε, το κέντρο του σώματος είχε μια πίεση πάνω από 60 μπαρ. Στην καλύβα είμαι μόνος και οι πιο κοντινοί γείτονες είναι 2 χιλιόμετρα από δω. Παρ' όλα αυτά ποτέ δεν ξέρεις. Έκλεισα τα υποτυπώδη παντζούρια και έβαλα πίσω από την πόρτα μια πετσέτα για την κλειδαρότρυπα. Βγήκα έξω για να επιθεωρήσω. Από τα παράθυρα δε φαινόταν τίποτα. Από την κλειδαρότρυπα το ίδιο.

Μπήκα μέσα στην καλύβα. Ξαναβγήκα όμως αμέσως. Σκέφτηκα όλες τις πιθανές περιπτώσεις να έρθει κάποιος απρόσμενα και να μην τον ακούσω. Αν έρθει με αμάξι θα τον ακούσω σίγουρα. Αν έρθει με τα πόδια όμως; Το πιθανότερο είναι να τρέμει η καλύβα. Κι αν είναι ο Τζόνι; Προσπάθησα να σκεφτώ πόση ώρα θα έκανε κάποιος για να διανύσει την απόσταση από κει που έφτανε το μάτι μου με τα πόδια. Σίγουρα πέντε λεπτά. Ε και άλλα πέντε που θα μου χαρίσει ο Θεός.

Τέλος πάντων, ας μην είμαι και ψιλολόγος, ιδίως όταν είχα πιο χοντρά ζητήματα να επιλύσω. Ξαναμπήκα μέσα, κλείδωσα και έβαλα μια ωραία ταινία στο λάπτοπ να παίζει, κλασική, κρίμα που δεν έχει πάρει όσκαρ. Άνοιξα μια μπύρα για να απολαύσω την ταινία, αλλά από απροσεξία μου χύθηκε αμέσως. Απόλαυσα όμως τη δεύτερη.

Κάπου εκεί έχασα και το ενδιαφέρον μου για το αριστούργημα της 7ης τέχνης, έκλεισα το λάπτοπ και πήγα για μπάνιο στη θάλασσα. Με τόσο ανάλαφρα πια πόδια - μου το προκαλεί αυτό ο κινηματογράφος - ήμουν έτοιμος να φτάσω στη θάλασσα με τσιγκολελέτα.

Υ.Σ. 1 Αν κάποιος πίστεψε διαβάζοντας τα παραπάνω ότι έγινα αλκοολικός ή δεν προσέχει ή δεν έχει φαντασία.
Υ.Σ. 2 Υπάρχουν δύο ειδών άντρες: οι ψεύτες και οι μαλάκες. Ποιος-α από σας θέλει έναν ψεύτη για παρέα;
Υ.Σ 3 Πολύ κρίμα να χάνεται έτσι υλικό που θα έπρεπε να μπολιάζει εύφορα χωράφια και να παράγει καρπούς.

Συζήτηση με τις αρχές

2007-05-05T11:15:00.000+03:00

Πιο πολύ από ο,τιδήποτε μπορεί κανείς να συναντήσει σε ένα δρόμο και έχω συναντήσει πολλά, με συγκινούν τα παιδιά εκείνα που περπατούν μηχανικά, τρεκλίζοντας ελαφρά, που έχουν χαθεί στις σκέψεις τους και πιο πολύ στο πρόσωπο τους βλέπεις να ονειρεύονται, παρά να έχουν επαφή με το δρόμο και την πραγματικότητα. Ίσως επειδή κι εγώ μικρός είχα κουτουλήσει σε αμέτρητες κολώνες κάνοντας όνειρα για να ξεφύγω απ' αυτή.

Είδα μια τέτοια σκηνή το μεσημέρι αφού βγήκα από το νετ μπαρ. Ένας πιτσιρίκος γύρω στα 10, ίσως λίγο μικρότερος, φορώντας τα κουρέλια που φορούν εδώ με τις κινέζικες στάμπες περπατούσε κάθετα σε μένα, χωρίς να με βλέπει μάλλον, καθώς ήμουν στη σκιά και ακίνητος. Μουρμούριζε και χαμογελούσε μόνος του. Απομακρυνόταν, όταν ξαφνικά στύλωσε τα πόδια του στο έδαφος και άρχισε να τρέχει προς τα πίσω. Κρύφτηκε σε ένα πράσινο σιδερένιο βαρέλι, από αυτά που αποθηκεύουν εδώ το πετρέλαιο. Το καμουφλάζ του όμως ήταν απαράδεκτο από όλες τις απόψεις.

Γύρισα πίσω το βλέμμα μου να δω τι τον είχε φοβήσει. Ο ξανθομπούμπουρας Αμερικάνος μπάτσος με το σκαμμένο πρόσωπο και το rayban γυαλί, περπατούσε αργά και συζητούσε με τον τοπικό Bad Spencer, που φορούσε και αυτός στολή.

Κοίταξα προς το βαρέλι πάλι και συγγνώμη αν διακόπτω την επιτέλους σοβαρή μου αφήγηση, αλλά τα πήρα στο κρανίο με τον μικρό που αδυνατούσε να κρύψει στοιχειωδώς τις κωλάρες του. Πετάχτηκα καταμεσίς του δρόμου 10 μέτρα μακριά από το βαρέλι και άρχισα να κοιτάω τον ουρανό. Αν έβρισκα κάτι καλύτερο εκείνη την ώρα θα το έκανα, εντάξει;

Ο λεχρίτης αστυνόμος άρχισε μάλλον να με δουλεύει, κοιτάζοντας κι αυτός ψηλά. Ο Bad Spencer έχασκε ήδη από ώρα.

- Δε βλέπω να το πάει για βροχή, μου λέει.
- Μπα, δύσκολα. Αφού δεν έχει ούτε ένα σύννεφο, του απαντάω.
- Σ' αρέσουν οι καθαροί ουρανόι;
- Τους λατρέυω. Στην πατρίδα μου δεν έχουμε αυτό το προνόμιο συχνά.
- Εγώ ξέρω ότι ούτε στην Ελλάδα έχει πολλά σύννεφα.
- Ας το διάλο κωλόμπατσε, που τα ξέρεις όλα! είπα από μέσα μου. Έχει όμως πολλές διαδρομές από αεροπλάνα και χαλάνε όλη την ομορφιά. Την ξέρεις την Ελλάδα; (και κατεβάζω το κεφάλι, καθώς ήδη είχα ξεφτιλιστεί επαρκώς).
- Πως, πως... "Ακρόπολις", "γκίρος", "Ιωάννης Μελισσανίδης".

Δύο παρατηρήσεις: Πρώτον, να και ένας ξένος που δεν ξέρει το "μαλάκας". Δεύτερον, τον Ιωάννης Μελισσανίδης!!!!;;;;

- Ξέρεις τον Ιωάννης Μελισσανίδης;
- Ναι βέβαια. Ήμουν "τσιφ οφ σεκιούριτι" στο στάδιο που πήρε το χρυσό το '96 στην Ατλάντα. (Έτσι ναι, εξηγείται). Σ' αρέσει ο Ιωάννης Μελισσανίδης;
- Κάνει πολύ ωραίες τούμπες.
- ...Αναρωτιώμουν, τι να κάνει ένα νέο παιδί τόσες μέρες στην ατόλη μας μόνο του. Εδώ δεν έχει άγριες νύχτες, ούτε διασκέδαση, ούτε ωραίες γυναίκες;
- (Η κουφάλα εκεί το πήγαινε). Ναι αλλά έχει ηρεμία, ψάρεμα και έχω πάρει μαζί μου και το λάπτοπ που το έχω γεμίσει με βιντεάκια της Πάμελα Άντερσον... χα χα χα χα! (Μόνος μου γέλασα) χα.... χα....
- Έχεις βγάλει άδεια για το ψάρεμα; (Παντού οι ίδιοι είναι οι μπινέδες).
- Από τα ψάρια; Χα χα χα... (στο σημείο αυτό η εξουσία έχει αρχίσει να υποτάσσει το χιούμορ καθώς είχε όλο το δίκιο με το μέρος του να με αφήσει να γελάω μόνος μου). Με καλάμι ψαρεύω, θέλω άδεια;
- Όχι, μόνο αν βγεις με βάρκα.
- Τις φοβάμαι τις βάρκες.
- Γεια σου Πίτ... Enjoy your staying here... και φεύγουν έτσι απλά, έχοντας εκτελέσει στο έπακρο το αντιτουριστικό τους καθήκον.

Δύο παρατήρήσεις πάλι: Πρώτον, η κουφάλα μέχρι και το όνομα μου ήξερε. Δεύτερον, κρίμα που δεν είχε μάθει το καλημέρα στα ελληνικά.

- Μικρέ! (φώναξα) ο,τι και αν έχεις κάνει, έβγα έξω και φεύγα.

Υ.Σ. Κάποιες ιστορίες τις παρατραβάω για να βγάζουν γέλιο. Σ' αυτή την ιστορία έκοψα διαστάσεις, πάλι για να βγάζει γέλιο, καθώς ήταν μάλλον τρομαχτική. Αν και σπάνια το συνειδητοποιώ αυτό, όταν ζω τέτοιες καταστάσεις. Μην τα πει κανείς στη μάνα μου μόνο.

Ο Διοικητής της Ατόλης

2007-05-04T08:55:00.000+03:00

Νύχτωσε πια στην ατόλη μας και εγώ πάλι στο νετ μπαρ. Έχουν βαρεθεί να με βλέπουν ... και το πρωί εδώ ήμουν. Γεμάτη η μέρα όμως και πάλι σήμερα. Βόλτες με το κάμπριο, μπάνιο, ψάρεμα.

Το πρωί συνάντησα και τη Ρέτζα με μια φίλη της στο χωρίο. Γκάμιτσε με! μου φώναξε η Ρέτζα και αφού την ρώτησε πρώτα, αμέσως μετά και η φίλη της. Good Morning τους απαντάω εγώ και κοκκίνησαν τα μούτρα μου ελαφρώς. Αν μάθουν καμιά μέρα ότι το "Γκάμιτσε με" δε σημαίνει καλημέρα, θα πρέπει να αλλάξω ατόλη.

Βγαίνοντας από το καφέ, είδα τις αρχές του τόπου να διασχίζουν το δρόμο προς το Κυβερνείο. Επέστρεψε στο νησί ο Διοικητής της ατόλης και άλλων 7 νησιών της περιοχής, από την περιοδεία του. Μια κομπανία από τις λίγες.

Μπροστά πήγαινε αυτός με μάυρο ριγέ κουστούμι, φαρδύ στέρνο, φαρδύτερο μέτωπο με ελαφριά καράφλα και μάγουλα τζουτζούκου. Η κοιλιά του εξείχε μπροστά του σαν ευτραφέστατος πισινός κι αν μιλήσουμε για τον ίδιο τον κάθιδρο πισινό... έμοιαζε με ανατροπή νταλίκας.

Πίσω του με το ίδιο βαρύ βήμα που έδινε ο αρχηγός ακολουθούσε το κοπάδι των βισσώνων. Άλλος κρατούσε τη βαλίτσα του αρχηγού, άλλος τα χαρτιά του, άλλος έκανε πως κοιτάει αριστερά δεξιά πονηρά σα μπράβος και ένας κρατούσε ένα μικρό ψυγειάκι, προφανώς μήπως πεινάσει ο αρχηγός εν μέσω του δρόμου.

Μπροστά πάλι, ο κυβερνήτης είχε δίπλα του τη γραμματέα του αλλά δεν ξέρω αν τον άκουγε τι της έλεγε, γιατί εξαιτίας των περιφερειών και των δύο η απόστασή τους ήταν πάνω από μέτρο. Δεξιά του ήταν ένας ξερακιανός ξανθός με σκαμμένο δέρμα, στολή και πιστόλι, προφανώς ο αστυνόμος σερίφης εξ Αμερικής.

Κοντολογίς, αν ο ξανθός αντί για πιστόλι κρατούσε εξαπτύρυγο και ήταν λίγο πιο μπροστά, η κουστωδία ήταν η δική μας "Ιερά Σύνοδος" τάλε κουάλε.

Τα μάτια του κυβερνήτη ήταν μικρά και καλά χωμένα στη σάρκα του. Καθώς πλησίαζε είδα τις κόρες του να παίζουν γρήγορα για να δουν αν όλα ήταν στη θέση τους. Άπαντες είχαν σταματήσει και χαιρετούσαν. Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν για δυο δευτερόλεπτα. Πίσω από τη χοληστερίνη κυριαρχούσε η ευφυία του, που στα δευτερόλεπτα εκείνα προσπάθησε να με υποτάξει.

Ο αρχηγός μιας αγέλης είναι αρχηγός γιατί σε κλάσματα δευτερολέπτων μπορεί να διακρίνει ποιον δεν μπορεί να υποτάξει... και το δικό μου βλέμμα κρύβει σίγουρα τον ανυπότακτο σαρκασμό μου. Την άποψη μου που διαβάσατε για την κουστωδία του, την είδε κι εκείνος με μια ματιά. Το κρίμα είναι ότι το μόνο που θα μάθει για μένα ρωτώντας τους ρουφιάνους του πια, είναι το καλημέρα στα ελληνικά.

Ένα από εκείνο με τη σαντιγύ που έχει από πάνω από τη σοκολάτα, παρακαλώ

2007-05-03T09:06:00.000+03:00

Βραδάκι σήμερα που σας γράφω και είμαι σε ένα από τα μπαρ της πρωτεύουσας, που έχουν σύνδεση με το Ίντερνετ. Ο μπάρμαν, που τον λέω Έλβις, γιατί έχει μια μεγάλη φράντζα που τη γλύφει προς τα επάνω και γιατί όσο μεγάλο και να 'ναι το ρούχο που φοράει του είναι τελείως κολλητό, τσαντίζεται κάθε φορά που δεν παίρνω μπύρα. Αλλά μετά του περνάει.

Ο Τζόνι έρχεται πάντα μαζί μου και μου συστήνει τους φίλους του από δυο και τρεις φορές και γελάμε όλοι μαζί και ρίχνουμε και κάνα ρέψιμο. Λίρα εκατό ο Τζόνι. Ομιλητικός πολύ, ξέρει τα πάντα για τους πάντες:

- Αυτός, μου λέει, δε μιλιέται με εκείνον γιατί πρέπει να έχει πάει με τη γυναίκα του.
- Άσε ρε, του λέω και που το ξέρεις εσύ;
- Έχω πάει κι εγώ μαζί της και μου τα λέει.

... τυχερός που δε μου μπήκε καμιά μύγα στο στόμα, από αυτές που είναι σαν ιπτάμενες μπριζόλες

- Το ξέρει ρε η Ρέτζα ότι σφραγίζεις κι άλλα φάκελλα στο νησί;

Μ' αρέσει ο Τζόνι γιατί πάντα γελάει δυνατά, ακόμα και με τα πιο κρύα μου. Με θεωρεί τον πιο αστείο άνθρωπο επί γης. Και που να γνώριζε και τον Αρναούτογλου.

- Και δε μου λες βρε Τζόνι, που ήθελα να σε ρωτήσω, έτσι, επειδή λέμε και καμιά σαχλαμάρα (η λέξη αυθαίρετα την παραθέτω τώρα στη μετάφραση, καθώς από συνειρμό μάλλον μου ήρθε, λόγω του ονόματος που παρέθεσα μόλις), εδώ στο νησί (αυτό ξαναδιαβάστε το με πολύ λεπτή φωνή σαν τον Γιώργο Κωνσταντίνου)... βήξτε λίγο.... εδώ στο νησί (κανονικά πια), έχει καμιά ξερακιανή, έτσι σαν κι εμάς, που να είναι έτσι από πάνω με σαντιγύ και σοκολάτα από κάτω...;
- Ααα! μου λέει με αηδία. Τι να τις κάνεις αυτές; Δεν κάνουν καλό σεξ. Οι γυναίκες είναι σαν τα ψάρια. Όσο πιο μεγάλο το ψάρι που βγάζεις από τη θάλασσα τόσο πιο πολύ το ευχαριστιέσαι. Άσε που τρως μετά και περισσότερο.

Αυτό είναι το κακό με τις παραβολές, κατάλαβες; Πως να του απαντήσεις τώρα; Ευτυχώς συνέχισε αυτός:

- Αλλά, είναι και μερικές έτσι όπως τις θέλεις εσύ... όλο κόκκαλα. Είναι δυο, τρεις που τους έχουν κόψει το στομάχι, όπως εμένα (αυτό το ήξερα από χτες), είναι η δασκάλα, που όμως είναι παντρεμένη με αυτόν που κάθεται στις δυο καρέκλες, είναι μια από τις αμερικάνες που μένουν στο νησί, που είναι πολύ όμορφη, αλλά λένε ότι τα έχει με τον αστυνόμο μας, που είναι κι αυτός κωλό - Αμερικάνος. Είναι και η ανηψιά της Ρέτζα, ακόμα πιο όμορφη, αλλά αν την πλησιάσεις θα σου κόψει τα μπαλάκια σου ο κουνιάδος μου, ο μπάρμαν.

Ρε παιδιά! Γνωρίζει κανείς από εσάς αν λειτουργεί το άλλο αυτόνομα, χωρίς μπαλάκια, ή τζάμπα ονειρεύομαι;

Υ.Σ. Αυτή η τσούπρα που μου έστειλε μέιλ και είπε τα νησιά Κιριμπάτι, νησιά Κικιμπίκι, δε θα μείνει ατιμώρητη... θα προβώ σε αντίποινα με την πρώτη ευκαιρία.

Fax machine στην καλύβα και εξομολογήσεις μεταξύ ανδρών

2007-05-02T05:26:00.001+03:00

Εκτός από σούπερ γουάου ψαράς, πρέπει να σας ενημερώσω ότι είμαι και νοικοκύρης. Σουλούπωσα την καλύβα μου και να την έκανα ένα μικρό παλατάκι. Η γυναίκα του Mr. Tampourine βαριόταν μάλλον και έτσι κανόνισα με τον Τζόνι να φέρει τη δική του γυναίκα, τη Ρέτζα και από χθες οι τρεις μας δουλεύαμε ασταμάτητα.

Το πρωί ήρθαν από τα χαράματα. Το συνηθίζουν εδώ να ξεκινούν πολύ νωρίς την ημέρα τους. Κοιμόμουν του καλού καιρού όταν άκουσα το αυτοκίνητο. Σήκωσα το κεφάλι μου και είδα από τη σίτα στο παράθυρο το Mazda να έρχεται μονόπαντα πάνω στις δύο δεξιές ρόδες. Η γυναίκα του Τζόνι παίρνει με άνεση το χρυσό βραβείο της καλύτερης ανθρώπινης σωσία της φάλαινας δολοφόνου. Ο κακόμοιρος ο Τζόνι δίπλα της είναι σαν κοκοβιός. Αφού, άμα περάσει γιαπωνέζικο φαλαινοθηρικό από την περιοχή την κρύβουν, για να μην την καμακώσουν οι άτιμοι.

Μπαίνουν μέσα στην καλύβα με μια άνεση και οι δύο, Good Morning mr. Pit, μου λένε (ως Pit συστήνομαι σε όλους εδώ) και έχουν το τσιγάρο στο στόμα και οι δύο. "Ρε παιδιά τους λέω, το τσιγάρο έξω από την καλύβα", αλλά που να καταλάβουν αυτοί ελληνικά.

"How do you say Good Morning in Greece", μου λέει η Ρέτζα. "Γάμησε με", της λέω. "Άαα γκάμιτσε με, γκάμιτσε με". "Ειλικρινά κούκλα μου", της απαντώ με τη μούρη κολλημένη στο στρώμα, "δεν μπορώ να σκεφτώ, με ποια διαδικασία θα μπορούσε να γίνει αυτό". Πάλι στα ελληνικά.

"Γκάμιτσε με mr. Pit", επεμβαίνει και ο Τζόνι. Αυτός πάντως σίγουρα το χρειάζεται για τα 200 Δολάρια, που μου πήρε προχτές και άλλα διακόσια που θα του δώσω αν πάει καλά η συνεργασία μας.

Φτιάξαμε τόσα πράγματα! Βάλαμε σίτες παντού, βάλαμε ντουζιέρα σε μια γωνιά της καλύβας και την κλείσαμε με καλαμένιους τοίχους, βάλαμε και λεκάνη στην τουαλέτα, που είχαν πιαστεί τα γόνατά μου από την εναέρια ισορροπία κατά τη διαδικασία της αποστολής φαξ. Βάλαμε και καζανάκι, αλλά θα κόψουμε τη γυμναστική με τον κουβά αναγκαστικά.

