Wow! δε μου φτάνουν τα προβλήματα που έχω εδώ στα Κιριμπάτι με τις αρχές (θα σας πω μόλις ξεμπερδέψω) τώρα γράφω κείμενα και για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Ευτυχώς τουλάχιστο γι' αυτούς είναι δύσκολο να με πιάσουν εδώ που είμαι. Χο χο!
Αχ βρε πατρίδα, κάποιες φορές μόνο με την πλάκα αντέχεται το κιτς σου!
Ίσα που προλαβαίνω να γράψω αυτό το ποστ. Θα είναι γρήγορο και θα έχει λάθη, γι' αυτό μη με παρεξηγείτε. Έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου να το γράψω μέχρι να τελειώσουν τα τρία πρώτα τραγούδια του blog. Johny Cash, Χατζιδάκις και πάλι Χατζιδάκις με τη φωνή της Γαλάνη.
Ξέρω πως μετά τα τραγούδια αυτά θα αρχίσει η σκέψη να ξεφεύγει, να αλλοιώνεται. Κάτι θα διαβάσω, κάτι θα γράψω, με κάποιον θα μιλήσω και η ανώφελη ροή της πραγματικότητας, ο ωφέλιμος μας χρόνος, θα με πάρει μαζί της και ποιος ξέρει πότε θα καταφέρω να βγω από το εγώ για να προσεγγίσω τη θλίψη εκείνου του πατέρα, που έχασε τα τέσσερα μωρά του... και τη γυναίκα του.
Περνούν οι μέρες και η συγκίνηση έρχεται πια μόνο τη βοήθεια της μουσικής. Θα 'θελα πραγματικά να μπορούσα να κάνω σε όλα αυτά ένα undo και ένα delete στη μικροψυχία όσων ούτε για μια στιγμή δε δείλιασαν μπρος τη συμφορά της οικογένειας εκείνης. Απλά συνέχισαν, απερίσκεπτοι, να κάνουν ότι έκαναν και πριν... μάλλον να αδικούν ανθρώπους όπως και πριν.
Ευτυχώς η δική μου ροή της πραγματικότητας μου επιτρέπει ακόμα να συγκινούμαι, να θλίβομαι και να φαντάζομαι πως δε χάθηκαν όλα. Ίσως αν υπήρχαν κι άλλοι να ακούν αυτή τη μουσική τώρα και να μοιράζονται αυτές τις σκέψεις, ίσως να μη χάθηκαν όλα. Ίσως να υπάρχει ακόμα ελπίδα.
Όμως τελειώνουν τα τραγούδια. Θα πρέπει να πάψω. Θα πρέπει να συνεχίσω. Δε θα κοιταξω πίσω μου για τα λάθη, ούτε της σκέψης, ούτε της σύνταξης, ούτε της ορθογραφίας... Υπάρχουν απείρως πιο σημαντικά λάθη που πρέπει να αντιμετωπίσω πια κατάματα.
...
Παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα. Η θλίψη μου είναι απέραντη.
Μια ερώτηση μόνο να σας κάνω: Μετά από την καταστροφή αυτή είστε πιο ενωμένοι ή πιο διχασμένοι;
Εσείς λογικά κάνετε ακόμα τα μπανάκια σας και εγώ εδώ δεν παίρνω ανάσα. Από τη μια έχω κουραστεί να πουλάω μπρόκολα και μελιτζάνες και κολοκύθια και από την άλλη ο κωλόμπατσος ο Αμερικάνος που μου την μπαίνει συνέχεια, γιατί του έφαγα το κορίτσι.
Το μόνο καλό είναι πως η Γελλάς ξαναβγήκε και μάλιστα στο Ίντερνετ, έτσι μπορώ να την απολαμβάνω κι εγώ.
Δίπλα έβαλα και το banneraki της που ομολογώ ότι είναι μια πολύ καλή ιδέα για να χαμογελάω κάθε πρωί μαζί με τα σχόλιά σας.
Αν πατήσετε μάλιστα και την αγελάδα θα μπείτε μέσα στην ιστοσελίδα, η οποία έχει νέα, αποκλειστικότητες και μια συνέντευξη με την Ζιζέλ, καθώς και αποκλειστική γυμνή φωτογράφισή της. Επίσης άλλη μία με τον Brand Pitt μόνο με βρακί και χωρίς βρακί. Για όλα τα γούστα μιλάμε.
Α ναι... το Αντιδελτίο βάλτε το κι εσείς στα blogs σας. Μιλάμε είναι μούρη.
Τα έχω παίξει! Από τη μία η εφημερίδα. Δυστυχώς εγώ δεν μπόρεσα να την δω πως είναι. Από τα αρχεία που είδα μια χαρά μου φάνηκε. Χωρούσε βελτιώσεις σίγουρα,αλλά ήταν σε καλό επίπεδο.