Κάποια στιγμή κάτσαμε με τον Τζόνι στα σκαλάκια της καλύβας που είναι υπερυψωμένη ένα μέτρο περίπου. Η Ρέτζα έπλενε τις κατσαρόλες στην παραλία με αλατόνερο. Αυτός κάπνιζε πάλι.

- Καλή γυναίκα, του λέω, έχεις.
- Και σέξι, μου λέει και γελάει. Εγώ πάντως κρατήθηκα, το ορκίζομαι.
- Μπορείς και την κουμαντάρεις όμως ρε μπαγάσα; (dude στα αγγλικά).
- Το καλύτερο σεξ που μπορείς να φανταστείς, Mr. Pit.
- Δηλαδή;
- Δηλαδή τη βάζεις μπρούμυτα, και πέφτεις από πάνω της στα μαλακά, σου τυλίγει με τις χερούκλες της την πλάτη και εσύ αρχίζεις το ντούπου, ντούπου με όλη σου τη δύναμη. Σου έχει τύχει να είσαι απο πάνω Mr. Pit και να αγκαλιάζουν την πλάτη σου;
- Ναι, αλλά ήταν άλλη από κάτω και άλλη από πάνω, του λέω και θυμήθηκα πόσο ωραίο συναίσθημα ήταν αυτό όντως. Αφού με θαύμασε για λίγα δευτερόλεπτα, συνέχισε την ενδιαφέρουσα διήγησή του:

- Αν πάλι είσαι κουρασμένος, κατεβάζει τα χέρια της, σε πιάνει από τα πισινά σου και σε ανεβοκατεβάζει αυτή, με όλη της τη δύναμη. Great feeling Mr. Pit... και μ' αφήνει άναυδο για λίγα δευτερόλεπτα. Λες, μα τα χίλια κατάρτια;
- Φαντάζομαι, σα να είσαι σφραγίδα, του λέω και του δείχνω... Το οποίο αστείο αν και κρύο, πολύ του άρεσε γιατί του 'φυγε το τσιγάρο από το στόμα και έμεινε μόνο με τα δυο του δόντια να μου χαμογελάει πριν σκύψει για να το μαζέψει...

- Ήθελα να ξερα ρε Τζόνι, τι βάσανα μπορεί να έχετε για να καπνίζετε όλοι σας τσιμινιέρες; Αφού όλα εδώ είναι όμορφα, έχετε ηρεμία, έχετε αυτή τη θάλασσα, την ομορφιά, έχετε χιούμορ, ζείτε όμορφα. Μήπως έχετε άγχος, γι' αυτό που λένε ότι σε δέκα χρόνια θα βουλιάξουν τα νησιά;
- Μπα Mr. Pit, μου λέει, ποιος τα πιστεύει αυτά;
- Τότε;
- Έχουμε κι εμείς τα προβλήματά μας Mr. Pit, τα προβλήματά μας, μου χαμογελάει και σηκώνεται για να συνεχίσει τη δουλειά του.

Υ.Σ. Τώρα είναι απογευματάκι. Τελειώσαμε πριν από δυο ώρες και ήρθα για να σας γράψω ανταπόκριση. Θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη που δεν μπαίνω πια τόσο συχνά στα μπλογκς σας και χάνω λεπτομέρειες, αλλά καθώς εξοικειώνομαι με το περιβάλλον εδώ, γρήγορα πιστεύω ότι θα ξανακυλήσω στο βούρκο της ακολασίας των ελληνικών μπλογκς.

Συγκλονιστικές εξελίξεις

2007-04-30T21:11:00.000+03:00

Δραματικές και απρόσμενες εξελίξεις στην ατόλη μας, λίγο έξω από την καλύβα μου, τις οποίες θα τις μάθετε από πρώτο χέρι. Χτες το απογευματάκι μία περίπολος από υποβρύχια άγνωστης προέλευσης πέρασε στα 50 μέτρα από εμένα, που καθόμουν στην ακροθαλασιά. Το προπορευόμενο από αυτά μάλλον με είδε και έστριψε αριστερά προσπαθώντας να μου φάει το κουλούρι.

Ώπα! πετάγομαι αμέσως στα όπλα. "Τσιμπάει ρε!" Κάθομαι πάλι κάτω για μισό δευτερόλεπτο και ξαναπετάγομαι από τη χαρά μου. "Χο χο τσιμπάει, τσιμπάει και είναι και δυνατό, σαν κουταλιανός το άτιμο". Και με το που το λέω αυτό, τσαφ! με τραβάει μία και κόντεψε να με ρίξει στη θάλασσα. "Ριε! κερατά", του λέω εγώ, "κάτσε καλά, εγώ θα σε φάω όχι εσύ".

Και σμπρώχνει αυτό, κρατάω εγώ την πετονιά με τέχνη, ξανασμπρώχνει αυτό πουθενά εγώ, ακούνητος, κολοσσός που με έλεγε μια φίλη μου, για άλλους λόγους. Πάει το άτιμο να ξεγλιστρήσει από το αγγίστρι, αλλά που να γλιτώσει από το μάστορα. Θα πέρασε και ένα τέταρτο που έσμπρωχνε, λες και είχε πάρει βιταμίνες ή προφιτερόλ από το ζαχαροπλαστείο του Ψωμιάδη.

Καμιά φορά κάνω να το τραβήξω προς τα έξω και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Μια ψαρούκλα 5 κιλά! Τόση! με το συμπάθειο. Ο Πάγκαλος των σαργών. Με κοιτάει και με αυτά τα λυπημένα τα μάτια του και άρχισα να το λυπάμαι, αλλά λέω κρέας δεν τρώω που δεν τρώω να σταματήσω και τα ψάρια τώρα επειδή τα πιάνω μόνος μου, κρίμα. Έπειτα, εσύ ρε φίλε θα έχεις και πέντ' έξι χιλιάδες αδέρφια. Σιγά μη σε θυμάται η μάνα σου για να σε κλάψει. Ζωή σε λόγου μας, λοιπόν.

Άναψα φωτιά, έβαλα μια κατσαρόλα με νερό από πάνω και λίγο πάνω από τη στάθμη του νερού, έβαλα μια σχάρα με το καθαρισμένο ψαροβούβαλο. Ψήθηκε στον ατμό μετά από 25 λεπτά. Μπεεεερπ. Συγγνώμη. Πεντανόστιμο ήταν το συγχωρεμένο. Έμεινε και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο. Μπεεεερπ. Ξανασυγγνώμη, αλλά πρέπει να δείξω τους καλούς μου τρόπους και ότι ενσωματώνομαι σιγά σιγά στην ντόπια κοινωνία. Είμαι με τους φίλους μου, θαμμώνες του νετ καφέ. Μη με περάσουν και για χλεχλέ!

Υ.Σ. Η ιστορία ήταν απολύτως πραγματική και δεν ανήκει στις γνωστές ιστορίες των Ελλήνων ψαράδων, που το τόσο το κάνουν ΤΟΣΟ!!! (Μεταξύ τους, στις διηγήσεις για τα κατορθώματά τους και στις γκόμενες που χαλβαδιάζουν, για άλλο ζήτημα.

Ναυαγός με κάμπριο

2007-04-29T21:48:00.000+03:00

Εχτές, πρωί εδώ, βράδυ σε εσάς, μετά την επικοινωνία μας, πήγα να νοικιάσω αυτοκίνητο. Βγαίνοντας από το νετ καφέ, μια μεγάλη έκπληξη με περίμενε: Ο πρώτος αδύνατος άνθρωπος που συναντούσα στο νησί. Ξερακιανός, μαυριδερός, με ένα τσιγάρο να κρέμεται στραβά από το στόμα του.

Σκέφτηκα πως θα πρέπει να είναι πολύ καλή και ευγενική ψυχή και ότι ο λόγος που αυτός ήταν αδύνατος μέσα στους τόσους εύσωμους, ασφαλώς θα ήταν η διακριτικότητά του που τον απέτρεπε από το να απλώσει πρώτος τη χερούκλα του στην τάβλα με τα άθλια μπιφτέκια. Αυτά που τρώνε εδώ για πρωινό, μεσημεριανό και βραδυνό. Από την άλλη, θυμήθηκα πόσες φορές είχα βγει εκτός θέματος στην έκθεση στο σχολείο και έτσι αποφάσισα να τον ρωτήσω που έχει rent a car στο χωριό.

Με το excuse me μου χαμογέλασε. Εγώ να δείτε χαμόγελο, μόλις είδα τα δυο μόνο δόντια που του είχαν απομείνει. Λες να έχει παντρευτεί την αδερφή του Mr. Tampourine; λέω από μέσα μου... προσπαθώντας να καταλάβω πως έχει γίνει αυτό το κακό στην οδοντοστοιχεία του.

Να μην τα πολυλογώ ο Τζόνι, έτσι μου συστήθηκε, ήταν ένα κινητό rent a car με ένα αυτοκίνητο προς παράδοση, το δικό του. Ένα φορτηγάκι Mazdα, λευκό, από την εποχή που εμείς κάναμε φιλοσοφία και οι Ευρωπαίοι έτρωγαν βελανίδια στα δέντρα. Οι Ιάπωνες πάντα αυτοκίνητα πρέπει να έφτιαχναν.

Στην αρχή γέλασα, αλλά έριξα μια ματιά γύρω μου και κατάλαβα ότι ο φίλος μας διέθετε ότι πιο κοντινό σε άουντι κάμπριο διέθετε το νησί. Και πόσο, ρε μεγάλε του λέω; 200 δολάρια το μήνα μου λέει. Το δολάριο εδώ είναι ότι και στην άγρια δύση. Δε θα σε καλά του λέω. Το 1985 είχε πουλήσει ο πατέρας μου ένα τέτοιο σε ένα Λαρισαίο, για 20 χιλιάρικα και ένα αυτόγραφο του Βαλαώρα.

Δηλαδή, αν το αγοράσω ρε φίλε πόσο θα μου το δώσεις; 600 δολάρια μου λέει. Κουφάλα Κιριμπατιανέ πήγες να μου τη φέρεις; είπα από μέσα μου και με παζάρια τον έψησα να μου το πουλήσει για 400 δολάρια.

Με μια λεπτομέρεια όμως. Στα αξεσουάρ του αυτοκινήτου εκτός από τη τσιγαροθήκη, το cd player παρακαλώ, τις ταχύτητες και το τιμόνι, περιλαμβανόταν και ο Τζόνι. Δηλαδή με 400 δολάρια πήρα και αμάξι και σοφέρ! Ή για μην κοκορεύομαι και πολύ, του έδωσα 400 δολάρια, για να μου κάνει τον οδηγό στο νησί και μετά όταν εγώ θα βαρεθώ και θα φύγω, να του μείνει και το αμάξι. Θα βάζω και τη βενζίνη. Εκνευρίζομαι, γιατί πάντα ήμουν λαπάς στις συναλλαγές μου.

Ψώνισα και σύνεργα για ψάρεμα, προμήθειες για την καλύβα μου, δίχτυ προστατευτικό για το κρεβάτι, αντικουνουπικά σε σφηνάκια που αμφιβάλω αν θα τα πιάσει, πήρα ένα παγωτό για μένα και κέρασα και μια μπύρα τον Τζόνι για να δω σε τι χρησιμεύον τα δύο δόντια που του έχουν μείνει. Τελικά δεν είναι για ανοιχτήρι.

Φόρτωσα τα πράγματα στην καρότσα του κάμπριο κι έφυγα για την καλύβα μου. Σήμερα που ξημέρωσε, χάρηκα για τη ζωή που διάλεξα πολύ και για το ότι υπάρχετε και μπορώ να σας μιλώ, περισσότερο.

Ο χαζολευκός εφορμά

2007-04-28T19:26:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί μετακομίζω στη μοναχική μου καλύβα, στην άκρη μιας ακατοίκητης μύτης, που εξέχει βορειοανατολικά της ατόλης. Από εκεί αν ξυπνώ νωρίς θα μπορώ να βλέπω τον ήλιο να γεννιέται μέσα από τη θάλασσα.

Και θα ήθελα πραγματικά να γράψω και άλλα τέτοια ποιητικά, αλλά να με συγχωρείτε γιατί κωλύομαι κάπως, καθώς επίσης θέλω να γράψω άλλα τόσα μπινελικικά για τις δημόσιες υπηρεσίες όπου γης.

Ήρθαν σήμερα τέσσερις υπάλληλοι του τοπικού ΟΤΕ, στο σώμα ενός. Μου είπε λοιπόν αυτός ο "έλα Αλέκο", ότι τα καλώδια έχουν κοπεί σε πολλά σημεία και πως πρέπει να κάνει επίσημο αίτημα στο Μπαϊρίκι, να περιμένει την απάντηση, να κάνει έκθεση σκοπιμότητας, κόστους, ιδεών, να στείλουν επιτροπή, να αποφασίσει η επιτροπή και μετά να στείλουν ειδικό συνεργείο να ξαναφτιάξει τις υποδομές.

Του είπα και εγώ να κινήσει τις διαδικασίες πάραυτα και σε έξι μήνες που θα έχουν όλα τελειώσει, να έρθει να μου πάρει μια, μια, μια, μια ...αίτηση ακόμα για γραμμή ντι - ες - ελ. Και δεν του είπα πως μόλις κάνουν όλα αυτά που συνεπάγονται και πολλά έξοδα, εγώ θα πηγαίνω στο χωριό για να μιλάω από καρτοτηλέφωνο. Χα χα χα!

Το μετάνιωσα, δε θα ξυπνάω πρωί για την ανατολή του ηλίου. Φοβάμαι πως θα είναι πράσινος και θα έχει πολλά αγκάθια. Αυτοί οι διεθνοσοσιαλιστές οι Παπανδρέου έχουν απλώσει παντού τα πλοκάμια τους.

Είμαι στο μεγάλο χωριό (αντιλογοτεχνική αλλαγή θέματος), την πρωτεύουσα της ατόλης. Έχει πολυκοσμία εδώ και δύο νετ καφέ για να διαλέξεις. Το ένα είναι πολύ βρώμικο, το άλλο ζέχνει. Δύσκολη επιλογή. Ώπα, μια στιγμή, μόλις άκουσα τον Mr. Tampourine να έχει φάει φασόλια χτες βράδυ. Όχι δεν ήταν αυτός. Τι διάολο; τοπικό έθιμο είναι;

Ας μην παραπονιέμαι όμως συνέχεια. Η αλήθεια είναι ότι περνάω υπέροχα. Διασκεδάζω πολύ και ακόμα κι όταν νευριάζω, νευριάζω στην πλάκα. Τους κάνω συνέχεια πλάκα. Τώρα θα ψάξω να βρω και αυτοκίνητο να νοικιάσω για να έρχομαι καθημερινά εδώ, να συγχρωτίζομαι μαζί τους και το κυριότερο να επικοινωνώ μαζί σας. Έχω κι άλλες δουλειές, θα σας πω αύριο.

Δε θα έχω πρόβλημα να βρω αυτοκίνητο και σε καλή τιμή. Σ΄ όποιον μιλάς εδώ, σκίζεται να σε εξυπηρετήσει, να σου δείξει το δρόμο. Είμαι βέβαια και ο καινούριος στο νησί και τους έχω κάνει εντύπωση. Με έχουν μάθει φαντάζομαι όλοι, καθώς τα νέα διαδίδονται γρήγορα: Ο χαζολευκός που ήρθε για να μείνει μόνιμα.

Τουρίστες στο χωριό μας

2007-04-27T20:28:00.000+03:00

Τρεις ώρες μου πήρε να ανεβάσω την παλιοφωτογραφία που μου ζητήσατε και αφού έφαγα άλλες τρεις για τα xxx, για να τη μικρύνω και για να μη με δουν οι τριγύρω ιθαγενείς και με αρχίσουν στο ψιλό. Φχαριστημένοι;

Χτες ήρθαν τουρίστες στο χωριό μας. Άραξαν με ένα μικρό σκυλοπνίχτη στο πιο μικρό μας επήνειο, μα εγώ δεν τους πήρα πρέφα αμέσως γιατί είχα κάποιες εκκρεμότητες να διεκπεραιώσω, συγκεκριμένα κοιμόμουν του καλού καιρού.

Ονειρευόμουν, δε θέλω να το κρύψω, κάποιες φίλες μπλογκερίνες, με τις οποίες ήμασταν όλοι μαζί στην ατόλη, είχαμε διώξει τον Mr. Tampourine, με εισιτήριο για την Ελλάδα και καθώς είχα ξαπλώσει στην πετσέτα μου, στο δεξί πλευρό, μου έτρεχαν σάλια από το μάγουλο, τα οποία πρέπει να έγλυφα με τη γλώσσα ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Τότε έγινε κάτι σα σεισμός, σα ποδοβολητό από ελέφαντες και προς στιγμή νόμισα πως ήμουν στο So you think you can dance και ότι με έβριζε ο Μεταξόπουλος, γιατί μόλις είχα σπάσει το πλευρό μου, εκτελώντας ένα φοβερό σπαγκάτο την ώρα του τσάμικου.

Σήκωσα το πάνω μέρος του κορμιού μου σαν την πόρτα από το ψυγείο με τα παγωτά και άρχισα να βρίζω την πέτρα που βρισκόταν κάτω από το πλευρό, το και καλά σπασμένο. Είδα τις παιδούλες του χωριού να τρέχουν προς το λιμανάκι, για να συναντήσουν τους τουρίστες. "Πιο σιγά, κορίτσια", τους φώναξα, "θα ξεκολλήσει το νησί και θα αρχίσει να πλέει στον Ειρηνικό". Στα ελληνικά βέβαια, γιατί φοβήθηκα μην αλλάξουν κατεύθυνση και έρθουν κατά πάνω μου.

Πάνω από τις παμβρώμικες βερμούδες τους φόρεσαν μια φούστα φτιαγμένη από φύλλα μπανανιάς και πήγαν να χορέψουν στους επισκέπτες. Πήγα κι εγώ να πάρω μάτι το φολκλόρ. Εννοώ τους τουρίστες, που σαφέστατα είναι πιο γραφικοί από τους ντόπιους.

Δεν πίστευαν στα μάτια τους, τα ΚΑΠΗ της Ολλανδίας. Μόλις είδαν τις χορεύτριες μερικοί παππούδες έκαναν να φύγουν, αλλά τους μάζεψε μια φράου από τους γιακάδες και τους εξανάγκασε να παρακολουθήσουν το θέαμα.

Κάποιοι έκλεγαν τα καθρεφτάκια που αγόρασαν θεωρώντας τα ακόμα ανταλλάξιμο είδος με τους ιθαγενείς για ένα καλό πήδημα, κάποιοι, οι πιο ελαφρείς, πηδούσαν σα φρυγανιές σε κάθε συντονισμένο χορευτικό βήμα που κατέληγε στο έδαφος, κάποιοι κοίταζαν στα μάτια τις γριές γυναίκες τους και πιθανότατα τις ξαναερωτεύτηκαν μετά από πολλά χρόνια.

Τους μαλάκες τους τουρίστες. Ακόμα τα λεφτά τους θα κλαίνε!

Ο κύριος Τόμπι Μαρίν

2007-04-26T21:00:00.000+03:00

Χτες έκανα την πρώτη μου πλάκα με ντόπιο. Τον καλυβοδεσπότη μου, κύριο Τόμπι Μαρίν. Του άλλαξα ελαφρώς το όνομα και πολύ του άρεσε. Τον είπα mr. Tampourine. Κατέβασα και το ομώνυμο τραγούδι του Bob Dylan και από χτες τέρμα τα γκάζια στο λάπτοπ. Ξετρελάθηκε και όλο το τραγουδάει στη γυναίκα του.

Βέβαια εμφανισιακά θα του ταίριαζε περισσότερο το Yellow Submarine των Beatles. Εντάξει, δεν ξαναλέω τίποτα. Ο Mr. Tambourine, λοιπόν, είναι ο πιο ζωντανός άνθρωπος του χωριού. Μιλάει δυνατά, φωνάζει πιο δυνατά, γελάει βροντερά, πέρδεται εκκωφαντικά. Μπορεί να φταίει η ελλειπής ηχομόνωση της καλύβας, ας μην τον αδικώ και τόσο.

Ο Mr. Tampourine, δεν κάνει τίποτα. Ούτε για ψάρεμα πηγαίνει, ούτε βοηθά τη γυναίκα του στις δουλειές, ούτε παίζει με τα 7 παιδιά του. Γυρνάει συνεχώς ασχολείται με όλους και δίνει εντολές. Μου θυμίζει τον εαυτό μου όταν με έκαναν διευθυντή στην εταιρεία. Επίσης μου θυμίζει τον Γιακουμάτο, γιατί όταν πέρδεται ο mr. Tampourine είναι σα να μιλά ο Γιακουμάτος. Ιδίως όταν λέει εκείνο το "τι λέτε κα Τρέμη". Τρέμει η καλύβα ολόκληρη.

Αλήθεια τι κάνουν όλοι αυτοί οι άγριοι που έχετε στο Ελλάντα, είναι καλά; Δηλαδή είχα και μια σκασίλα κι αν δε μου πείτε. Θα βγω στην πόρτα της καλύβας μου και θα χασμουρηθώ σα μπουρού πλοίου και θα ξύσω και τα απ΄αυτά μου για καμιά ώρα σαν τον mr. Tampourine από τη σκασίλα μου. Τα ξύνει και μπροστά μου αυτός.

-All the time χρούτσου χρούτσου, του λέω σήμερα το πρωί και του δείχνω παράλληλα.

Γελάει αυτός δυνατά και μου απαντά με μεγαλοπρέπεια:

- Βέρι μπιγκ μπολς, μάι φρεντ. Νιντ σκράτσινγκ.

Για βέρι μπιγκ δεν ξέρω, για βέρι ρεντ είμαι σίγουρος.

Με έκανε βόλτα και με το τρίκυκλο χτές. Δρόμους δεν έχουμε, οχήματα όμως έχουμε. Όπως και στην Ελλάδα δηλαδή. Με πήγε στα βόρεια της ατόλης. Έχει εκεί μια καλυβίτσα, που την είχε φτιάξει πριν εγκατασταθεί εδώ που είμαστε τώρα. Του ζήτησα να μου τη νοικιάσει και δέχτηκε. Θα μείνω μόνος μου εκεί. Με τα πόδια είναι 15 λεπτά από τον οικισμό. Θα έρχεται και η γυναίκα του να καθαρίζει.

Ήθελα να του ζητήσω να μείνω εγώ στην καλύβα για λίγο και να πάει αυτός πίσω στον οικισμό για να κλάσει. Τεστ, δηλαδή, για δω αν ακούγεται μέχρι εκεί. Ντράπηκα όμως.

Εκμυστηρεύσεις άνευ παρεξηγήσεως

2007-04-25T21:15:00.000+03:00

Από την ώρα που πάτησα το πόδι μου στο νησί, ήθελα να σας πω την πρώτη σημαντική μου εντύπωση, αλλά και δεν ήθελα. Επειδή, όμως, δεν έχω σε ποιον άλλο να μιλήσω γενικά (η μάνα μου νομίζει πως προσπαθώ να ανοίξω σουβλατζίδικο στη Μελβούρνη), θα σας μιλήσω.

Πριν βέβαια σας μιλήσω θα ήθελα να είστε όλοι καλά και να περνάτε όμορφα και σήμερα να κάνετε και καλό sex αν μπορείτε, γιατί οι γιατροί λένε πως βοηθάει την καρδιά. Δεν ξέρω πως το συνδέουν αυτό, ίσως στην πραγματικότητα να σας την πέφτουν στην ψύχρα την ώρα που το λένε.

Στο θέμα μας όμως. Ήθελα, λοιπόν, να σας πω, αλλά πριν σας το πώ, θα ήθελα να ξέρετε πως δεν είμαι κανένας άθλιος που ξέρει να κρίνει μόνο τους άλλους και δε βλέπει τα στραβά του εαυτού του. Όοοοοχι εγώ τα βλέπω. Το ξέρω πως είμαι ξεροκέφαλος, πως νομίζω ότι τα ξέρω όλα, πως είμαι λίγο φλούφλης με τις γυναίκες. Επίσης ξέρω ότι είμαι και πρήχτης.

Και θα σας έλεγα αμέσως τι ήθελα να πω, αλλά επιτρέψτε μου πρώτα μια παρέμβαση, πως και τον ξάδερφο μου που ήταν ομο- και εγώ τον έλεγα ντιντή, δεν το έλεγα με κακία, ούτε με τη διάθεση να τον υποτιμήσω. Στην πραγματικότητα τον εαυτό μου αυτοσαρκαζόμουν και τις ομοφοβικές αντιλήψεις που κουβαλάω.

Επίσης θα μου επιτρέψετε μια παρέμβαση στην παρέμβαση για να σας πω, πως πιο πολύ και από το σεβασμό έχω μάθει να σέβομαι το χιούμορ. Αν με ξέρατε θα δεχόσασταν το χιούμορ μου, έστω και αν στρεφόταν εναντίον σας, γιατί θα ξέρατε πως πάνω από αυτό υπάρχει η αγάπη μου και το αληθινό νοιάξιμο για εσάς, για τον οποιονδήποτε άνθρωπο γνωρίζω. Το χιούμορ μου δε θέλει να καταδικάσει, θέλει να ανοίξει δρόμους επικοινωνίας με εσάς.

Και δε θα μακρηγορήσω καθόλου, αλλά έχω ξεχάσει να σας πω, πως το νησάκι μας, δεν είναι νησάκι. Είναι ατόλη. Σχηματίστηκε από το κέλυφος ζωντανών οργανισμών της θάλασσας. Γύρω από την ξηρά το βάθος της θάλασσας ξεπερνάει τα 3000 μέτρα. Έχω ανησυχήσει. Μετράω κάθε βήμα των κατοίκων αυτής της ατόλης και τρέμει η ψυχή μου. Φοβάμαι ότι θα βουλιάξουμε.

Άνδρες και γυναίκες, όλοι οι ενήλικοι κάτοικοι αυτού του νησιού προστιθέμενοι σε βάρος και διαιρούμενοι με το πλήθος τους κάνουν ένα μέσο όρο 150. Αστάθμητος παράγοντας, που προς το παρόν εμποδίζει και την καμακική μου εξωστρέφεια. Είναι όλοι τους βούβαλοι. Αισθάνομαι σαν τον Γκιούλιβερ από την ανάποδη.

Είχα δει φωτογραφίες από τα Κιριμπάτι πριν έρθω και διάβασα για την οικονομία των νησιών. Ξεχώριζαν σε σκέση με τα Τόνγκα, τα νησιά του Σολομώντα και όλα τα άλλα νησιωτικά κράτη της περιοχής, γιατί είχαν χαμηλότερο εισόδημα και ήταν εφικτά οικονομικά για εμένα. Ως συνέπεια της οικονομικής τους δυσπραγίας δεν υπέφεραν από το πρόβλημα παχυσαρκίας, από το οποίο υποφέρουν όλα τα άλλα μικρονησιακά κράτη, που είναι τα πρώτα στον κόσμο στους σχετικούς καταλόγους.

Όλα αυτά δεν ισχύουν για την ατόλη μας. Εμείς έχουμε καλή οικονομία και ήδη μέτρησα δύο χαρμπουγκεράδικα στο μεγάλο χωριό. Mc Donald όπου και να είσαι ρε κερατά Σκωτσέζε, την κατάρα μου να έχεις.

Βαρύ πρόγραμμα

2007-04-24T20:05:00.000+03:00

Είναι 8 το πρωί εδώ. Ξύπνησα χωρίς χουζούρεμα, χωρίς καθυστέρηση, χωρίς επιφύλαξη. Δεν ξέρω πόσο καιρό έχω να το κάνω αυτό. Πρωινό ξύπνημα με όρεξη για ζωή και για φαί επίσης.

Παρακάλεσα τους ιδιοκτήτες της μικρής μου παραθεριστικής κατοικίας να μη φτιάχνουν για μένα τα συνηθισμένα πρωινά των δυτικών, αλλά το δικό τους πρωινό. Έτσι χτες αφαίρεσαν τη μικρή σαλάτα και μου έφεραν σκέτα λουκάνικα με μπέικον και αυγά. Αυτά τα λαμόγια οι Άγγλοι έχουν καταστρέψει όλο τον κόσμο.

Αναγκάστηκα να γίνω πιο κατατοπιστικός. Ζήτησα λαχανικά της περιοχής, καρύδα και άγουρες μπανάνες, που είναι πιο υγιεινές, από τις ώριμες. Ο Τόμπι Μαρίν, ο ιδιοκτήτης του ξενώνα κάτι είπε στη γυναίκα του απαξιωτικά. Πιστεύω πως ήταν κάτι του τύπου: "τι λέει μωρέ ο μαλάκας, αν θέλει καρύδες και μπανάνες να ανέβει μόνος του στο δέντρο".

Περιμένω να δω τι θα μου φέρουν. Πρέπει να καρδαμώσω γιατί σήμερα έχω πολύ βαρύ πρόγραμμα. Ίσως τώρα που το καλοσκέφτομαι να μην είναι και τόσο βαρύ. Απλά, προσπαθώ κάπως να σας συμπαρασταθώ εσάς τους εν Ευρώπη παρεπιδημούντες. Πιθανότατα μάλιστα να μην είναι καν πρόγραμμα.

Αν δε βρέξει - οι μήνες αυτοί είναι οι πιο χειμωνιάτικοι εδώ, έχει μόλις 25 βαθμούς θερμοκρασία - θα πάω για μπάνιο, θα την ξαπλάρω στην άμμο, θα διαβάσω ίσως, ίσως και να ακούσω μουσική ή να μπλογκάρω, θα φάω, θα ξαπλώσω, θα πάω για μπάνιο, δε θυμάμαι αν πήγα και πριν, μπορεί και να κάνω μερικά μακροβούτια επίσης.

Ή μπορεί να πάω για κυνήγι. Θα πάρω το τόξο μου και θα βγώ έξω από τον οικισμό να σκοτώσω κουνούπια. Μιλάμε, είναι πιο μεγάλα από τσίχλες (αυτές που πετάνε, όχι αυτές που μασάμε). Τα μοναδικά κουνούπια στον κόσμο που δεν κάνουν βζζζζζζζ το βράδυ, αλλά το γέλιο του Καλογήρου.

Τυχεροί εσείς που δεν έχετε κουνούπια!

Ξημέρωμα στα νησιά του Κιριμπάτι

2007-04-23T20:45:00.000+03:00

Αααααααχ! Ξημέρωσε.

Το βράδυ κοιμήθηκα αργά. Με κράτησαν ξύπνιο τα αστέρια... και δεν ήταν η μόνη χάρη που μου έκαναν. Κάθε ένα από αυτά φώτιζε και μια μου σκέψη, ένα συναίσθημα του παρελθόντος.

Κάπως έτσι πρέπει να είναι και στο κεφάλι μας μέσα. Σκοτάδι και δισεκατομμύρια ήλιοι που κάποτε μας φώτισαν να αργοσβήνουν πια μέσα στο χρόνο... οι αναμνήσεις μας.

Μόνο που για να τις δούμε πρέπει να απαρνηθούμε τη ζωή που από συνήθειο μάθαμε να αγαπάμε. Πρέπει να φύγουμε μακριά από τα φώτα της γης και των ανθρώπων, μακριά από ότι μπορεί να μειώσει τη δύναμη του έναστρου ουρανού, του καθαρού μυαλού. Και να έχουμε υπομονή...

Κοιμήθηκα ακούγοντας τον ισχνό παφλασμό αλλεπάληλων κυμάτων. Το πρωί ξύπνησα και βρήκα την αμμουδιά σμιλεμένη καλύτερα από χτες. Ο υπομονετικός γλύπτης που με νανούρισε χτες με το καλέμι του, είχε γλυκάνει τις καμπύλες του εδάφους.

Βρήκα την κοντινή μου θάλασσα να έχει αυτό το πράσινο χρώμα, που υπόσχονται όλες οι καρτ-ποστάλ μιας εξωτικής ευτυχίας, αγορασμένης σε κάποιο ταξιδιωτικό πρακτορείο. Χαμογέλασα γιατί για μένα πια το πράσινο δεν είναι αποτυπωμένο σε χαρτί, η ευτυχία δεν είναι χαραγμένη σε μια υπόσχεση. Είναι η πραγματικότητά μου.

Το νησί μας το κόβει στα δύο ο Ισημερινός. Το μεγάλο του μέρος είναι κάτω από αυτόν και μια μικρή χερσόνησος, μας χαιρετά από το βορρά.

Φύγαμε για Κιριμπάτι

2007-04-21T08:18:00.000+03:00

Είμαι στο αεροδρόμιο για Κιριμπάτι, σε μια ώρα πετάω, οπότε θα γράψω τηλεγραφικά.

Χτες στο μπαρ "Τισό" γνώρισα τον Άλεκ, τον Τζορτζ, το Σταν και το Μανώλη. Επίσης και άλλους άνδρες που δεν τους θυμάμαι, στοπ.

Γνώρισα επίσης τη Μέλανι και την Στάζια, ή Τασία (εντάξει Αναστασία, αλλά προσπάθησα να το κάνω πιο αστείο), στοπ.

Τις δύο προηγούμενες τις κυνηγούσα μέσα στο μπαρ συνεχώς. Τελικά τα γυναικεία ζευγάρια δεν είναι τόσο ανοιχτόμυαλα όπως φανταζόμουν, στοπ. Γαμώτο, στοπ.

Συμφιλιώθηκα και με την εικόνα του να φιλιούνται στο στόμα δύο άντρες εντελώς. Όλοι εκεί μέσα αυτό έκαναν, στοπ.

Συμφιλιώθηκα επίσης με την ιδέα ένας άντρας να χαϊδεύει το κωλαράκι του άλλου στοπ. Το δικό μου βέβαια ακουμπούσε μονίμως τοίχο, στοπ.

Συμφιλιώθηκα μάλιστα τόσο, που επιστρέφοντας (αν και ότε) την Ελλάδα κάποτε, θα ψάξω να βρώ τη Βάσω Παπανδρέου να της σκάσω ένα γλωσσόφιλο, στοπ. Ο, τι πιο κοντινό σε άντρα μπορώ να φιλήσω, στοπ.

Περάσαμε πολύ όμορφα και όλοι οι φίλοι του Γκρεκ θέλουν να έρθουν να με δουν στο Κιριμπάτι, στοπ. Δε θυμόμουν το όνομα του νησιού και τους έδωσα λάθος, οπότε δε θα με βρουν ποτέ, άι χοπ.

Στο Μπαϊκίρι θα φτάσουμε ξημερώματα τοπικής ώρας. Το πρωί με υδροπλάνο (γιέα) θα ξεκινήσουμε για το νησάκι μου, στοπ.

Κυριακή ή Δευτέρα νέα ενημέρωση, στοπ.

Μια Μελανήσια ρε παιδιά, γιατί χανόμαστε...

2007-04-20T11:25:00.000+03:00

Πτήσεις για το Μπαϊρίκι έχει Τετάρτη και Σάββατο. Συνεπώς αύριο πετάω! Πήρα εισιτήριο. Το καταυχαριστήθηκα αν και η κοπέλα του γκισέ, δεν έλεγε και πολλά πράγματα...

Ο ξάδερφος σήμερα ήταν αμίλητος. Του μίλησα εγώ:

- Ξάδερφε, θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι. Μέχρι χτες πίστευα πως είσαι λίγο κόπανος. Σήμερα πιστεύω πως είσαι πολύ ωραίος τύπος. Προστάτευες την ιδιωτική σου ζωή, χτες εγώ την καταπάτησα και σήμερα εσύ είσαι κύριος απέναντί μου, αντί να με πλακώσεις στις κλωτσιές.

Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη, με κοίταξε βουρκωμένος και με έσφιξε στην αγγαλιά του. Με τη δεύτερη, γιατί είχε ξεχάσει τη ζώνη στην πρώτη προσπάθεια (το έχουμε στο σόι να μη μας βγαίνουν πολύ κινηματογραφικές οι σημαντικές μας στιγμές). Έβαλε τα κλάματα.

- Μαζί σου νιώθω άνετα ξάδερφε... δεν πίστευα ότι μπορείς να με καταλάβεις. Πίστευα ότι εκεί στην Ελλάδα είστε πολύ πίσω σ' αυτά τα πράγματα ξάδερφε.

Τώρα να μην του πω τι πιστεύουμε εμείς γι' αυτούς εδώ στην Αυστραλία, όσο για το ποιος έχει έφεση στο πίσω, άστο καλύτερα. Κι ενώ σκέφτομαι αυτά και γελώ από μέσα μου, ο πραγματικός μου εαυτός πετάγεται:

- Βαγγέλη, ξάδερφέ μου, μαζί μου πρέπει να νιώθεις άνετα, γιατί πιστεύω ότι ούτε κάποιο πρόβλημα έχεις, ούτε σε κάτι μειονεκτείς. Αντίθετα υπερτερείς. Ξέρεις ότι δεν κάνεις κάποιο λάθος, αλλά κρύβεσαι από όλους αυτούς, που μπορεί να πληγώσεις ή να πληγωθείς. Αυτός είναι ένας δικός σου αγώνας για την αξιοπρέπεια... έτσι όπως την καταλαβαίνεις εσύ.

Απάντηση:

- Θες να μου πεις ότι είσαι κι εσύ γκέι;

Μπλοκάρισμα, ενώ η πλάτη μου και τα μπιχλιμπίδια της πόρτας, αγωνίζονται ποιο θα σπάσει πρώτο:

- εεεεε ... Νομίζω πως όχι, δεν είναι κάτι που έχω σκεφτεί, ούτε μου έχει βγει, ίσως στο μέλλον, ποτέ δεν είναι αργά... (κάπως άρχιζα να το σώζω, ή μήπως όχι... δεν ξέρω εσείς τι λέτε;)

Απο κει και πέρα η βόλτα με την Πόρσε δεν ήταν το ίδιο ευχάριστη. Στο φανάρι σταμάτησαν δυο ξανθοί τύποι με Clio. Γελούσαν μεταξύ τους και είμαι σίγουρος ότι μας γέλασαν και εμάς. Δεν ήταν αυτό το αθώο το γέλιο, ήταν άλλου τύπου, τα καταλαβαίνω εγώ αυτά. Ίσως να γνώριζαν το αυτοκίνητο, ίσως τον οδηγό. Μέτραγα τα δευτερόλεπτα για να ανάψει πράσινο... Αν μου ξαναγελούσαν, μα το Θεό, θα έβγαινα έξω και θα τους έδερνα.

1, 2, 3... μη, μη, μη κοιτάξετε από εδώ, θα σας φτύσω, 4, 5.... Τα δεδομένα είχαν αλλάξει. Από την ψυχολογία του "δυο ωραίοι άνδρες σε Πόρσε", είχα περάσει στην ψυχολογία του "κοίτα αμάξι οι ντιντήδες!" Εν τω μεταξύ και οι Αυστραλέζες σήμερα ήταν παγερές. Λες και ήταν συνεννοημένες να κοιτούν τα παρτέρια αντί για εμάς. Μπορεί βέβαια να αναγνώριζαν και αυτές την πόρσε-φιφίκω; Στα διάλο κωλοαμάξι.

Ανοιχτός, ανοιχτός (στις ιδέες εννοώ, ε!), αλλά και ομοφοβικός του κερατά. Που εδράζεται αυτό; σε κάποιο γονίδιο ή στη βλαχοανατροφή μου; δεν ξέρω... Δε θέλω άλλες τέτοιες σκέψεις και διλήμματα. Θέλω μια Μελανήσια από το Κιριμπάτι, τώρα!!!

Και έχω ένα φόβο, ένα κάτι τις, πως σήμερα, στο μπαράκι-"έκπληξη ξάδερφε", που θα μου κάνει αποχαιρετιστήριο πάρτι ο Βαγγέλης - Γκρεκ, θα είναι πολύ δύσκολο να τη βρώ...

Το γεύμα με την Έλεν

2007-04-19T10:31:00.000+03:00

Έχω δυο λόγους για να σας μιλήσω και δυο λόγους για να μη σας μιλήσω.

Οι λόγοι για να σας μιλήσω είναι ότι βρίσκω απίστευτα αστεία αυτά που συμβαίνουν εδώ κάτω, εδώ πάνω που λένε οι Αυστραλοί και δεύτερον, σε κάποιον πρέπει να τα πω.

Οι λόγοι να μη σας μιλήσω είναι ότι πρόκειται για αμιγώς οικογενειακά θέματα και ότι τόσο απίστευτα που είναι, μπορεί να νομίζετε ότι σας κάνω πλάκα.

Διαλέγω το πρώτο και το κρίμα στο λαιμό μου. Αν ποτέ συναντήσετε όμως κάποιον Γκρεκ από την Αυστραλία, παρακαλώ να δείξετε απόλυτη αυτοσυγκράτηση και μην πείτε ότι με ξέρετε.