Βέβαια είδα και όλους τους κακεντρεχείς που άφηναν πληρωμένα σχόλια εναντίον της στο Ίντερνετ. Ψάχνοντας όμως κατάλαβα τι κρύβεται από πίσω και σταμάτησα να δίνω σημασία.
Από την άλλη τα μπρόκολα. Μ' έχουν τρελάνει οι Κιριμπατιανοί. Τα καταβροχθίζουν λες και είναι αντσούγιες. Βγήκε η διαφήμιση στους δρόμους και από περιέργεια άρχισαν να έρχονται στο μαγαζί. Στην αρχή μάλιστα δεν έρχονταν οι ίδιοι, αλλά έστελναν άλλους.
Έγινε αυτό που φαντάστηκα. Πως να το θέσω τώρα... δεν ξέρω και πως να το θέσω. Δηλαδή δεν το θέτω εγώ, το θέτουν όμως αυτοί. Τέλος πάντων, έχει ανασάνει ο κόσμος, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό.
Καταρχήν έχουν μειωθεί οι πωλήσεις των περιοδικών στο ήμιση. Δεν το χρειάζονται πια. Ούτε καν προλαβαίνουν να το διαβάσουν. Έπειτα μειώθηκαν οι πωλήσεις μπιφεκιών, το οποίο σημαίνει ότι έχω κάνει σούπερ εχθρούς.
Αλλά τι με νοιάζει εμένα. Περπατώ στο δρόμο και 9 στους 10 μου γελούν, για τον ένα τον μπιφτεκά θα αγχώνομαι; Όχι βέβαια! Είμαι πια ο μπροκολάρχης του νησιού, θα έχω εχθρούς, αλλά θα έχω και φίλους και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Τελικά η χοληστερίνη και η σοβαροφάνεια του έθνους κατάφερε να κατατροπώσει την εφημερίδα μας. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει!!
Τους βλάκες! Με έβαλαν εμένα να το ανεβάσω από τα Κιριμπάτι επειδή έχω λέει χρόνο. Από το πρωί αυτό κάνω. Νομίζω πως τελικά τα κατάφερα! Κάτσε να πατήσω για να δώ...
Καλό είναι;
Οι δουλειές έχουν αρχίσει να παίρνουν τα πολύ επάνω τους. Μέσα σε όλα αυτά μου έστειλαν από την πατρίδα το παρακάτω κείμενο μαζί με φωτογραφίες.
"Στην αρχή ήταν απλά μια φήμη στη μπλογκόσφαιρα. Ήταν αρκετή όμως για να συνταράξει την πολιτική και επιχειρηματική ηγεσία του τόπου, που όπως ξέρουμε δεν ιδρώνει το αυτί της με τίποτα. Τα μεγαλοστελέχη της χώρας τηλεφωνιόντουσαν πανικόβλητοι «Είναι αλήθεια αυτό που λέγεται στους διαδρόμους?». Οι απαντήσεις κατάφεραν μόνο να θολώσουν το τοπίο, που ήδη μετά την υπόθεση των ομολόγων δε βλέπεις ούτε τη μύτη σου.
Τελικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγκάστηκε να προβεί σε δηλώσεις, γιατί έπρεπε να φύγει και για διακοπές:
Πράγματι κυρίες και κύριοι, στις 15 Ιουλίου θα κυκλοφορήσει μια εφημερίδα που γράφεται αποκλειστικά από μπλόγκερς!
Ταραταντάν! Τέτοιο σούσουρο στην αίθουσα είχαμε να δούμε από την παραίτηση Τσιτουρίδη.
-Αληθεύει ότι θα σατιρίζει τους πάντες και τα πάντα? ρώτησε δημοσιογράφος μεγάλης εφημερίδας, ενώ έτρωγε πασατέμπο και τα νύχια του.
-Ακόμα και τους εαυτούς τους και με αυτό σίγουρα δεν μπορούμε να τα βάλουμε, έκανε ο Τεό με σκυμμένο το κεφάλι..
Δεν επέτρεψε άλλες ερωτήσεις. Πήρε αργά το βήμα του και βγήκε από την αίθουσα, γιατί τον περίμενε ο Κώστας στο Μαξίμου για ούζα και αν αργούσε θα τέλειωνε πάλι όλους τους μεζέδες".
Ω ρε π... τώρα που αρχίζει το γλέντι εγώ έφυγα για Κιριμπάτι. Πάντως μεταξύ μας, μου ζήτησαν να δημοσιεύσουν το ταξίδι μου και εγώ τους είπα ναι. Θα στείλουν και έμβασμα (αμήν - να χρηματοδοτήσουμε λίγο το μαγαζί σε πρώτες ύλες ...μπρόκολα).