Εδώ είναι απογευματάκι. Ο Γκρεκ πάει την Έλεν σπίτι. Χάρηκα πολύ που την είδα σήμερα. Πάντα είχαμε μια άνεση μεταξύ μας, χαμόγελα και γέλια. Τρώγαμε ένα υπέροχο χορτοφαγικό γεύμα, όταν ο Γκρεκ (δε σταματάει ποτέ να μιλάει), άρχισε να λέει στην Έλεν για τον προορισμό μου, τα νησιά Κιριμπάτι, γελώντας μες στ' αυτιά μου.

- Ξάδερφε συγγνώμη που σε απογοητεύω, αλλά δε θα τα δεις ποτέ τα νησιά σου.
- Ξάδερφε το να με απογοητεύεις εμένα, μικρό το κακό. Αυτόν που δεν έπρεπε να είχες απογοητεύσει, τη γυναίκα σου, δεν τα κατάφερες.
Ο ξάδερφος άλλαξε χίλια χρώματα.
- Τι εννοάς ξάδερφε;

Τότε, απλώνω το χέρι μου και πιάνω το χέρι της Έλεν. Την κοιτάω στα μάτια, αλλά απευθύνομαι σε αυτόν.

- Εννοώ ότι ξέρω πολύ καλά ότι η Έλεν επένδυσε τη ζωή της σε κάποιον που είχε το ελάχιστο ενδιαφέρον γι' αυτήν, που είχε άλλον προσανατολισμό.

Κι αν δεν καταλάβατε καλά, χτες ο ξάδερφος δεν αφαιρέθηκε με την αρχιτεκτονική του Melbourne Art Theater, με τους ποδηλάτες που περνούσαν από μπροστά αφαιρέθηκε. Επίσης στα φανάρια που μας έκαναν καμάκι οι αυστραλεζότσουπρες, δε χανόταν μπροστά σαν το Ραϊκόνεν, αλλά σαν το Ραϊκούνιν.

Δε μπορεί ρε γαμώτο, λέω, τόση οπισθοδρομικότητα ο άνθρωπος. Προξενιά και βρίσιμο στις γυναίκες και Καρατζαφέρης στα πολιτικά και έλλειψη ενδιαφέροντος για το καμάκι εντελώς. Και ο παππούς μου, που του έκαναν προστατεκτομή, ακόμα και σήμερα τσιλιμπουρδίζει. Αυτός γιατί;

Γύρισα λοιπόν σπίτι χτες και άνοιξα τα Temporary Internet Files, τα οποία ήταν γεμάτα από ντιγκινταγκοσάιτ. Ήταν και ένας, συγγνώμη για την παρέκβαση, που έκανε στοματικό έρωτα στον εαυτό του και μάλιστα χωρίς να είναι ιδιαίτερα ευλύγιστος, το οποίο πρέπει να αφήνει μια πικρή γεύση για το σπατάλημα των προσόντων του σε εσάς κυρίες μου. Σ' αυτόν δεν ξέρω τη γεύση αφήνει.

Για να μην τα πολυλογώ η Έλεν τράβηξε το χέρι της και χάιδεψε αμήχανα τα μαλλιά της κατεβάζοντας το βλέμμα. Γυρνάω λοιπόν στον Γκρεκ και του λέω:

Ξάδερφε, είναι κάτι το οποίο εγώ το βρίσκω απολύτως φυσικό, αν εσένα σου βγαίνει φυσικά. Δεν πρόκειται να πέσεις στην εκτίμηση μου επειδή είσαι γκέι. Το αντίθετο, οι περισσότεροι γκέι που ξέρω είναι άτομα ιδιαίτερης ευαισθησίας.

Άρχισε να αντιδρά κάπως όταν τον διέκοψε η Έλεν:

-Σταμάτα επιτέλους να μιλάς, δεν είναι χαζό το παιδί...

Αυτός ήταν και ο λόγος που θέλησα να κάνω την αποκάλυψη μπροστά της. Αν του το έλεγα όταν ήταν μόνος του θα αντιδρούσε, θα αρνιόταν τα πάντα και θα μ' έστελνε πίσω στην Ελλάδα κακήν κακώς.

Το γεύμα κάπου εκεί τελείωσε. Ο Γκρεκ σταμάτησε να μιλά. Η Έλεν ξανάρχισε να χαμογελά. Εγώ προσπαθούσα να χαλαρώσω την ατμόσφαιρα, γιατί είμαι άνετος στο θέμα και δε βρίσκω και που είναι το πρόβλημα να έχει κάποιος τέτοιον προσανατολισμό (αρκεί να μην είμαι εγώ, ο γιος μου κ.τ.λ. κ.τ.λ.)

- Για το μόνο που στεναχωριέμαι, ρε ξάδερφε, του λέω, είναι για τη μάνα σου που θα σκάσει αν το μάθει.
- Και γιατί να το μάθει, ξάδερφε η μάνα μου; (σπάει τη σιωπή του). Τι σου φταίει η μάνα μου;

(Σύμφωνα με τις ψυχαναλυτικές θεωρίες, το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτή, αλλά που να του εξηγώ τώρα).

- Γιατί έχω ευθύνη απέναντί της, ξάδερφε. Τι θα της πω τώρα που θα γυρίσω;
- Με εκβιάζεις ρε;
- Σου δείχνω πόσο λάθος έκανες να με εκβιάζεις σαν παιδάκι, που δεν ξέρω τι κάνω.
- Μαλακία κάνεις ξάδερφε, αλλά στα Κιριμπάτι θα πας τελικά.
- Ευχαριστώ ξάδερφε!

Λοιπόν, εχεμύθεια, διακριτικότητα και λίγα λόγια για το σόι μου σας παρακαλώ.

Νησιά Κιριμπάτι σας έρχομαι

2007-04-18T15:38:00.000+03:00

Συγγνώμη που δεν μπορώ να σας τα πω όλα, όμως κάποια πράγματα είναι οικογενειακής φύσεως και πρέπει να μένουν εντός της οικογένειας.

Τι μπορώ να σας πω:

Η Έλεν δεν ήρθε σήμερα για φαγητό, κάτι της έτυχε, θα έρθει αύριο.

Σήμερα κάναμε πάλι βόλτα με την Πόρσε. Έβγαλα και φωτογραφίες, τις οποίες αν καταφέρω θα ανεβάσω αύριο ή μεθαύριο.

Η βόλτα με ένα τέτοιο αυτοκίνητο κρύβει συγκινήσεις. Στα φανάρια είχαμε πάντα δίπλα μας μερικά ζευγάρια μάτια να μας κοιτούν. Νέοι, ωραίοι και με Πόρσε, γιατί να μη μας κοιτούν;

Καταρχήν οι άνδρες. Με έκδηλο το ύφος της ζήλιας, διότι με τη ρηχή τους σκέψη (παντού ίδιοι είμαστε κορίτσια), φαντάζονται ότι κάθε μέρα έχουμε στο κρεβάτι μας τις πιο ωραίες γυναίκες της Μελβούρνης. Τώρα μου έρχεται να κλάψω όμως, γι΄αυτό ας μη το συνεχίσω.

Έπειτα οι γυναίκες. Χαμόγελα, ματιές, και μάσημα τσίχλας από τις πιο νέες. Παιχνίδι με τα χείλη από τις πιο μεγάλες. Σας ορκίζομαι μία στη βραδυνή μας βόλτα μου στριφογύρισε και τη γλώσσα πρόστυχα.

Και πάνω που είμαι έτοιμος να ξεφύγω από τους φόβους μου (τι διάολο τόσα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να εξακολουθώ να είμαι τζιτζιφιόγκος στο καμάκι;) πάνω που είμαι έτοιμος να κάνω την υπέρβασή μου, ανάβει πράσινο και ο πορσάκιας ξάδερφος χάνεται σαν τον Ραικόνεν στην εκκίνηση.

- Ρε ξάδερφε, πιο σιγά, αυτές ήθελαν κουβέντα δεν τις είδες;
- Δεν είναι αυτές για σένα ξάδερφε, αυτές είναι ξανθιές τσικς ξάδερφε.

Ασυγκίνητος εντελώς, τι θα κάνω μ΄αυτόν ρε γαμώτο...

Στο μόνο που συγκινήθηκε ήταν στη μεσημεριανή βόλτα όταν περνούσαμε κοντά από το Melbourne Art Theater. Μες το πράσινο, ένα φοβερό κτήριο, με πολύ ωραίο κόσμο τριγύρω να εκμεταλλεύεται τις τελευταίες ημέρες του ήλιου, με ποδηλάτες ένστολους να τρέχουν για κάποιον αγώνα ή προπόνηση... μια φοβερή εικόνα.

Είχαμε απορροφηθεί και οι δύο από την ομορφιά της σκηνής και παραλίγο να χάσουμε το φανάρι. Μας κορνάραν οι από πίσω και ορκίζομαι ότι άκουσα κάποιον να φωνάζει "άντε μαλάκα". Στην αρχή το πήρα προσωπικά, μετά σκέφτηκα ότι ο ξάδερφος είναι και μεγαλύτερος από εμένα και πιο γνωστός στην πόλη και μετά ότι απλά έχει πολλούς Έλληνες αυτή η πόλη, που πρέπει να ήταν και η πιο σωστή σκέψη.

Τέλος πάντων, το θέμα μας είναι ο ξάδερφος. Τουλάχιστο του αρέσει η αρχιτεκτονική. Το οποίο γεγονός το σκεφτόμουν κατά διαστήματα μέσα στην ημέρα και τελικά βρήκα λύση στο πρόβλημά μου. Γυρίζοντας σπίτι και μόλις πριν λίγο, βεβαιώθηκα ότι η λύση αυτή έχει σίγουρη επιτυχία.

Νησιά Κιριμπάτι σας έρχομαι. Αύριο στο δείπνο με την Έλεν είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να πειστεί ο Γκρεκ να μη με καρφώσει.

Yeah! Greek "daimonion" is working abroad better.

Ξάδερφε θα σου φάω το λαρύγγι

2007-04-17T14:23:00.000+03:00

Ξύπνησα κατά τις 12:00. Ήρθε με πήρε ο ξάδερφος για να με βγάλει για λάντς. Κατεβήκαμε στην πόλη, η οποία είναι όμορφη και καθαρή. Είχε ωραίο καιρό. Περίπου 20 βαθμούς.

Οι αυστραλέζες είναι υπέροχες. Τουλάχιστο αυτές που κοίταζα εγώ. Το σκάνερ, δηλαδή το κεφάλι μου, είχε ανεβάσει στροφές σήμερα. Είχα και αυτό το ηλίθιο χαμόγελο, του τύπου "κοιτάξτε κι εμένα καλέ, έχω ενάμιση μήνα να πηδήξω". Θυμήθηκα μικρός που με ανέβαζαν στο αλογάκι, αυτό που πετάγονταν οι ινδιάνοι μπροστά και εσύ έπρεπε να τους πυροβολείς, με το περίστροφο. Μόνο που το δικό μου σήμερα δεν ήταν περίστροφο, ούζι ήταν.

Αλλά τι να το κάνεις, άσφαιρα όλα. Αν έχεις τον ξάδερφο μπροστά σου να σου λέει για την αξία του Έλληνα και της οικογένειας και κάθε 2 λέξεις να σου λέει, "με προσέχεις ξάδερφε;", τι σχέσεις να οικοδομήσεις με τις απέναντι;

-Βρε συ Γκρεκ, του λέω, μα δε σταματάς ποτέ, έτσι για να κάνεις λίγο καμάκι;

-Μπουλ σιτ ξάδερφε! μου λέει, αν σταματούσα εγώ για να κάνω καμάκι στους δρόμους με όλες αυτές τις ξεπλυμένες, με προσέχεις ξάδερφε; θα έπλενα πιάτα σε κανένα ρεστοράν! Εγώ κοίταξα τη δουλειά μου και την οικογένεια μου ξάδερφε!

- Ναι αλλά χώρισες

- Χώρισα αλλά δεν έφταιγα εγώ! Ατύχησα ξάδερφε. Με προσέχεις; Αλλά δεν παραδίδομαι, θα το βρω εγώ το καλό το κορίτσι.

- Ναι αλλά δεν σε βλέπω και πολύ να προσπαθείς.

- Γιατί αυτές είναι όλες του δρόμου. Εγώ θα την βρω αλλιώς ξάδερφε.

- Πως δηλαδή;

- Προξενιόου

- Προξενιόου;

- Oh yeah

- Ε, καλά εσύ ξέρεις.

- Αύριο λέω να φάμε με την πρώην γυναίκα μου. Με προσέχεις ξάδερφε; Μου είπε ότι θέλει να σε δει ξάδερφε.

- Και εγώ θα χαρώ (και που να ήξερε πόσο! Η Έλεν ήταν η παιδική μου φαντασίωση).

- Σας έχει επιθυμήσει όλους ξάδερφε... με προσέχεις;

- (Αυτό το τελευταίο το είπε από συνήθειο, γιατί πλέον είχε την αμέριστη προσοχή μου). Ναι έ;

- Και μην τολμήσεις να κάνεις κόμμα μαζί της για να σε υποστηρίξει που θέλεις να πας στη ζούγκλα. Δεν πιάνουν αυτά σε μένα ξάδερφε...

- Να σου πω το ταξίδι θα το κάνω.

- Over my dead body

Τώρα φταίω εγώ που μου βάζει ιδέες; Τι θα κάνω μ' αυτόν Βαγγελίστρα μου;

Ξάδερφε μου τα έχεις σπάσει

2007-04-17T00:29:00.000+03:00

Το ξέρω ότι δεν είναι ωραίο να σε φιλοξενεί κάποιος και εσύ να τον βρίζεις πίσω από την πλάτη του, αλλά δεν αντέχω άλλο τον ξάδερφο. Με έχει βγάλει έξω από τα ρούχα μου.

Ο Γκρεκ, κατά κόσμον Βαγγέλης (Το Γκρεκ το διάλεξε γιατί του θυμίζει Ελλάδα) είναι ένας τύπος που έχει ζήσει όλη του τη ζωή στην Αυστραλία. Έρχεται για διακοπές στην Ελλάδα, όπου τον φιλοξενούμε εμείς κυρίως και μας κάνει τη ζωή ποδήλατο. Οπότε δεν έχω και τύψεις τελικά (τώρα που το θυμήθηκα, δηλαδή).

Ο ξάδερφος έχει μια εταιρεία με καθαρισμούς και θα μπορούσε να θεωρηθεί κονομημένος. Είναι σαραντάρης και κυκλοφορεί με πορσάκι. Είναι σε διάσταση με τη σύζυγό του και δεν έχει παιδιά. Η μάνα του, αδερφή της δικιάς μου, έχει μετακομίσει από χρόνια στην Ελλάδα. Ο πατέρας του πλέον έχει γεράσει πάρα πολύ.

Σήμερα του είπα σχετικά με τον τελικό προορισμό μου. Στην αρχή δεν κατάλαβε που εννοούσα και μόλις του εξήγησα, άρχισε να γελάει και να μου λέει "αποκλείεται ξάδερφε, αποκλείεται".

Είπα στη μάνα μου ότι θα πάω Αυστραλία για να δω τον ξάδερφο και ίσως να κάνω και κάποια δουλειά μαζί του για κάποιον καιρό. Με τα χίλια ζόρια δέχτηκε... Δεν είμαι μαμάκιας, εντάξει, απλά έπρεπε να πω κάτι. Αυτή πήρε τον Γκρεκ τηλέφωνο και τα κανόνισαν όλα. Τώρα αυτός νομίζει ότι είναι ο προστάτης μου και μου καθορίζει τις κινήσεις.

Όλες τους τις φράσεις τις τελειώνει με το "ξάδερφε" κι αυτό με εξοργίζει αφάνταστα. "Θα μείνεις εδώ Μελβούρνη, ξάδερφε, θα νοικιάσεις ένα μικρό appartment και θα σου βρω εγώ καλή δουλειά, ξάδερφε". Είναι και καρμίρης, ούτε που του πέρασε από το μυαλό να με φιλοξενήσει.

-Ρε συ, το καταλαβαίνεις που σου λέω, έχω σκοπό να φύγω...
-Δε θα φύγεις, γιατί αν το μάθει η μάνα σου θα πεθάνει από το κακό της ξάδερφε.
-Και πως θα το μάθει ρε Γκρεκ δηλαδή;
-Θα της το πω εγώ ξάδερφε! Έχω ευθύνη απέναντί της, με πήρε τηλέφωνο ξάδερφε.

Είναι απίστευτο. Με έχει δει δέκα φορές στη ζωή του, μία τα τελευταία πέντε χρόνια και θέλει να μου καθορίσει τη ζωή και με εκβιάζει και από πάνω.

Πώ πω δεν ξέρω τι να κάνω, θα τρελαθώ. Έτσι μου 'ρχεται να γυρίσω πίσω. Εδώ ξημέρωσε. Πάω για ύπνο, να μην τον δω όταν θα φύγει για τη δουλειά.

Ξημερώματα στη Μελβούρνη

2007-04-15T23:11:00.000+03:00

30 ώρες ταξίδι. Από Αθήνα Φρανκφούρτη. Από Φρανκφούρτη μια μικρή στάση στο Ντουμπάι και από εκεί Μελβούρνη.

Στο αεροπλάνο ήταν ένα δράμα. Από το Ντουμπάι μέχρι τη Μελβούρνη με 2 ινδούς στην ίδια σειρά καθισμάτων. Καλά παιδιά αλλά στο θέμα αερισμού των, δεν είχαν καμιά αναστολή. Το ξέρω ότι οι πολιτισμοί είναι διαφορετικοί και ότι αυτό που στον ένα πολιτισμό θεωρείται κακό, στον άλλο θεωρείται καλό. Απλά δεν μπορώ να συνηθίσω τους πολιτισμούς που εξαερώνονται ασύστολα.

Για να τους τιμωρήσω έφαγα βοδινό. αγελαδίτσα. Κυριακή σήμερα, τρώω κρέας. Τους έκανα και γκριμάτσες για να τους δείξω πόσο το απολάμβανα. Μούγκριζα κι όλας για να βεβαιωθώ πως έπιασαν το υπονοούμενο. Ατυχία και εδώ. Αυτοί ήταν μουσουλμάνοι.

Το κατάλαβα γιατί κάποια στιγμή έστρωσαν χαλάκι στο διάδρομο και προσευχόντουσαν. Θυμήθηκα ότι με τον ένα είχα κάνει χειραψία. Επί ώρες προσπαθούσα να ανακαλέσω στη μνήμη μου αν τον είχα δει να πηγαίνει στην τουαλέττα πριν ή αφού δώσαμε τα χέρια. Πήγα δέκα φορές να πλύνω τα δικά μου. Λογικά και να είχε πάει στην τουαλέττα πριν τη χειραψία, θα είχε πλύνει τα χέρια του, αφού με αυτά βέβαια έπλυνε κάτι άλλο, γιατί με χαρτί δε σκουπίζονται. Μάλλον δεν υπήρχε λόγος για να ανησυχώ. Αν σου μπει όμως η ιδέα άντε να βγει. Κάποια στιγμή έβαλε το δάχτυλο στη μύτη. Νομίζω αυτή ήταν η χειρότερη στιγμή του ταξιδιού.

Το έχω πάρει απόφαση. Οι τσεκαδόρισες που δίνουν τις θέσεις με μισούν. Ή μισούν το αστείο μου, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.

Είμαι έτοιμος να καταρρεύσω. Εδώ η ώρα είναι 6 το πρωί και δε με πιάνει ύπνος. Στην Ελλάδα πρέπει να είναι 11 ή 12 τα μεσάνυχτα. Είμαι στο αυστραλόσπιτο του ξάδερφού μου του Γκρεκ. Με περίμενε ο ταλαίπωρος στο αεροδρόμιο από το ξημέρωμα.

"Γεια σου ξάδερφε" μου είπε με το ύφος του ανθρώπου που από μέσα του μπινελικώνει για το ξενύχτι. Έχω πάνω από 5 χρόνια να τον δώ. Αύριο θα σας μιλήσω για τον Γκρεκ. Είναι περίπτωση ανθρώπου και δε νομίζω ότι θα μου κρατήσει κακία για τα σημερινά γυμνάσια.

Ευτυχώς στο σπίτι έχει Ίντερνετ και γρήγορη σύνδεση. Θα τα λέμε από εδώ για όσες μέρες μείνω στη Μελβούρνη. Δεν μπορώ να συνεχίσω αμέσως το ταξίδι μου. Ίσως προς το τέλος της εβδομάδας να φύγω για τον τελικό προορισμό.

Ανταπόκριση στη Φρανκφούρτη

2007-04-14T19:24:00.000+03:00

Μύρισε αέρας Φρανκφουρτιανός. Αεροδρομίου μη φανταστείτε. Εξώ έχει ωραίο ήλιο, αλλά εγώ τον κοιτάω μέσα από τα τζάμια.

Η Ευρώπη είχε λίγα σύννεφα σήμερα. Κάθισα παράθυρο, δίπλα σε μια κυρία με το παιδάκι της. Τι χαριτωμένο που ήταν. Δεν έβαλε κώλο κάτω. Σαν ελατήριο πεταγόταν από το κάθισμα. Κρατούσε και ένα ψεύτικο πιστόλι (ήθελα να ήξερα πως το πέρασαν) και έπαιζε με το αδερφάκι του ακριβώς πίσω από το κάθισμα μου. Έφαγα πολύ κλωτσιά.

Ευτυχώς που δεν άνοιγε το παράθυρό μου, γιατί θα τα έπιανα και τα δύο και φιούυυυυτ, έξω από το αλελοπλάνο τλομοκλάτες. Και να φανταστείτε όλα αυτά αφού έκανα και το απαραίτητο αστείο μου στην τσεκαδόρισα του αεροδρομίου:

- Διάδρομο ή παράθυρο;
- Οτιδήποτε, αρκεί να είναι δίπλα στην πιο ωραία κοπέλα του αεροπλάνου
-Χα χα χα χα...

Αλλά... οι ωραίες τελικά κάθισαν οπουδήποτε, αρκεί να ήταν μακριά μου.

Την Ελλάδα την αποχαιρέτισα στο Ελ. Βενιζέλος. Τους Έλληνες δυο βήματα μετά την αποβίβαση στο χώρο καπνιστών. Όρμησαν όλοι για τον μπάφο τους. Τους έβλεπα με την άκρη του ματιού μου να ψάχνουν τους αναπτήρες τους με τρέμουλο και ένιωσα για μια ακόμη φορά πολύ Ευρωπαίος: μι νο παφ πουφ μαλάκα!

Τώρα κάθομαι σε μια από τις πολυθρόνες με το βύσμα για το λάπτοπ και το Ίντερνετ. Μου κάνει και μασάζ. Σκέφτομαι να αρχίσω να γκουγκλάρω προστυχολέξεις, για να μπω σε τσοντοσάιτ. Θα είναι ότι κοντινότερο στην απόλυτη γυναίκα έτσι όπως την έχω ονειρευτεί.

Σε τρεις ώρες πετάω πάλι. Για να δούμε τι θα έρθει δίπλα μου αυτή τη φορά να κάτσει. Προβάρω και το αστείο μου στα αγγλικά για τη γερμανίδα τσεκαδόρισα. Μπορεί αυτή να με λυπηθεί.

Το μάζεμα της βαλίτσας

2007-04-12T17:50:00.000+03:00

Το μάζεμα της βαλίτσας ήταν πάντα για μένα το εύκολο μέρος. Μπορώ να το κάνω μηχανικά. Παινεύομαι μάλιστα ότι και για το πιο μεγάλο ταξίδι μπορώ να μαζέψω τη βαλίτσα μου μέσα σε πέντε λεπτά.

Σιγά! απλά υπολογίζω πόσες μέρες θα λείψω και βάζω συν 2. Αν για παράδειγμα είναι 7 οι ημέρες του ταξιδιού παίρνω 7+2 σώβρακα, 7+2 φανέλες, 7+2 ζευγάρια κάλτσες. Αυτό θα μου πάρει το πολύ 1 λεπτό.

Τα υπόλοιπα τα βάζω αφού σκεφτώ για δυο λεπτά ποιο είναι το μέρος που θα πάω, ποιους θα συναντήσω και πως θέλω αυτοί να με δουν.

Μένει και 1 λεπτό για να βάλω μέσα τα ξυριστικά μου και άλλο μισό για να ανέβω πάνω στη βαλίτσα και να χοροπηδάω μέχρι να κλείσει. Η βιασύνη δεν είναι ιδιαίτερα χωροταξική.

Σ' αυτό το ταξίδι το μάζεμα της βαλίτσας είναι το δύσκολο μέρος. Δε θέλω να διαλέξω πράγματα που θα μου χρειαστούν εκεί, θέλω να διαλέξω πράγματα που θα μου θυμίζουν το εδώ.

Φωτογραφίες αυτών που αγάπησα σίγουρα. Βιβλία σίγουρα. Το "Εγωιστικό Γονίδιο" του Dawkins, Τα "Έξι Εύκολα Κομμάτια" του Feynman, την "Εποχή των Επαναστάσεων" του Hobsbaum και την Αρωματική Κουζίνα του Δρίσκα (Η επιστήμη ανέκαθεν είχε απευθείας σχέση με τη μαγειρική).

Θα πάρω και λίγη ρίγανη από αυτή που μαζεύει η γιαγιά μου στο χωριό στην Ήπειρο. Θα την κλείσω καλά σε γυάλινο βαζάκι και θα έχω τη μυρωδιά της μαζί μου. Θα πάρω και τη μεγάλη πράσινη κούπα, αυτή που βάζω μέσα τα αποστάγματα των βοτάνων μου και τα πίνω όταν κρυώνω.

Μα κομμάτι αυτού του ουρανού δεν μπορώ να πάρω μαζί μου. Να κλείσω τη μυρωδιά του μαζί με τη πρωινή μυρωδιά της θάλασσας και να τα έχω μαζί μου σε περίπτωση που τα νοσταλγήσω.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να στέκομαι πάνω στο μπαλκόνι μου, απέναντί τους και να προσπαθώ να τα πακετάρω στη μνήμη μου, να βεβαιωθώ πως θα τα πάρω μαζί μου. Η βαλίτσα ας περιμένει.

Καιρός να τα μαζεύουμε.

2007-04-10T21:23:00.000+03:00

Αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Νίκος Καζαντζάκης. Συλλαμβάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να νομίζει πως είμαι αυτός. Μου συμβαίνει όταν περπατώ κοντά στη θάλασσα, όταν βαδίζω σε βουνίσια μονοπάτια. Ασέβεια θα πει κάποιος. Είναι ασέβεια και αμετροέπεια, από κάποιον που δεν έχει κάνει τίποτα στη ζωή του να φαντάζεται ότι είναι ο Καζαντζάκης.

Λες βλακείες θα του πω εγώ… Εντάξει, αν το καλοσκεφτώ, λες βλακείες ως προς το δεύτερο σκέλος. Εγώ δεν είπα ποτέ ότι φαντάζομαι πως είμαι ο Καζαντζάκης. Είπα πως φαντάζομαι πως είμαι αυτός. Αυτός που φανταζόταν και εκείνος πως ήταν. Ο άνθρωπος που μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Ο εκλεκτός ενός Θεού που δεν πίστευε και που, αν υπήρχε, σίγουρα αυτόν θα είχε στείλει στους ανθρώπους.

Μη φοβάσαι παίζω. Παίζω με τη σκέψη που σου γεννήθηκε ότι έχεις να κάνεις με βλαμμένο και ότι δεν αξίζει τον κόπο και το χρόνο να συνεχίζεις να διαβάζεις. Μπορεί κι όλας να έχεις σταματήσει πια την ανάγνωση, να σε απομακρύνουν τα μεγάλα λόγια.

Αν, όμως, δεν το έχεις κάνει και είσαι ακόμα εδώ, θέλω να πλησιάσεις περισσότερο το γραπτό, να σκύψεις πάνω από τα γράμματα, να σταματήσεις να κουνάς το πόδι σου νευρικά, να πάψεις να χαμογελάς και να συγκεντρωθείς …είμαστε οι δυο μας τώρα και σου υπόσχομαι πως αν δε σου αρέσει αυτό που θα σου πω, αν δεν το καταλάβεις θα είσαι ελεύθερος να φύγεις. Όχι επειδή θα σε διώξω εγώ. Επειδή πραγματικά δε θα υπάρχει κανένα νόημα για σένα να παραμείνεις.

Θα κάνω ένα μεγάλο ταξίδι για να σου δείξω την αγάπη μου. .

Άνθρωπε τώρα φύγε ή τώρα μείνε. Ότι διαβάζεις από δω και πέρα είναι επειδή έχεις αποφασίσει να με ακολουθήσεις νοερά στο ταξίδι μου. Δε θα στέκομαι άλλο στον τόπο αυτό να βρωμίζω την ύπαρξή μου με τους πολλούς και με το τίποτα. Θα ναυαγήσω κάπου μακριά, σε καθαρά νερά, εκεί όπου ο ήλιος γεννιέται και σβήνει στη θάλασσα. Είδα το μέρος πριν ένα μήνα και το ερωτεύτηκα. Είπα, εκεί θέλω να ζήσω, εκεί θα φτιάξω τον κόσμο μου .

Επειδή μάλιστα δε θα μιλάω και την τοπική γλώσσα τους, έχω πολλές ελπίδες να βρω και γυναίκα. Αλλά αυτό στο λέω πρώτον για να σου ξαναδώσω το χαμόγελό σου και δεύτερον για να σου πω πως το ταξίδι μου, θα το ζήσω με την κατά το δυνατό μεγαλύτερη έλλειψη σοβαρότητας.

Υπέρ αμνοεριφίων το ανάγνωσμα.

2007-04-06T22:11:00.000+03:00

Καθώς ο πυρετός έκανε τη δουλειά του και σκότωσε ένα σωρό μικρόβια στο σώμα μου, ήρθε η ώρα του να υποχωρήσει.

Σκέφτομαι λοιπόν αύριο να πάρω τη σχεδία μου και να μεταβώ εις τον "πολιτισμόν", ίνα κηρύξω το μήνυμα της συναδέλφώσης ανθρώπων και αμνοεριφίων.

Ίνα εξακοντίσσω τας σούβλας μακρόθεν των οικειών, ωσάν νέα Βερούλη, ίνα εκφοβίσω τους ανασκολοπούντες μάστορες με την ίδια αύτη ταύτην τεχνικήν οίαν χρησιμοποιούσι προς εκγκαιϊσμόν των αμνών.

Και ει, παρ' ελπίδα, με αναλάβουσι εις το ψιλόν, εγώ θα εφορμήσω εις τους αγρούς ίνα συναντήσω θείον τινά, μεγαλοιδιοκτήτην αγέλης, λαϊκιστί αρχιτσέλιγκαν, όστις πέρυσι με κατεδίωκεν με την ποιμενικήν του ράβδο, λαϊκιστί γκλίτσαν, εις τας ραχούλας αρνούμενος να δεχθεί το πεφωτισμένον μου κήρυγμα και να οβελίσει βρόκολα αντί εριφίων.

Αύτος, τούτος αγριάνθρωπος, καθώς εγώ είχον ξεφύγει όντας γοργοποδέστερος τούτου, ήρπαξε νεογένητον τινά αμνόν και μου εφώναξε: "Κουφιοκέφαλο ζαγάρ! αυτούνους είν ου Θανάσ'ς και θα τουν κάνου δώρο του χρόνου το Πάσχα στουν πατέρα σ'. Θανάσσσς, κάνε μπεε στουν ανεπρόκουπο!"

Υπέρ Αθανασίου γαρ του αμνού, θα υπάγω και θα παρεμβάλλω τα στήθη μου μεταξύ τούτου και της στυγερής λεπίδος του χασάπεως. Εις περίπτωσιν δε οικτρής αποτυχίας της παρεμβάσεως μου τοιαύτης, λέγω να διατραπεζωθώ με τους υπολοίπους της οικογενείας και να φάγω κι εγώ κοψιδάκια τινά, ίνα κατέλθουσι εις βάθος τα φαρμάκια.

Καλό Πάσχα και να προσέχουμε στους δρόμους... Please!!

Κριτική από το ναυαγόπουλο.

2007-04-04T15:38:00.000+03:00

Την αυτοκριτική και τον αυτοσαρκασμό, έχετε καταλάβει, τα γουστάρω. Την κριτική όμως των άλλων, ιδιαίτερα αυτών που θα έπρεπε να σε θεωρούν αλάνθαστο, δεν μπορώ να τη συνηθίσω ακόμα.

Θαυμάστε συζήτηση με το Ναυαγόπουλο (ναι υπάρχει) και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Ναυαγόπουλο:
Και τώλα τί ήσαμε να κάνουμε εζώωωω;

Ναυαγός:
Να πάρουμε λίγο καθαρό θαλασσινό αέρα, να ξαπλώσουμε στην αμμουδιά και να χαρούμε τον ήλιο.

Ναυαγόπουλο:
Εγώ ζε σέλω να τσαπλώσω

Ναυαγός:
Μπα και τι θέλεις;

Ναυαγόπουλο:
Να τσαπλώσουμε με τη μαμά και οι τλεις μας.

Ναυαγός:
Δεν τα έχουμε συζητήσει αυτά;

Ναυαγόπουλο:
Εντάτσει ας μην είναι η μαμά, ας είναι άλλη.

Ναυαγός:
Προς το παρόν δε γίνεται.

Ναυαγόπουλο:
Ζιατί σε χωλίζουν όλες; Μήπως φταίω εγώ;

Ναυαγός:
Τι είναι αυτά που λες τώρα; Σε τι να φταις εσύ; Εσύ είσαι τύπος και υπογραμμός.

Ναυαγόπουλο:
Ναι αλλά όλες σου φέβουν.

Ναυγός:
Δε μου φεύγουν αυτές, εγώ φεύγω.

Ναυαγόπουλο:
Το ίζιο είναι... Εμένα όμως ζε μένει καμία ζα να με χαιζέυει.

Ναυαγός:
Έλα τώρα που παραπονιέσαι. Αφού έχεις εμένα να σε χαϊδεύω.

Ναυαγόπουλο:
Ούτε τσε σύ με χαιζεύεις πια.

Ναυαγός:
Άστα αυτά τώρα. Φόρα το καπελάκι σου, για να μη σε κάψει ο ήλιος και κοιμήσου.

Ναυαγόπουλο:
Ζε σέλω να τσοιμηθώ.

Ναυαγός:
Κοιμήσου είπα.

Ναυαγόπουλο:
#$%#

Ναυαγός:
ζζζζζζ

Ναυαγόπουλο:
$#%#

Ναυαγός:
ζζζζζζ

Ναυαγόπουλο:
$#%@

Ναυαγός:
ζζζζζζ

Ναυαγόπουλο:
&*^$^

Ναυαγός:
ζζζζζ

Ναυαγός:
Ήθελα να ήξερα τι μουρμουρίζεις.

Ναυαγόπουλο:
Πλοσπασώ να βλω άλλη βλισιά, εκτός από μαλάκα ζα να σε πω, ζιατί και αυτό ζε μετλάει πια.

Υ.Σ. Όταν λέμε ναυαγόπουλο, κυριολεκτούμε.

Λίγο πριν το τέλος.

2007-04-02T22:20:00.000+03:00

Περισσότερο και από το θάνατο φοβάμαι τα γηρατειά. Όσες φορές και να τα σκεφτώ με πιάνει κατάθλιψη. Νομίζω πως όταν γεράσω θα σβήσει και το χαμόγελό μου.

Και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αυτόν τον παππού δίπλα... ή μας κάνει πλάκα ή του κάνουν ηλεκτροσόκ.

Όχι και να γελάει έτσι! Εμένα, το πολύ πολύ να μου μείνει ένα χαμόγελο από μια ευτυχισμένη ζωή. Να έχω γράψει ένα βιβλίο ή να έχω κάνει ένα παιδί, όπως έλεγε ο Καζαντζάκης.

Αλλά για να γράψω ένα βιβλίο πρέπει να βρω εκδότη που να θέλει να με εκδόσει. Για να κάνω παιδί πρέπει να βρω γυναίκα που να με ανέχεται. Τ' αποφάσισα. Θα γράψω βιβλίο.

Βλακείες λέω πάλι. Κάτι, κάτι, κάτι άλλο πρέπει να βρώ, πιο όμορφο... κάτι για να μπορώ να γελάω σαν τον παππού της φωτογραφίας. Είναι πολύ σπαστικός δε συμφωνείτε;
....
Ίσως αν πάω μια βόλτα από το ΑλτοΣέδρο στο Μαρκανέ και μετά από το Κουέτο στο Μαγιαρί, ίσως αν ήμουν ο Τσαν Τσαν και συναντούσα τη Χουανίκα στην παραλία... Αν μου κουνούσε αυτή τον πισινό της και μου σηκωνόταν εμένα... Ίσως αν τα έδενα αυτά με νότες για να τα θυμάμαι για πάντα. Ίσως τότε τα μάτια μου να είχαν τη λάμψη των ματιών του Κομπάι Σεγκούντο.

Α ρε αθάνατε Κομπάι, μόνο εσύ ήξερες τι να κάνεις για να γελάς λίγο πρίν το τέλος.

Υ.Σ. Όχι, δεν είναι η πρώτη φωνή ο Κομπάι, νομίζω είναι η δεύτερη σε αυτή την εκτέλεση και ναι, αυτό είναι το νόημα των στίχων, για όποιον νόμιζε πως επρόκειτο για κοινό ερωτικό τραγούδι.

Ποιος είμαι;

2007-04-01T00:01:00.000+03:00

Φορούσα κάποτε έναν ασύρματο γύρω από το κορμί μου και κρατούσα το όπλο μου και παρίστανα τον αρχηγό των πολεμιστών, που ήταν έτοιμοι να καταλάβουν το ύψωμα "ζήτα".

Ανεβήκαμε έτσι όπως πρέπει ενώ μας κοιτούσαν οι στρατηγοί από πάνω. Έφτασα στην κορυφή. Ανακοίνωσα από το ασύρματο την κατάληψη του υψώματος. 10 ημέρες εκπαίδευσης στον πόλεμο είχαν μόλις τελειώσει.

Κοίταξα από ψηλά τη θέα. Μου ήταν πλέον ξεκάθαρο. Τίποτα δεν υπάρχει. Όλα είναι ένα θέατρο. Ένα θέατρο που έχει στηθεί για να μεγαλώνουν οι μάνες τα παιδιά τους, για να έχουν κάποιοι πρόσβαση στην τροφή και κάποιοι στον πλούτο.

Ο κόσμος αυτός είναι μια παράσταση κακή, με πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Κι αν της λείπει κάτι στα σίγουρα, αυτό είναι το χιούμορ. Απο εκεί και εγώ ξεκινάω, για να σκηνοθετήσω κάποτε μιαν άλλη παράσταση, μια παράσταση χωρίς κομπάρσους.

Ποιος είμαι; Τι γυρεύω στα μπλογκς; Καμάκι ή επαναστάτης; Ή μήπως και τα δύο; Μερικές απαντήσεις και η αποκάλυψη της πραγματικής μου ταυτότητας, στη συνέντευξη που μου πήρε ο Μένιος. Εδώ.

Φυλακή τώρα!

2007-03-30T20:21:00.000+03:00

Τι να σκέφτεσαι άραγε όταν σου ορμάνε πέντε δέκα τραμπούκοι με καδρόνια και σίδερα για να σε σαπίσουν; Τώρα λες θα τις φάω και με βλέπω μετά και με διάσειση στο νοσοκομείο.

Κι αυτοί συνεχίζουν να σε χτυπούν με μανία και σκέφτεσαι ότι μπορεί να σου κάνουν πιο σοβαρή ζημιά, να σου σπάσουν κάτι.

Και μετά σε πετάνε κάτω και σε χτυπούν με τις μπότες στο κεφάλι και σκέφτεσαι ότι μπορεί να σε αφήσουν παράλυτο με τόσα χτυπήματα. Τότε αρχίζεις αυτόματα να παρακαλάς για τη ζωή σου.

Και μετά κάποιος σε χτυπάει με λοστάρι στο κεφάλι και για πόσο, για ένα - δύο δευτερόλεπτα ίσως σκέφτεσαι ότι σε σκότωσαν, ίσως και να προλάβεις να έχεις μια τελευταία ελπίδα ότι μπορεί να λιποθυμάς, ότι θα ξυπνήσεις μετά από μέρες σε ένα νοσοκομείο.

Έτσι να σκέφτεστε ρε κρετίνοι για να πάρετε αποφάσεις. Να χώσετε στη φυλακή τώρα με τη διαδικασία του αυτοφόρου, τον Κόκκαλη και τον Βαρδινογιάννη, τους ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος. Και όλους αυτούς τους κάφρους που βγαίνουν στις εφημερίδες, τύπου "Πρωταθλητή" και τους άλλους που βγαίνουν στα κανάλια και υποδαυλίζουν το φανατισμό.