Επίσης μου ζήτησαν και το τηλέφωνο της Βάλερι, αλλά τους είπα όχι.
Αντιγράψτε και στείλτε το μήνυμα ως τα πέρατα του Internet. Αν δεν το κάνετε θα καεί το DVD σας, αν όμως το κάνετε θα κερδίσετε 5 εκατομύρια στο τζόκερ, κάποιος θα σας προσφέρει τσάμπα τυρόπιτα στο δρόμο και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας θα γίνει η Δήμητρα Ματσούκα (ο Ρουβάς του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
Καλό το σεξ βρε παιδιά, αλλά έχουν αρχίσει να κόβονται τα πόδια μου. Αν υπάρχει κανείς γιατρός εκεί έξω ας μας παραχωρήσει καμιά δωρεάν συμβουλή.
Μαλακία είπα έτσι! Γιατρός και δωρεάν συμβουλή... Κάντο για την πατρίδα ρε ντόκτορ. Πρώτη φορά η Ελλάς πηδά την Αμερική, δεν είναι σωστό να την χάσουμε αυτή την ικανοποίηση λόγω ξεζουμίσματος.
Λοιπον, να σας πω και το άλλο για να μη με πάρετε με τις πέτρες με αυτά που λέω για το κορίτσι. Τα τελευταία 3 ποστ τα εκτύπωσα μαζί με τα σχόλια και τα διάβασα στη Βάλερι. Το γέλιο που ρίχνει είναι απίστευτο.
Σας γνωρίζει κι όλας πια με τα ονόματά σας. Ψιλοζηλεύει κι όλας με τόσες κυρίες που σχολιάζουν και μετά με κοιτάει με τα υγρά της μάτια, αυτά καλέ τα γεμάτα ηδονή και τυλίγει τα δυο της χέρια στο λαιμό μου και μετά τα δυο της πόδια γύρω από τη μέση μου και μετά ακουμπάει τα στήθη της στα δικά μου (με ευκολία λέμε)...
Γι' αυτό σου λέω βρε γιατρέ μου, κάνε κάτι... Μην πει κανείς βιάγκρα, τα πόδια μου κόβονται μόνο, τα υπόλοιπα άκρα δουλεύουν αβασάνιστα (και έλεγα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτή η λέξη).
Α ναι... μην ξεχάσω, έχω και ένα μαγαζί που διοικώ. Η αφίσα βγήκε και από αύριο θα κρεμαστεί σε 4 σημεία σε όλη την ατόλη. Ο καπιταλισμός μπήκε για τα καλά στο νησί μας και υπεύθυνος "σε μουά".
Είναι ένας χοντρός με το μαγιό του. (Έπεισα τον Mr. Tampourine και έφερε έναν ξάδερφό του από άλλη ατόλη, του έφαγε και το 60% της πληρωμής). Είναι και ένας παπαγάλος δίπλα του.... και λέει η αφίσα: "What did the parrot say to mr. John? -Eat at Pit's if you want to see your bird again"
Για όσους έβαζαν χέρι στην μπροστά τους την ώρα των αγγλικών (ή και το αντίθετο) η μετάφραση έχει ως εξής: "Τι είπε ο παπαγάλος στον κύριο Τζον; - Φάε στου Πιτ, αν θέλεις να δεις το πουλί σου πάλι".
Είμαι πολύ αισιόδοξος για το αποτέλεσμα. Το χιούμορ κερδίζει πάντα. Τώρα θυμήθηκα και το Ρόσκο από τους Ντιουκς, που έλεγε oh goody goody... khhhh khhh kxx kx...
Χάθηκα, το ξέρω είμαι απαράδεκτος, όμως τι να κάνω έχω πνιγεί στη δουλειά. Άλλαξε εντελώς το πράγμα και τέσσερις μέρες τώρα δεν προλαβαίνω να εξυπηρετώ. Τρεις πελάτες μπήκαν μέσα στο μαγαζί μου και η Βάλερι x 4. Όμως δεν τη μετράω στο λογαριασμό γιατί έτσι κι αλλιώς τσάμπα της τα δίνω.
Τ' αφεντικό τρελλάθηκε (αποτρελλάθηκε η σωστή λέξη, το άλλο ίσχυε και πριν), διότι ερωτεύτηκε. Τι ερωτεύτηκε δηλαδή, μπουρλότο έγινε.... παρανάλωμα λέμε.