Να υποβιβάσετε στην Δ' εθνική τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό άμεσα. Ποιοι νομίζετε ότι θα στεναχωρηθούν γι' αυτό. Ποιοι; Τα παιδιά που δέρνονται στα γήπεδα; Εμείς που βλέπουμε ποδόσφαιρο; Όσοι δε βλέπουν;

Όχι! Μόνο όσοι έχουν συμφέρον από αυτό. Αυτοί οι ίδιοι που πρέπει να καταδικάσει η πολιτεία ως ηθικούς αυτουργούς.

Α ρε λαμόγια. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους για να πάψετε να κάνετε ότι σας γουστάρει σε αυτό τον τόπο. Κοιμηθείτε εσείς τώρα και χαρείτε για τους στρατούς σας και για τους φίλους σας, που σας προστατεύουν. Η τύχη σας δουλεύει.

Ο τραμπουκισμός δε θα περάσει!!!!

2007-03-28T18:48:00.000+03:00

Μόλις μου έστειλαν τις σκηνές αυτές. Πρόκειται για μια βίαιη και απρόκλητη επίθεση σε βάρος δημοσιογράφων.

Τα χτυπήματα κατά των δημοσιογράφων είναι σήμερα η μεγαλύτερη απειλή για όλους μας, για τη δική μας ελευθερία και όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό έχει σίγουρα φασιστική ιδεολογία. Δε χτυπάνε τους ανθρώπους του τύπου, εμάς χτυπάνε.

Διαμαρτύρομαι έντονα για τις ύβρεις, τις απειλές και τα χτυπήματα κατά του κάμεραμαν και των λοιπών δημοσιογράφων. Πρίν παίξετε την ταινία, κλείστε τη μουσική και ανοίξτε καλά τον ήχο, για να δείτε σε τί κατάπτυστο επίπεδο έχει φτάσει η πατρίδα μας.

Δε με έχετε συνηθίσει σε αυτό το ύφος, όμως αυτό το κακό με τις επιθέσεις εναντίον ανθρώπων του τύπου πρέπει κάποτε να σταματήσει. Θέλω να ενώσουμε τις φωνές μας ενάντια στον τραμπουκισμό.

Στείλτε το video αυτό όπου μπορείτε. Μόνο με τη ευαισθητοποίηση του κόσμου θα μπορέσει να ανασάνει η Δημοκρατία σ' αυτό τον τόπο.

Πείτε τη γνώμη σας.

2007-03-28T10:26:00.000+03:00

Δε θέλω να σας πω το λόγο που το ζητάω. Ζητάω όμως μια κριτική του ποστ με τους Ιάπωνες. Το διαβάσατε με όρεξη; Διαγώνια; Το βαρεθήκατε; Σας έκανε εντύπωση; Γελάσατε; Έτσι και έτσι;.... Οτιδήποτε...

Θυμηθείτε ότι σα χαρακτήρας είμαι κοπρίτης και ολίγον γάιδαρος. Δε θα κολώσω με αρνητικές κριτικές, επώνυμες ή ανώνυμες. Πιστεύω πως αν τις ακούσω, κάτι μπορώ να βελτιώσω.

Σας ευχαριστώ
(Οι λόγοι πάντως που το ζητώ δεν είναι ματαιοδοξίας, αλλά ουσίας)

Διαδηλώσεις στην Ιαπωνία.

2007-03-27T00:05:00.000+03:00

Μέσα στις βόλτες που κάνω στα μπλογκς έχω επισημάνει κάποιους συγκοπρίτες μπλόγκερς που αποτελούν για μένα πηγή έμπνευσης. Πέρα όμως από τους συγκοπρίτες, υπάρχουν και άλλοι που με εμπνέουν, όπως η Zoi20, που πριν από αρκετές ημέρες είχε γράψει με σπαρταριστό τρόπο την εμπειρία της από τη θητεία της στο πλευρό ενός αναρχικού γκόμενου και το νερατζοπόλεμο με τους αστυνομικούς.

Αποφάσισα να ανακαλύψω τι ακριβώς γίνεται στις πορείες αυτές. Έτρεξα στο περίπτερο, πήρα ένα περιοδικό που είχε δώρο ένα μηχάνημα υποκλοπής συνομιλιών, το έστησα στην ταράτσα, αλλά προφανώς κάτι δεν έκανα καλά ή φταίει που το μηχάνημα ήταν κινέζικο και αντί για τις συνομιλίες των Ελλήνων Ματατζήδων, έπιασε συνομιλίες Γιαπωνέζων Αξιωματικών Σαμουρατατζήδων, οι οποίοι έδερναν όσους διαδήλωναν εναντίον της πολιτικής Αλογοσκούφη. Ο άτιμος! έχει οδηγήσει το γιεν σε ραγδαία υποτίμηση!

Κατέγραψα τη συνομιλία και την έδωσα σε μια παλιά Γιαπωνέζα γκόμενα που είχα βρει πέρσι στην Αγίαν Νάπαννν της πολυαγαπημένης Τζίπρου, στην οποία και καταφεύγω σε περιόδους βαριάς αγαμίας.

Οι συνομιλητές χρησιμοποιούσαν τις κωδικές ονομασίες «Μετοντάκι γιαμπανάκι» δηλαδή «ατρόμητο αρσενικό», που αντιστοιχεί στον Αστυνομικό Διευθυντή και «Μιτσουχέσο Τινκαράφλα», δηλαδή «ποιητής τη ζωής», που αντιστοιχεί στον άλλον. Ιδού η συνομιλία:

Μετοντάκι
Για πες μου ρεεεε, πως σε λένε, ποια είναι η κατάσταση τώρα που μιλάμε.

Μιτσουχέσο
Κύριε μετοντάκι, η κατάσταση εξελίσσεται ραγδαία. Οι διαδηλωτές έχουν μαζί τους κουβάδες, γεμάτους με σαπισμένο σούσι και απειλούν να το πετάξουν στις δυνάμεις μας.

Μετοντάκι
Χααατ! Σούσι έχουν; Τι ναι πάλι ετούτο; Νέα πολεμική τακτική;

Μιτσουχέσο
Μελετημένο σχέδιο των αναρχικών. Το σούσι κολλάει πάνω στα κράνη και στις ασπίδες και ορμάνε να περιστέρια πάνω στους αστυνομικούς και γίνεται ότι και στα πουλιά του Χίτσκοκ.

Μετοντάκι
Μπα; Είσαι και της τέχνης Μιτσουχέσο; Μήπως έχουμε αρχίσει να γινόμαστε μαλθακοί; Μήπως σταματήσαμε να βλέπουμε μπάλα και το κάστρο του Τακέσι, για χάρη της τέχνης; Μήπως έγινες και γκέις (θηλυκό γκέισα) ή κρυφοαριστερός; Ή και τα δύο;

Μιτσουχέσο
Πτου πτου! Βούδας φυλάξοι αρχηγέ. Τι είναι αυτά που λέτε; Μια εφημερίδα πήρα κι εγώ την Κυριακή, κυβερνητική και είχε την ταινία σε DVD.

Μετοντάκι
Ας είναι… Πως σκέφτεσαι να αντιδράσεις;

Μιτσουχέσο
Θα τους σαπίσω στο ξύλο.

Μετοντάκι
Όχι τόσο γρήγορα. Πρέπει να φερθούμε έξυπνα.

Μιτσουχέσο
Δηλαδή;

Μετοντάκι
Δηλαδή θα τους απειλήσεις πρώτα.

Μιτσουχέσο
Εντάξει θα τους πω ότι θα τους δείρω άγρια και μετά θα τους σαπίσω.

Μετοντάκι
Όχι τόσο απροκάλυπτα.

Μιτσουχέσο
Τότε να τους πω ότι θα τους πλακώσω πρώτα, αλλά λίγο;

Μετοντάκι
Όχι! Μιτσουχέσο. Δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο;.

Μιτσουχέσο
Εμ… εμ… εμ…

Μετοντάκι
Όλα εγώ θα πρέπει να τα σκέφτομαι… γκα –μοτο! Θα διαλέξει ο κάθε ένας Ματατζής μία γυναίκα διαδηλωτίνα και θα πάει δίπλα της και θα την απειλήσει ότι την έχει σταμπάρει και ότι θα την βιάσει. Θα της πει ότι τον έχει πολύ μεγάλο και ότι θα πονέσει πολύ.

Μιτσουχέσο
Μα είμαστε Ιάπωνες αφεντικό, δε θα μας πιστέψουν.

Μετοντάκι
Σωωωωστά… Είναι κι αυτό. Ας τους πουν μόνο ότι θα τις βιάσουν.

Μιτσουχέσο
Διαταγή ελήφθη… όμως πειράζει να ρωτήσω το γιατί;

Μετοντάκι
Για να μας ανέβει η λίμπιντο ανόητε. Ξέρεις πόσο καλύτερα δέρνεις όταν σου σηκώνεται το ηθικό και όχι μόνο το ηθικό;

Μιτσουχέσο
Ναι, αλλά μήπως τελικά τους αρέσει έτσι τους διαδηλωτές και θέλουν κι άλλο;

Μετοντάκι
Άαααιτα! Μιτσουχέσο… πόσα χρόνια κάνεις αυτή τη δουλειά;

Μιτσουχέσο
15 αφεντικό

Μετοντάκι
Κι ακόμα δεν έμαθες ότι αυτός είναι ο σκοπός. Αν τους βαράγαμε έτσι λίγο και μετά διαλύονταν, τι θα δείξουν στις ειδήσεις το βράδυ; Θες να αρχίσουν να ασχολούνται με άλλα θέματα και να βρούμε μεγαλύτερους μπελάδες; Γιαααααα ξύπνα, βο κορι μασέν… γιαααααα ξύπνα!

Η Δευτέρα του τσαγκάρη

2007-03-26T10:01:00.000+03:00

Πολλά πράγματα ψυχολογικά κουβαλάει ο άνθρωπος μέσα του: την πρώτη παντόφλα της μάνας του, το βρωμόξυλο που του έριξε ο δάσκαλος στην Πέμπτη Δημοτικού, τότε που πάτησε ένα σαλιγκάρι, τότε που ερωτεύτηκε την κόρη της δασκάλας του κ.ο.κ.

Μα υπάρχει ένα ψυχολογικό (μόνο το επίθετο, να με συγχωρείτε που δε βάζω ουσιαστικό), που δεν έχει μελετηθεί επαρκώς ούτε από το Φρόιντ, ούτε από τον Γιουνγκ, ούτε κι από την Τένια Μακρή.

Είναι το σύνδρομο της Δευτέρας (νατο και το ουσιαστικό).

Ξεκινάει από το σχολείο. Εντεκάμιση το βράδυ και μετά τα αθλητικά ή την ταινία στην ΕΡΤ1, προσπαθείς μες στη νύστα και στο άγχος, να γράψεις τα απαραίτητα στο τετράδιο της Γλώσσας και να προσεύχεσαι να μη σε σηκώσει ο δάσκαλος, στα άλλα που δεν έκανες. Αύριο είναι Δευτέρα.

Μετά ως εργαζόμενος, βλέπεις την Κυριακή να σκοτεινιάζει και σε πιάνει μια κατάθλιψη και προσπαθείς να σκεφτείς για την επόμενη, τι πρέπει να κάνεις πρώτο, που θα τηλεφωνήσεις μετά, πως θα χειριστείς το τάδε ζήτημα. Αν έχει χάσει και η ομάδα σου τότε βράστα! Τα προβλήματα αυτά γίνονται σοβαρά, σχεδόν σαν τα αισθηματικά. Αύριο είναι Δευτέρα.

Και έχοντας όλες αυτές τις σκέψεις στο μυαλό σου το μόνο που καταφέρνεις είναι να πεις μια καλημέρα (καλημέρα ντε!), να κάνεις μισή ώρα να φτιάξεις το τσάι σου ή τον καφέ σου (μπλιαχ) και άλλες δύο να το πιεις, να ανοίξεις λίγο τον υπολογιστή σου, να μπεις μέσα στα μπλογκς μήπως βρεις κάτι να σου φτιάξει το κέφι... Σήμερα είναι Δευτέρα.

Δευτέρα είναι σήμερα; Να σου θυμίσω ότι σήμερα ξεκινάει η δίαιτά σου - άσε κάτω το κουλουράκι. Επίσης, να πάρεις τηλέφωνο τον οδοντίατρο σου για ραντεβού, το συνεργείο για σέρβις, το εστιατόριο για τραπέζι, τον αλήτη αυτόν που σου χρωστάει λεφτά και δε στα δίνει, την αισθητικό σου για αποτρίχωση. Αν είσαι άντρας και κάνεις αυτό το τελευταίο, τότε τι να πω; φτού σου ρε!

Φίλε μπλογκερ. Το κείμενο αυτό αν σε χαλάρωσε κάπως, γράφτηκε γι' αυτό. Δευτέρα είναι θα περάσει.

Ανθρωπος στο φεγγάρι

2007-03-24T12:55:00.000+02:00

Το παιχνίδι στο οποίο με έβαλε μέσα η Φύρδην - Μίγδην τούτη τη φορά είναι δύσκολο.

Να γράψω 5 πράγματα που κάνω και βοηθούν το περιβάλλον, αν και με ξεβολεύουν:

1. Συνθλίβω πάντα τα πλαστικά μπουκάλια για να πιάνουν λιγότερο χώρο μέσα στα σκουπίδια, το οποίο να πεις μου τρώει κάποια δευτερόλεπτα, που συναθροιζόμενα είναι ένα κάποιο ξεβόλεμα
2. Πετάω πάντα τις μπανάνες και τα μήλα στο χώμα για να σαπίζουν δια της φυσικής διαδικασίας, που γνωρίζω ότι είναι σωστό οικολογικά, αλλά αν θέλετε το μετράτε, γιατί δεν είναι και πολύ ξεβόλεμα.
3. Πετάω όλα τα άλλα σκουπίδια σε κάδους που αυτό όμως είναι φοβερό ξεβόλεμα. Μέχρι να πας εκεί;
4. Μια φορά πήγα τα γυάλινα μπουκάλια στην ανακύκλωση και έκανα δεν ξέρω και εγώ πόση ώρα για να παρκάρω. Ξεβολεύτηκα πλήρως.
5. Χώρισα με μία πρώην γιατί μου την έσπαγε που κάπνιζε και μια φορά πέταξε και το πακέτο έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Κρίμα γιατί είχα κάπως βολευτεί μαζί της.

Και πέντε πράγματα που κάνω και βλάπτουν το περιβάλλον.

1. Όπως εξήγησα στο προηγούμενο ποστ, παλιότερα και σπανιότερα ώς τις μέρες μας, βγαίνω με την χείρα μου σε τρυφερά ραντεβού.
2. Στη θάλασσα κάνω πολλά μακροβούτια και βγαίνοντας έξω από το νερό παίρνω γρήγορες και βαθιές ανάσες.
3. Τους τελευταίους μήνες έχω πάει με πρόσκληση, δηλαδή τσάμπα στο θέατρο τρεις φορές και φοβάμαι μη μου μείνει κουσούρι το τσάμπα.
4. Πρώτα τσαντίζομαι πολύ με τους δημόσιους υπαλλήλους και μετά τις περισσότερες φορές τους κάνω αέρα.
5. Αλλά το θέμα μας νομίζω ήταν ο πλανήτης, έτσι δεν είναι;

Κι όμως αν τα βάλετε στη σειρά αυτά τα πέντε βγάζουν το εξής νόημα: Ένας ακόμα μαλάκας, που αναπνέει τσάμπα τον αέρα που του χαρίζει απλόχερα αυτός ο πλανήτης.

Και κάτι ακόμα. Κάποτε ταξίδεψα στο φεγγάρι για να σκεφτώ πως ο μπλε αυτός πλανήτης δε θα καταλήξει μια ακόμα κινούμενη πέτρα στο διάστημα.

Ποια μέτρα πρέπει να πάρουμε; Τι να πούμε στις κυβερνήσεις; Στους διεθνείς οργανισμούς; Στις κοινωνίες των πολιτών;

Τίποτα. Πιστεύω πια πως τα μόνα μέτρα που πρέπει να πάρουμε είναι μέσα μας. Να μάθουμε τον πλανήτη, να τον σεβαστούμε, να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Κι όταν επιτέλους τα καταφέρουμε, να ζήσουμε τη ζωή μας σε αρμονία μαζί του. Ίσως έτσι παραδειγματιστούν και οι υπόλοιποι.

Θα μου πεις και έπρεπε να φτάσεις στο φεγγάρι για να το σκεφτείς αυτό; Καμιά φορά πρέπει να φεύγεις πολύ μακριά από τα πράγματα και τους ανθρώπους, για να αποφασίσεις να δεις μέσα σου. Εντάξει ήταν και λίγο χαζομάρα να φτάσω μέχρι εκεί, το παραδέχομαι.

Προτείνω όλους σας να συνεχίσετε αυτό το παιχνίδι. Στο φεγγάρι όμως όταν θα πάτε, να πάρετε μπουφανάκι γιατί κάνει ψυχρούλα.

Μονογαμικός ή πολυγαμικός;

2007-03-22T13:43:00.000+02:00

Στεναχωρημένος όπως είμαι από τα e-mail που δέχτηκα μετά το προχθεσινό ποστ περί ερωτικής συνεύρεσης πολλών ατόμων ταυτοχρόνως και των οποίων το νόημα συνοψίζεται στη φράση: ¨φτου σου, παρτουζιάρη", θα προβώ σε αποκαλύψεις.

Θα ήμουν δώδεκα ή δεκατρία και έκανα βόλτα με το ποδήλατο, όταν ξαφνικά βλέπω μέσα σε ένα περιφραγμένο χωράφι ένα περιοδικό. Κοιτάω από μακριά και αντιλαμβάνομαι ότι ένα ακόμη παιδικό όνειρό μου είχε πραγματοποιηθεί. Το περιοδικό, τουλάχιστο όπως υποσχόταν το εξώφυλλο, δεν ήταν ποικίλης ύλης, ήταν πικάντικο κάπως και αρκετά μονοδιάστατο, δεν ξέρω αν με πιάνεις.

Αφού περίμενα να σκοτεινιάσει, παρακολουθώντας άγρυπνα τη λεία μου, όταν κανείς δεν κοιτούσε, πήδηξα το φράχτη και καθώς πλησίαζα άκουγα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Η αλήθεια είναι πως είχα κάπως χεστεί από το φόβο μου μη με πιάσουν, αλλά πιο πολύ αγωνιούσα για να ανοίξω το περιοδικό και να δω επιτέλους γυμνή γυναικεία σάρκα. Το περιοδικό ήταν το Penthouse και το έκρυψα καλά κάτω από την μπλούζα, χωρίς να φουσκώνει καθόλου. Υπήρχε βέβαια κίνδυνος στο δρόμο να με καταλάβουν από άλλες φουσκώσεις, δεν ξέρω πάλι αν με πιάνεις.

Έτρεξα στο σπίτι. Ούτε πεινούσα, ούτε διψούσα, κατακόκκινος ήμουν από την υπερένταση. Κλείδώθηκα στο δωμάτιο και φυλλομέτρησα για αρκετή ώρα αυτό που στα επόμενα χρόνια θα ονόμαζα ευτυχία. Πιο πολύ με συγκίνησε η Σύνθια. Ήταν Αγγλίδα που μεγάλωσε κάπου στην Αφρική, είχε υπέροχο πρόσωπο και έναν ακόμα πιο υπέροχο, μια ακόμα πιο υπέροχη ολόσωμη φωτογραφία με την πλάτη γυρμένη ελαφρά, αντίθετα από το φακό, πρέπει να με πιάνεις, αν όχι κοίτα καλά τη φώτο.

Δεν ξέρω πόσες ώρες στάθηκα να την κοιτάω, πολεμώντας με τον εαυτό μου, με πιάνεις τώρα, να καταλάβω τι ήταν αυτό που άκουσα κάποιους να λένε στο σχολείο ότι τους συμβαίνει συχνά και μένα όχι. Από την πολλή προσπάθεια το κατάλαβα.

Από τότε και για 5 περίπου χρόνια, μόνο με τη Σύνθια και τη συγκεκριμένη αυτή σελίδα μπορούσα να χυλώσω την σούπα μου, να αδειάσω την ντουλάπα, να βάλω μπαταρία στο ελατήριο, έλα τώρα πρέπει να με πιάνεις, δεν μπορεί;

Τι αποδεικνύει, λοιπόν, η Σύνθια, σελίδα 56, ακόμα τη θυμάμαι; Μα φυσικά πως είμαι αρρωστημένα μονογαμικός. Κάποιες εξαιρέσεις υπήρξαν, αλλά μόνο για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Να τον φιλήσω αυτόν που το είπε αυτό.

Εντάξει δεν αποδεικνύει μόνο αυτό, αποδεικνύει και το άλλο, αν με πιάνεις, αλλά αυτό γινόταν πολύ παλιά. Δηλαδή, επειδή οι άντρες είμαστε ή μαλάκες ή ψεύτες και εγώ ψέματα δε λέω, γίνεται και καμιά φορά και τώρα, αλλά πολύ σπάνια. Μια στις τόσες. Και μόνο αν κάτι πάει στραβά και δεν προχωρήσει μια σχέση ή περάσει πολύς καιρός ή δω καμιά ταινία κατα τύχη ασφαλώς, δεν ξέρω αν με πιάνεις;

Αλλά τι λέω μωρέ ο μαλάκας, αν με έπιανες θα το έγραφα όλο αυτό το παραπάνω; (Μόνο για ανύπανδρες κυρίες αυτό και μόνο για να γελάσουμε).

Πρέπει να οργανωθούμε...

2007-03-21T10:16:00.000+02:00

- Βρε παιδιά, να οργανωθούμε λιγάκι
- Έλα! Χώσου μέσα και κλείσε το φως που σου λέμε τώρα!

Και μπαίνω και εγώ στο συρφετό και αρχίζω τα μπαλαμούτια και ψάχνω να βρω την Τασία, να της σφυρίξω φωνήεντα δυο - τρία, αλλά μέσα σε τούτο το χαμό, κάποιος μ' έπιασε τον πισινό... Γαμώ την ατυχία μου! Που θα πάει, δε θα γυρίσει ο τροχός, να πηδήξει κι ο άντρας ο σωστός;

- Εδώ είσαι μανάρι μου και σε βρήκα;

- Ναι, εδώ είμαι, αλλά τώρα έχω δουλειά.

- Τι δουλειά;

- Δε βλέπεις είμαι με τον Αλέκο.

- Βρε Αλέκο, τι της κάνεις; αφού δεν την αγαπάς, άσε την κοπέλα στην ησυχία της.

- Τι κι αν δεν την αγαπάω, αφού θέλει την πηδάω.

Ώπα του! Μωρ’ τι ’ναι τούτος δω; Ο Τζέιμς Τζόυς του πήδου; Ο Καρβέλας της Βίση; Άντε να πάμε παρακάτω, να μην ενοχλούμε ...και άξαφνα στο διάβα μου, μιαν αφράτη κοπελιά, με υπέροχα βυζιά... και μου λέει:

- Έχεις σχέση;

- Από προχτές.

- Ωραία, σταμάτα το κι έλα μαζί μου.

- Που θα πάμε ; Τι θα μου κάνεις;

- Όοοοχι! Εσύ τι μου κάνεις, είναι το θέμα.

- Τι σου κάνω μάνα μου!

Και καθώς αγκομαχούσα, μου’ ρθε μέσα μου μια σκέψη. Έπρεπε να της την πω:

- Σ’αγαπώ.

- Από τώρα θα χύσεις;

- Όχι βαστάω ακόμα.

- Βάστα γερά σου λέω.

- Πως σε λένε;

- Κικίτσα. Από δω η φίλη μου η Νάντια.

Βασικός νόμος των επιχειρήσεων. Γιατί να έχεις ένα, όταν μπορείς να έχεις δύο;

- Γεια σου Νάντια.

- Γεια σου θείο…

- Κικίτσα δεν έχω σταματήσει να σ’ αγαπάω.

- Ναι αλλά τώρα κάνε γρήγορα γιατί θέλω κι αλλού να πάω. Πρέπει να ζήσω… να βρω το χώρο μου.

- Φύγε τότε, έχω τη Νάντια.

Και την κάνει από κοντά μου και μου σχίζεται η καρδιά μου. Μώρε πως κατάντησαν και οι παρτούζες σήμερα, ίδια η ζωή, μια χίμαιρα.

- Αλλά πάλι δε μασάω, έχω εσένα να πηδάω.

- Αρκεί να μου προσφέρεις χλιδή και να μου τραγουδάς Βανδή.

- Τίτο Βανδή;

- Όχι Ζιλ Ντασσέν. Καλέ μήπως είσαι μπλόγκερ;

- Γιατί ζημιά σου κάνω;

- Όχι ξεκίνα, να δούμε που θα βγει.

Και καθώς το προχωρούσα, πλησιάζει ένας με μούσια. Τι ’σαι συ ρε φιλαράκι;

- Γεια σου Μάκη...

- Γεια σου Μάκη;;;

Ώπα, ώπα ρε παιδιά… πρέπει να οργανωθούμε.

Υ.Σ. Άλλοι με ζουν βαθιά και εγώ που δεν το αντέχω αυτό το βαθιά το ρίχνω στην πλάκα.

Αλάνα cup

2007-03-20T10:52:00.000+02:00

Νωρίς το απογευματάκι είχαμε μαζευτεί ίσαμε 20 παληκαράκια στην αλάνα που σήμερα είναι πολυκατοικία. Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες και εγώ πήρα στην ομάδα μου τον Τάκη, τον Βαγγέλη, τον Ρούλη, που είχε και την μπάλα και αυτός ήταν ο μόνος λόγος για να παίξει, γιατί κατά τα άλλα δεν ήξερε ούτε καν να την κλωτσήσει.

Είχα και τον Θάνο στην ομάδα μου. Καλό παιδί, από φτωχή οικογένεια, αλλά λίγο φωνακλάς. Στην άλλη ομάδα αρχηγός ήταν ο Μάκης, απείρου κάλους μπιθαλάς και καυγατζής πρώτου βαθμού. Ο φόβος και ο τρόμος του ήσυχου παιδιού.

Και ενώ το σκορ ήταν 6-5 υπέρ μας, με μια περίτεχνη ντρίμπλα περνάω έναν αντίπαλο, κλωτσάω πρώτα μια πέτρα, μετά μια δεύτερη πέτρα λίγο πιο μεγάλη, σχεδόν κοτρόνα θα έλεγα, ανοίγει το παπούτσι, σκάβει η σόλα την μπάλλα, που περνάει πάνω από τα κεφάλια των αμυντικών και βγάζει τετ α τετ το Θάνο. Και πάνω που ετοιμαζόταν ο Θάνος να σκοράρει, τον προλαβαίνει ο Μάκης και με μια Καλιτζάκειο τεχνική τον ξαπλώνει κάτω φαρδύ - πλατύ.

Σηκώνεται αυτός ορμάει στον Μάκη, ξωπίσω του και εμείς, ξωπίσου μας και οι άλλοι και γίνεται η αλάνα, ίδιο Υπουργείο Παιδείας. Δε θυμάμαι και πολλά παρά μόνο το Μάκη να έχει ξεμοναχιάσει ανάμεσα σε διάφορα κορμιά το Θάνο και να τον δέρνει αλύπητα.

Τα χρόνια πέρασαν ο Θάνος είναι πια φοιτητής (9 χρόνια τώρα), ο Μάκης διορίστηκε στα ΜΑΤ και συνεχίζει με τον ίδιο ζήλο να δέρνει το Θάνο. Μόνο που τώρα είναι πια μεγάλοι και οι δύο και η διαφορά είναι ότι δέρνονται όχι για τους εαυτούς τους, αλλά για το ποιος από αυτούς που τους βάζει να δέρνονται, θα πάρει τα προγράμματα της Ε.Ε. και θα ανοίξει τις περισσότερες offshore εταιρείες.

Και αυτός αγαπητοί μου είναι ο λόγος που αποφεύγω να πάρω μέρος στις συζητήσεις που έχουν ανοιχτεί στους πιο καλούς μου μπλόγκερς, σχετικά με τα επεισόδια που πλέον έγιναν καθημερινότητα.

Χάρος - Ναυαγαίικο 0-4

2007-03-18T20:51:00.001+02:00

Σαν μπλόγκερς είμαστε τέλειοι, καλοδουλεμένοι, όμορφοι. Σαν τον Γκλέτσο ένα πράγμα.

Σαν πολίτες είμαστε για κλάματα. Σαν την υποκριτική του προαναφερθέντος.

Να, για παράδειγμα, λέμε - λέμε για τα λαδώματα στο Ε.Σ.Υ. και κατηγορούμε του πάντες και βρίζουμε το σύμπαν, το κράτος, τους κλέφτες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τη Νέα Διακυβέρνηση και ενίοτε και την Παπαρρήγα.

Σήμερα όμως με το που ξεβουλώσαμε, τις λιγδιασμένες αρτηρίες του Ναυαγαίικου βγήκαμε περατζάδα στο διάδρομο, με τις μουστάκες μας και ύφος Βαρδινογιάννη των Άνω Παπαρέικων του Νομού Καρδίτσας, για λάδωμα.

-Ποιος είσαι εσύ;

-Εγώ που τον κουβάλησα...

-Τσίμπα ένα κοσάρικο.

-Εσύ ποιος είσαι;

-Εγώ τον ξούρισα

-Τσίμπα και συ ένα

-Εσύ;

-Εγώ του χαμογέλασα πριν μπει.

-Ώπα, εσύ μπλε και κόκκινο μαζί.

-Εσύ;

- Τσον ντιν κουν μπάο του Λι μάο τσε τουγκ

-Καλά, καλά τσίμπα και συ το κοσάρικο.

-Που είναι ο ντοτόρε;

-Δεύτερη πόρτα δεξιά στο βάθος

-Τσεπούλα... ώπα λάκια.

-Γιατρέ, σκόλκα τακ;

-Ε το σημαντικό είναι που είναι καλά ο άνθρωπος.

-Μόνο; ούτε ένα μηνιάτικο δεν είναι... κι αυτά για καφεδάκι.

Και έπεται συνέχεια και αύριο, διότι μόνο έτσι τον ξεγελάς το Χάρο και σε προσέχουν και του βάζεις τα γκολάκια του.

Όμως, τι λέω; Το παιχνίδι αυτό, δεν είναι ποδόσφαιρο. Μπάσκετ είναι και στο τέλος εκείνος θα νικήσει με μπάζερ μπίτερ στη λήξη του χρόνου.

Κι αν είσαι και ζογκλέρ...

2007-03-16T19:24:00.000+02:00

Αλήθεια, ποιο είναι το νόημα της συνύπαρξης των ανθρώπων;

Η μόνη απάντηση που μπορεί να σταθεί πειστικά είναι "ανάλογα από ποια οπτική γωνία το βλέπει κανείς".

Αν είσαι, για παράδειγμα ταξιτζής, με φιλοσοφικές τάσεις, μπορεί στα φανάρια της Κηφησίας με την Κατεχάκη να σου έρθει ξαφνικά μια σκέψη για την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων. Χρόνο, δόξα το Θεό, έχεις αρκετό στα συγκεκριμένα φανάρια.

Αυτό που θα κάνεις, είναι να εκμυστηρευτείς τη λύση στον πρώτο που θα βρεις. Στην προκειμένη περίπτωση στον πελάτη. Αυτός θα σε ακούσει και μπορεί να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει και να παρεξηγηθεί ή να μην καταλάβει τίποτα, ένεκα που μπορεί να είναι και τουρίστας. Στο τέλος όμως το πιο πιθανό είναι ότι θα πληρώσει την κούρσα και θα πάει στη δουλειά του, όπως και όλοι οι επόμενοι.

Αν είσαι ζογκλέρ, όχι για βιοπορισμό, αλλά γιατί πιστεύεις πως αυτά που θέλεις να πεις τα λες καλύτερα όταν έχεις ανοίξει την καρδιά των άλλων με το γέλιο, μπορεί να μιλήσεις μετά την παράστασή σου στο συγκεντρωμένο πλήθος, για το πως πιστεύεις ότι η αγάπη είναι αυτή που θα φέρει την αρμονική συνύπαρξη. Θα σ' ακούσουν. Στο τέλος, όμως, θα ρίξουν ένα πενηνταράκι στο καπέλο σου και θα συνεχίσουν τον περίπατό τους.

Το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου είναι να συνυπάρξεις έστω και με έναν άνθρωπο σε ένα νόημα που είναι αληθινό. Να σου απομείνει έστω και ένας συνομιλητής που να καταλαβαίνει.

Από όποια οπτική γωνία και αν το δεις.

Το ρήγμα.

2007-03-14T12:56:00.000+02:00

Παρότι επελήφθην του θέματος αργά, θα πρέπει να ευχαριστήσω τους bebelac και gb winzip για την πρόσκληση - πρόκληση να αναδείξω το αστείρευτο αν και ανεκμετάλλευτο (ακούς Μαραθιά;) λογοτεχνικό μου ταλέντο με 5+5 λέξεις που μου έδωσαν:

Συχνά, όταν κοιμάμαι, βλέπω αυτό το όνειρο:

Ξυπνώ, λέει, κάθιδρος και δε νιώθω καθόλου καλά. Στον αέρα υπάρχει μια μυρωδιά από λιωμένο βούτυρο και έτσι μου έρχεται ναυτία. Το παθαίνω αυτό με το βούτυρο.

Κοιτάζω γύρω μου και βρίσκομαι σε κάποιο τρομαχτικό μέρος στα έγκατα της γης, σε ένα ρήγμα βαθύ, που έγινε με την έκρηξη κάποιου φοβερού ηφαιστείου. Τσιμπιέμαι για να δώ αν είμαι ζωντανός. Παντού σκοτάδι και μόνο στο βάθος, υπάρχει μια αχτίδα φωτός, πίσω από μια μισόκλειστη πόρτα. Ακολουθώ το ένσικτο και βαδίζω προς την πηγή της. Άλλη λύση δεν έχω.

Ακούω τα βήματά μου ένα - ένα να βαραίνουν και να δειλιάζουν όλο και περισσότερο, ενώ η αγωνία με κατακλύζει για το τί θα συναντήσω. Όταν φτάνω πια να ανοίξω την πόρτα, τη βλέπω εκεί, άγνωστη στο πρόσωπο μα έτσι όπως τη θέλω, με λαμπερό χαμόγελο και ηδονικά μάτια. Μόνο, φεύ, πίσω από το χαμόγελο της, διακρίνω καθαρά τη ζήλια να την έχει κυριεύσει.

Κι αυτό δεν είναι το μόνο που με χαλάει. Επίσης, φοράει ποδιά και τηγανίζει λουκάνικα.

Πείτε μου εσείς που ξέρετε: έτσι περίπου είναι ο γάμος; όπως τον ονειρεύομαι;

Υ.Σ.(προς Bebelac και Gb Winzip) Έλεος ρε παιδιά, το καλειδοσκόπιο που κολλάει;

Επίσης, εγώ δεν προτείνω κανέναν, γιατί έχετε παίξει όλοι και γιατί μου τι δίνει το παιχνίδι αυτό.

Και το quiz της εβδομάδας:

Από τι υλικό πρέπει να είναι φτιαγμένη μια γυναίκα για να με αντέξει δίπλα της;

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πριν από 9 χρόνια μάλλον στο Hampstead Heath του Λονδίνου, ή μήπως ήταν στο Highgate; Τέλος πάντων, γεγονός είναι πως την εποχή εκείνη δεν είχα ανακαλύψει ακόμα το ζελέ.

Εναέρια πραγματικότητα.

2007-03-14T11:39:00.000+02:00

Αν βάλει κανείς τις δύο αυτές φωτογραφίες στην κατάλληλη απόσταση και τις κοιτάξει με τους ειδικούς φακούς που κυκλοφορούν στο εμπόριο, ο εγκέφαλος του θα ανακαλύψει την κρυμμένη τριασδιάστατη προοπτική των αντικειμένων.

Αυτό συμβαίνει με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες και σημαίνει ότι ο άνθρωπος ανέπτυξε τη δυνατότητα να βλέπει τρισδιάστατα στο χώρο πριν αναπτύξει τη δυνατότητα να ξεχωρίζει τα χρώματα.

Συνεπώς, την ταυτόχρονη αντίληψη του μήκους, του πλάτους και του βάθους την ανέπτυξε εκεί που δεν υπήρχε φως, άρα ούτε χρώματα. Αυτή είναι ακόμα και σήμερα η πειστικότερη απόδειξη της καταγωγής όχι μόνο του ανθρώπου αλλά και όλων των έμβιων όντων από τα βάθη των ωκεανών.

Το σημαντικό όμως δεν είναι αυτό. Το σημαντικό είναι ότι τα έμβια όντα ανέπτυξαν την τρισδιάστατη αντίληψη του χώρου, επειδή αυτή μόνο τους επιτρέπει να εντοπίσουν και να αιχμαλωτίσουν τη λεία τους. Χωρίς αυτή, πως να καταλάβεις που είναι το πιάτο με το φαΐ και να απλώσεις το πιρούνι στην πατάτα;

Σήμερα οι άνθρωποι ζούν, δημιουργούν, χτίζουν, κινούνται στην επιφάνεια της γης. Χαίρονται τον αέρα και την πραγματικότητα που αυτός προσφέρει: την ταχύτητα, το φως, τα χρώματα. Δεν έχουν καταφέρει όμως ακόμα να ελέγξουν την αρπακτική τους διάθεση. Αυτή που κουβαλούν από τα βάθη των ωκεανών.

Αυτό θα είναι το στοίχημα της εξέλιξης.

Πάει το 'χασε ο Ναυαγός!

Ο δρόμος είναι ο Finchley Road του Βόρειου Λονδίνου, όπως φαινόταν προ δεκαετίας σε ώρα αιχμής, από το δεύτερο πάτωμα ενός κόκκινου λεωφορείου.

Fuck you όπως λέμε επικοινωνία made in Greece!

2007-03-12T19:32:00.000+02:00

Εκτός από όλα αυτά τα ερωτικά και τολμηρά e-mails που δέχτηκα τον τελευταίο καιρό, ο τυχεράκιας, δέχτηκα και κάποιες παραινέσεις στο προσωπικό μου περιβάλλον, να μην τα βρίσκω όλα τόσο τέλεια και να μην είμαι τόσο ενθουσιώδης στις κρίσεις μου, κοινώς γλύφτης.

Έχω να δηλώσω:

α) Όταν κάτι με ενθουσιάζει μου αρέσει να διαλέγω τις πιο ωραίες λέξεις για να το περιγράψω.

β) Δεν πιστεύω στον ψόγο και το βουλώνω αν κάτι δε μ' αρέσει και δεν κινδυνεύει ο κόσμος από αυτό. (Άλλο πράγμα βέβαια αν κινδυνεύει!)

γ) Πιστεύω στην ευγένεια και όχι στην αγένεια.

δ) Πιστεύω πως αυτό που λέγεται στη χώρα μας, "εμένα μου αρέσει να είμαι αληθινός και να μην είμαι κάπως και φλώρος και έτσι...", είναι τις πιο πολλές φορές επιχείρηση συγκάλυψης της αγένειας.

Παρ' όλα αυτά θα προσπαθήσω κι εγώ να γίνω σε αυτό το ποστ (και να με συγχωρήσετε γι' αυτό) έτσι όπως με θέλουν οι φίλοι μου. Οπότε το μόνο που έχω να πω είναι:

Fuck you, fuck you, fuck you, fuck you, fuck you, fuck you, fuck you
Fuck you, fuck you, fuck you, fuck you, fuck you, fuck you, fuck you...

(Ωραίο είναι να μην είσαι κάπως, ρε μαλάκα μου τελικά!)

Message for the International Googlers

(by the Castaway) If you googled the word fuck (it's ok I do it often too)

If you are a beautiful woman
If you like fantastic sex
Then come in Greece for holidays
Eat souvlaki
And search for me.
(Or the last 2, vice - versa)

P.S. 1
Message for the google authorities: The word "fuck" is intentionally used for humorous purposes.
I' m Borad's first cousin and ιφ γιου ντέαρ το κλόουζ μάι μπλογκ, άι γουιλ κολλ μαι ανκλ Ισαάκ, μαι ανκλ Αβρααμ, μάι αντ Ρεμπέκα εντ μάι αντ Σάρα... εντ δε ισραέλι λομπι γουιλ κικ γιορ ασσ.

Πι εσ 2
Για το μαύρισμα έχω χρησιμοποιήσει "φώτοσοπ" με εκχυλίσματα καρότου και δείκτη προστασίας 4.
Για το αποτριχωμένο στήθος, τί να πω... προνόησε η φύση ώστε οι γυναίκες που με συναναστρέφονται να μη χρειάζεται να κάνουν "πτου".

Μικρές Αγγελίες

2007-03-11T20:56:00.000+02:00

1. Πωλείται αυτοκίνητο OPEL VECTRA, μοντέλο 2004, μαύρο, 1800 cc, full extra. (65.000 χλμ.) . Τιμή 18.000 Ευρώ.

Δεν κάνω πλάκα!

2. Ζητείται επαναστατική ταυτότητα από ναυαγό που ξώκειλε σε νησί γνωστό και ως καμακονήσι.

Κάνω πλάκα! (απο δω και πέρα θα διευκρινίζω).

3. Ζητείται θάρρος.

Κάνω πλάκα;

Το τελευταίο κομμάτι του παζλ

2007-03-10T13:56:00.000+02:00

Σας έχω ενοχλήσει ποτέ με προτάσεις για θεάματα, παραστάσεις, ταινίες και τα τοιάυτα; ...Ποτέ!
Τι πάει να πει αυτό; ότι είμαι κιτς και η αισθητική μου είναι μπανάλ;

Εντάξει τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι λίγο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι σήμερα θα σας πρήξω.

Διότι εδώ και 2 μέρες τώρα τριγυρνάει από το μυαλό μου η παράσταση που είδα στο Booze Cooperativa, η οποία λέγεται αν δεν κάνω λάθος, "Του δρόμου" και πρωταγωνιστούν σε αυτήν ο Π. Παναγόπουλος και η Κάτια Γέρου.

Ήταν θέατρο, μουσική και όσο πατάει η γάτα χορός. Η σύλληψη και η σκηνοθεσία όμορφη, με βομβαρδισμό εικόνας και ήχων, χωρίς τίποτα όμως να είναι περιττό.

Τα κείμενα πατούσαν απολύτως στη γη, βρέθηκαν όμως από την αρχή της παράστασης να πετάνε πολύ ψηλά, με τα φτερά της απίστευτης πρωταγωνίστριας, που πρώτη φορά βλέπω.

Κι αυτό όμως μικρό κακό, σε σχέση με αυτό που νιώθω σήμερα, που έχω ξεχάσει τις ατάκες, αλλά ακόμα θυμάμαι το παίξιμό της.

Έδινε στο χώρο και στους ανθρώπους όλη της την αγάπη. Έδινε αγάπη στο λιτό σκηνικό, αγάπη στους μουσικούς της, αγάπη στον συμπρωταγωνιστή της, αγάπη στο κοινό της. Είχε και σκόρπιζε.

Η φωνή της δυνατή για να μπει μες στα πνευμόνια μας και οι νότες όμορφες σα να τις πάλευε χρόνια τώρα... πάλι με αγάπη φαντάζομαι.

Χαμογελούσε σε όλους και αν στα λίγα περάσματα της ματιάς της από το κοινό εντόπιζε κι αυτή κάποιο χαμόγελο, ανταπέδιδε με τι ζεστασιά, Θεέ μου.

Άλλαζε εμφανίσεις, ρόλους και φωνές με απίστευτη ταχύτητα κι όμως προλάβαινε να δώσει τόση αγάπη στον καθέναν από τους μίζερους καθημερινούς τύπους που υποδυόταν. Τόση αγάπη, που αν είχαν όντως ψυχή οι μικροί χαρακτήρες του κειμένου, θα ήταν τα πιο ευτυχισμένα ανθρωπάκια του κόσμου.

Κι έτσι θέλω και εγώ και στη ζωή μου και στο μπλογκ και στις σχέσεις μου και στις φιλίες μου και στον έρωτα. (Τον έρωτα, εννοώ επί του προκειμένου, όχι το γενικό και θεωρητικό πράγμα, αλλά το άλλο που κλείνεις τα παράθυρα για να μην ακούσουν οι γείτονες). Θέλω να γράφω ένα αστείο, ένα ποστ, ένα σχόλιο, οτιδήποτε και εσείς να παίρνετε αγάπη. Γιατί το να κάνεις τον άλλο να γελά, να σκέφτεται, να λυπάται, ακόμη και να θυμώνει με ένα συγκεκριμένο τρόπο, όλα γίνονται καλύτερα αν είναι πασπαλισμένα με αγάπη.

Είδα την Κάτια Γέρου και έβαλα με σιγουριά πια το τελευταίο κομμάτι του παζλ, γι' αυτό που είναι να έρθει. Για αποφάσεις που πήρα εδώ και λίγο καιρό και έχει έρθει η ώρα να εκτελεστούν.

traffic

2007-03-09T21:24:00.000+02:00

Ρε σεις πλάκα έκανα με τα e-mails. Μη στέλνετε άλλα σας παρακαλώ! Η Yahoo δεν έχει άλλα Gigabytes να μου δώσει. Με απείλησε ότι θα μου κόψει την υπηρεσία.

Εξηγήθηκε

2007-03-09T09:43:00.000+02:00

Χτες λίγο μετά το υπέροχο θέαμα που παρακολούθησα στο booze cooperativa, βρέθηκα σε ένα κοντινό μπαράκι με ωραία γυναικεία παρέα. Το θέμα ήταν οι σχέσεις ανδρών - γυναικών και ως συνήθως, προσπάθησα να ανεβάσω τη συζήτηση σε επίπεδο sex and the city. Όπως έχω εξηγήσει πολλές φορές, είμαι καταρτισμένος.

Όμως, έτσι που φωνάζαμε, μας άκουγαν οι δίπλα και το αρρενωπό μου σετ παρατήρησης (μάτια, φρύδια κ.τ.λ.), έκοψε τον απέναντι κύριο με το μουστάκι, να κοιτά κάπως επίμονα τις εξαιρετικά ανδροπρεπείς εκφράσεις του προσώπου μου.

Οι παραπάνω επεξηγήσεις περί της βαρβατίλας μου, υπήρξαν απολύτως άχρηστες για το κείμενο, ελπίζω όμως να σας έπεισαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να με ελκύσει μουστακαλής, όσο και να κοιτάει.

Για του λόγου το αληθές, στις λίγες ώρες που κοιμήθηκα έκανε πάλι ρελάνς η πρώην στα όνειρα μου. Είναι απίστευτο πως μετά από τόσα χρόνια, το κορίτσι αυτό με ερεθίζει ακόμα και στον ύπνο μου.

Όμως αμέσως μετά έκαναν παρέλαση οι γονείς της, που είχαν έρθει λέει για επίσκεψη και το ακόμα πιο απίστευτο είναι, πως ακόμα έχω την ίδια πτωτική τάση όταν τους σκέφτομαι (από φόβο μάλλον, γιατί κατά τα άλλα μια χαρά ήταν οι άνθρωποι).

Τέλος πάντων, μ' αυτά και μ' αυτά εξηγήθηκε η απορία του προηγούμενου ποστ και είναι φανερό πια, ότι επιθυμώ τόσο σφόδρα να αλλάξω τον κόσμο, γιατί επιθυμώ εξίσου σφόδρα να αλλάξω το δικό μου.

"Για την παρέα ενός ανθρώπου, θα κάνω ειρήνη με όλους τους υπόλοιπους". Κάπως έτσι το θυμάμαι να το έλεγε ο γιος του Φράνκενσταιν, όταν τον παρακάλεσαν να μη σκοτώνει ασύστολα. Και η φάση είναι ότι μέχρι κι αυτός βρήκε, εγώ γιατί να μείνω στην απόξω;

Κυνικά βέβαια να το δει κανείς το θέμα και όχι λογοτεχνικά, που το βλέπουμε εμείς οι μπλόγκερς, αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα παντρευτώ κι εγώ και θα κάνω παιδάκια (3) και θα πληρώνω φόρους και θα αγοράζω το Βήμα τις Κυριακές και θα ψηφίζω μία ΠΑ.ΣΟ.Κ και μία Νέα Δημοκρατία και θα πάρω και Opel Vectra για τις μετακινήσεις της οικογένειας. Κάπου ενδιάμεσα θα έχω γράψει στα παπάρια μου και τη σωτηρία του κόσμου.

Τώρα γιατί τα λέω όλα αυτά;

Πρώτον, μήπως φιλοτιμηθεί κάποια κυρία από αυτές που διαβάζουν τα ανισόρροπα μου κείμενα, να μου στείλει e-mail που θα με προσκαλεί σε σύντομη αλλά γεμάτη πάθος ερωτική σχέση. Τώρα που είμαι ακόμα ελεύθερος δηλαδή.

Δεύτερον για να διαβάζω την παράγραφο που ξεκινά με το "κυνικά" και καταλήγει στη "σωτηρία του κόσμου" και να μην πάψω ποτέ να θέλω να τον αλλάξω.

Αυτά!

Ανεξήγητο

2007-03-07T10:52:00.000+02:00

Στο δημοτικό τα πήρα όλα "Α" και στις έξι τάξεις. Μόνο μια φορά με απείλησε ο δάσκαλος στη δευτέρα ότι θα μου έβαζε "Β", αλλά στρώθηκα στα διαλείμματα κανονικά, γιατί στο σπίτι δε διάβαζα ποτέ.

Στην εφηβεία μου δεν τσακώθηκα ποτέ και με κανέναν, μόνο μια φορά μου τις έβρεξε ένα γομάρι, χωρίς να του έχω κάνει κάτι, έτσι μάλλον από συνήθειο, το οποίο του έμεινε, γιατί τώρα κάνει "ντα" άλλα παιδάκια στη φυλακή.

Στο στρατό, παρότι πέρασα και από τη ΣΕΑΠ (Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού) , δεν έφαγα ούτε μια μέρα κράτηση. Μόνο 40 κάμψεις με έβαλε ένας υπολοχαγός να κάνω, για να μην πω σε κανέναν ότι του έδειξα πως ρυθμίζεται ο RACAL (ασύρματος κυρίες μου).

Στο Λύκειο δεν κάπνισα, παρά μόνο για 1 μήνα, επειδή ήμουν ερωτευμένος με τη Δανάη, που φουμάριζε σαν αράπης. Με έφτυσε, έκοψα και το κάπνισμα.

Στις ερωτικές μου συνευρέσεις ποτέ δεν απεδείχθην "φίφης", παρά μόνο μια φορά που μου είχαν κάνει εκείνη τη μεγάλη ένεση στο μπράτσο τις πρώτες μέρες του στρατού και μετά μου έδωσαν άδεια, γιατί είχε έρθει η πρώην να με δει. Τζίφος! Κάτι είχε μέσα η ένεση.

Τέλος πάντων για να μην τα πολυλογώ και στο Πανεπιστήμιο και στην εργασία, τύπος και υπογραμμός ο "ναυαγός". Μια ζωή σα φωτογραφία του Πάτρικ Σουέιζι στη Μανίνα - Κατερίνα.

Παραμένει, λοιπόν, για μένα ανεξήγητο το πως ένα τόσο νομοταγές και τέλειο για το σύστημα πιόνι, επιθυμεί τόσο σφόδρα να αλλάξει αυτό τον κόσμο.

Τα όνειρα ενός μπλόγκερ

2007-03-03T21:37:00.000+02:00

Μετά από δύο εξαντλητικές ημέρες σωματικά και ψυχολογικά, επιτέλους μπόρεσα να κοιμηθώ κάποιες ώρες. Ήταν από αυτούς τους ύπνους με πολλά όνειρα.

Το περίεργο όμως δεν είναι ότι είδα όνειρα, είναι ότι αυτή τη φορά είχαν και comments. Ω ναι! Ανεβοκατέβαιναν τα αβατάρια σας δίπλα σε κάθε όνειρο σα να έπαιζα με τη ροδέλα του ποντικιού.

Στο πρώτο που σταμάτησα ήταν αυτό της Aphrodite, όπως πάντα. Ξέρω ότι θα βρω σχόλιο καθαρής ευφυίας που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το χιούμορ και την καλοσύνη.

Μετά σταμάτησα στα δελφινάκια της Μάικα και λύθηκα από τα γέλια, ενώ ένιωσα άνεση, σα να μου μιλάει δικός μου αγαπημένος άνθρωπος. Το ίδιο έπαθα και με το σχόλιο του Πεζού Λόγου.

Μέχρι εκεί όμως, γιατί το επόμενο σχόλιο ήταν του Μένιου, ο οποίος άρχισε να μου τα χώνει. Πάω παρακάτω και βλέπω, λέει, μια σειρά από τη μπεμπελάκ: "Ουστ από δω βρωμόπαιδο!". Πήρε κουράγιο και ο Αστεροειδής και με στόλισε με μερικά μπινελίκια ακόμα.

Κατόπιν ο Δείμος, εκεί που σταμάτησε να μου διαβάζει μια μελέτη του για την πολυγαμία, τη δίπλωσε και άρχισε να με κοπανάει με αυτή, ίδιο φονικό όργανο. Από πίσω του και το τρολλ να με κυνηγάει με αυτά τα γυαλιστερά δόντια του για να με δαγκώσει. Μετά πλακώσαν και τα υπόλοιπα αβατάρια και ήταν όλα έτοιμα να με κατασπαράξουν.

Σιγά ρε παιδιά! Τι είχα κάνει πια! Είχα πάει λέει για καφέ με διάφορες αιθέριες υπάρξεις, που τις κατονόμασα στο αρχικό ποστ, αλλά επειδή ντάπηκα τις έσβησα και μετά, λέει, βρέθηκα μαζί τους σε ένα μεγάλο δωμάτιο.

Πω πω! πως κάνετε έτσι για ένα όνειρο!

(Πλάκα - πλάκα, χρειάζομαι ξεκούραση και χαλαρότερους ρυθμούς. Είδα όντως όνειρα με comments, αν και δυστυχώς σαν όνειρα δεν είχαν σχέση με αυτό που περιέγραψα).

Άνευ τίτλου

2007-03-03T17:37:00.000+02:00

Ο αέρας πηχτός και υγρός με μια μυρωδιά καθαριότητας που παλεύει να σκεπάσει τη βρωμιά. Όσο καλά και να καταφέρνει τη δουλειά της, φίλη σου δε γίνεται ποτέ. Είναι από τη φύση της ένδειξη ότι βρίσκεσαι σε χώρο πόνου.

Όσο δεν τη χωνεύεις τούτη τη μυρωδιά, τόσο περισσότερο υποχρεούσαι να υποτάσσεσαι σ' αυτήν καθώς μεγαλώνεις. Μεγαλώνεις εσύ και μικραίνουν εκείνοι που σε γέννησαν.

Είναι αυτή η μυρωδιά που πάει πολύ με τη γκρίνια. Γκρίνια για το κράτος, γκρίνια για το σύστημα, για τους γιατρούς, για τον δίπλα σου, γκρίνια για όλα.

Διάβαζα πάλι χτες, κάπου δε θυμάμαι, ότι η Ελλάς παραμελεί τα νοσοκομεία για να αγοράζει βόμβες και πυραύλους. Πήρα μια καρέκλα και τη μετέφερα στο τέρμα του διαδρόμου. Κάθισα κάτω από το ανοιχτό παράθυρο, για να ξεχάσω για λίγο τη μυρωδιά που μισώ τόσο.

Κοίταξα λίγο το πολυόροφο κτήριο από ψηλά. Κυκλώπεια κατασκευή και δεν είναι η μόνη. Η γκρίνια θα ξεχαστεί. Το κτήριο αυτό μάλλον όχι. Θα το σκάψουν σε δυο χιλιάδες χρόνια από τώρα οι αρχαιολόγοι και θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό, από το μέγεθος της δαιδαλώδους κατασκευής.

Νομίζατε δε θα είχε χιούμορ τούτο το ποστ; Να είσασταν από μια γωνιά να βλέπετε πως θα γελούσαν με τα χάλια των προγόνων τους οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος. Μπορεί και να ανατρίχιαζαν όμως, όσο ανακάλυπταν τις λεπτομέρειες της αηδιαστικής ιατρικής της εποχής μας.

Καλώδια να μπαίνουν στις αρτηρίες, πόδια να βγαίνουν για να μπουν μέταλλα, κεφάλια να ανοίγουν, ραδιενέργεια να περνά στο σώμα και ουσίες, χιλιάδες χημικές ουσίες για να ξεγελούν το σώμα, να σώζουν ζωές ή μήπως να παρατείνουν τον πόνο τους;

Και κάπου εκεί και ο καθηγητής της Αρχαιολογίας. Μεγάλος και τρανός, να σημειώνει στο μπλοκάκι του μια - δυο προτάσεις για να τις γράψει αργότερα σε κάποιο βιβλίο:¨

"Οι άνθρωποι στον 20ο και στον 21ο αιώνα, εντελώς αμαθείς στα θέματα διατροφής και διατήρησης του σώματος και του μυαλού τους σε ισορροπία, χρειάζονταν πολύ συχνά περίθαλψη. Αυτή κυρίως παρεχόταν με το ίδιο παράλογο σύστημα σχέσεων εμπορογιατρού - ασθενούς πελάτη, που κυριαρχούσε την εποχή εκείνη σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής, μέσα σε γιγαντιαία κτήρια, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σα μικρές πολιτείες του πόνου".

Άραγε να υπήρχε κανείς κοντά τους που να έχυνε και ένα δάκρυ για τους ανθρώπους της γενιάς μας, για τον πόνο τους, για τη θλίψη τους, για το φόβο απέναντι στην αρρώστεια;

Τα πιο ωραία μπλογκς

2007-02-28T18:44:00.000+02:00

Έχετε σκεφτεί πως θα είναι η γενιά των μπλογκερς μετά από 20 - 30 χρόνια;

Γιατί για γενιά πρόκειται. Μιλούν καθημερινά, επικοινωνούν, μαλώνουν, τα φτιάχνουν μεταξύ τους, τα χαλάνε. Κάνουν όλα αυτά που οι περισσότεροι στερήθηκαν στην εφηβεία τους, γιατί είχαν ή πολλά σπυριά ή διάβασμα (Συνήθως και τα δύο).

Τα μπλογκς είναι η δεύτερη ευκαιρία για εφηβικού τύπου ηδονή (είπα σήμερα να μην την πω τη λέξη). Είναι η καύλα του υποψήφιου μεσήλικα (ωχ την είπα!)

Εγώ πάντως ήδη μας βλέπω στην αναμονή για τον παθολόγο να θυμόμαστε τα παλιά. Κάποιους άλλους βέβαια τους βλέπω να τα θυμούνται (τρόπος του λέγειν) στα γηροκομεία:

- Ώστε εσύ ήσουν ο Μένιος;
- Ναι, ναι... όταν ήμαν νέος, ήμαν πολύ σένιος.

Αφιερωμένο σε όσους θα ακούν καλά σε τριάντα χρόνια από τώρα και θα μπορούν να ρίξουν και μια σβούρα:

Τα πιο ωραία ποιήματα
σε λάπτοπ και σε Μακ
τα είχαμε διαβάσει.
Δεκαεφτάρα τι εφ τι
και το μυαλό μου ένα πι -σι
κι από την πρώτη τη στροφή
τη γραφή, εγώ, είχα λατρέψει.

Κορίτσια αγόρια μες το μπλογκ
να ταξιδεύουν σε σεσλόγκ
κι οι γέροι στο κρεβάτι.
Με το ρυθμό ενός ποντκάστ
και με φωνή του Johny Cash
μια εμπειρία εθιστική
που έγινε ραχάτι.

Δε γυρνάνε λέμε
πίσω ποτέ οι καλοί οι μπλόγκερς
σ’ εκείνα τα χρόνια
άβατάρ μου τώρα
πληγωμένε μου γλάρε
μπίτια είμαστε στου νετ τα σαλόνια.

Έλα μην κλαις,
μη μου κλαις σε χάκεψα
μέιλ και κόμμεντς παλιά ανάτρεψα.
Ελα μην κλαις,
μη μου κλαις στ’ ορκίζομαι
για χακεριές καλές φημίζομαι.

Τα πιο ωραία τα πεζά
σε λάπτοπ, σε πι σιά
τα είχαμε λατρέψει.
Δεκαεφτάρα τι εφ τι
και το μυαλό μου ένα κλικ
χωρίς επιστροφή.

Τις πιο ωραίες Κυριακές
με σχόλια και τσατ
τις είχαμε γεμίσει.
Με τον Ντονκάτ για αρχηγό
την Αφροδίτη κυνηγό
γιατ' ήσουν στο μπλογκσπότ και εγώ
με μοντερέσι, σ’ είχα φοβίσει.

Μετά μας πήγαν στη Γουορντπρές
τα τέμπλειτς και τα στατς
και φτιάξαμε και σάιτ.
Στο μαύρο μπλογκ της Ουλαλούμ
και στο νησί του ναυαγού, που ακούν,
μπλόγκερς και τρόλια να κερνούν
χαμόγελα και τσάι.