Αααααχχχ! Βαρύς αναστεναγμός. Πήραμε και λεφτά από τους πελάτες. Ο πρώτος ήταν ένας ξάδερφος του Έλβις από το μπαρ. Αυτός για άλλον πήρε τα μπρόκολα. Ο άλλος ήταν ο Πούλγκα, ο κομπιουτεράς του νησιού. Αφασία τύπος, μαύρος, με γαμψή μύτη και ξερακιανός (από τους λίγους στο νησί). Λένε πως είναι διεθνούς φήμης κομπιουτεράς και δουλεύει για την κυβέρνηση. Έχει πολύ χιούμορ και είναι παντρεμένος με μια λευκή κοπέλα πολύ όμορφη. Αυτή έχει σίγουρα περισσότερο χιούμορ. Ούτε ο Πούλγκα ψώνισε για πάρτι του, πάντως.
Ο τρίτος, όμως, το πήρε σίγουρα για τον εαυτό του, γιατί ήρθε τρομαγμένος και με ρώτησε τι βάζω μέσα και αν πρέπει να πάει στο γιατρό. Τον σπούριξε τον κακομοίρη. Του εξήγησα πως αυτό είναι το μυστικό, το να ξαλαφρώνει εύκολα και πως θα πρέπει να ξαναπάει στο σπίτι του και να το απολαύσει. Τέτοιες χαρές, σπανίζουν στο νησί.
Ε, κάποια στιγμή, από την πολύ κούραση ξαναγύρισα και εγώ στήν καλύβα μου. Πέτυχα απ' έξω τον χοντρομπαλά του τοπικού ΟΤΕ. Όχι δεν είχε έρθει για να μου βάλλει τηλέφωνο. Ήρθε για να δει λέει τα καλώδια. Ρε δεν πάμε καλά! Τα ντικά σου καλώντια φίλε, έκουν λίγκο καεί; Γκάμιτσε με, μου λέει και σηκώνεται να φύγει. Όχι ρε, του λέω, το "γκάμιτσέ με", είναι το καλημέρα στα ελληνικά. Τώρα είναι βράδυ, τώρα λέμε "Είμαι κερατά".
-"Είμαι κερατά!", μου απαντάει αυτός, όλο χάρη.
Δόξα σοι ο Θεός, να και ένας Δημόσιος Υπάλληλος που το παραδέχεται, είπα εγώ απέξω μου.
Επίσης, πρέπει να σας πω πως βρήκα λύση και για το μαγαζί. Θα γίνει πάταγος από την άλλη εβδομάδα. Αυτά για την ώρα. Αύριο πάλι.
Όχι όχι μη κλείνετε... ξέχασα κάτι. Αύριο το βραδάκι θα κάνω το τραπέζι στη Βάλερι. Κουφάλα ναυαγέ, πόσοι μήνες πέρασαν;
Τι να πω! Τι! - να πω... τι να πω; πω πω, δεν ξέρω τι να πω... για τα χαρίσματά της εννοώ... της Βάλερι. Με έχετε συνηθίσει να είμαι σαχλαμάρας και να σκέφτομαι μόνο τον πήδο. Κανένα βάθος δηλαδή. Καμία σοβαρότης ούτως ειπείν.
Ε! λοιπόν σήμερα αλλάζω. Θα είμαι διαφορετικός. Σοβαρός μέχρι εκεί που δεν πάει και θα αναλύσω μόνο τα ψυχικά χαρίσματα αυτού του κοριτσιού.
Ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή. Το πρωί πήγα στο "χόσπιταλ", για να μου αλλάξουν γάζες. Με ανέλαβε η Βάλερι, εγώ έκανα πως δεν πονάω για να δείξω άντρας... δε θα πω παρακάτω, είπαμε θα είμαι σοβαρός. Πονάς μου λέει; (ούτε τι της είπα θα πω).
Πότε θα μου κάνεις την τιμή να έρθεις στην καλύβα μου, για δείπνο; Σήμερα μου απαντάει. Εκεί πόνεσα, αλλά δε θα πω τίποτα για το ποιες σκέψεις με πλημμύρισαν.
Το απογευματάκι όλα ήταν έτοιμα. Είχα προμηθευτεί φαγητά από το εστιατόριο, έτσι κι αλλιώς πάλι έμειναν, και το ταπέζι ήταν πλούσιο από πρασινάδα. Μου είπε πως είναι ευτυχής που άνοιξα τέτοιο μαγαζί, γιατί πλέον θα μπορούσε κάτι να τρώει απ' έξω. Είναι και αυτή σχεδόν χορτοφάγος. Τώρα μην πείτε εσείς.
Είναι γιατρός από πεποίθηση. Έχει βρεθεί στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου για να προσφέρει βοήθεια σε όσους τη χρειάζονται. Στα Κιριμπάτι βρίσκεται εδώ και 6 μήνες και δε σχεδιάζει να φύγει σύντομα. Ούτε κι εγώ θα έλεγα, αλλά δε θα το πω.
Τη ρώτησα αν έχει παρατηρήσει κάτι περίεργο με τα παιδιά στο νησί. Μου είπε πως συχνά της έρχονται κάποια με σπασμένα χέρια ή και πόδια, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τόσο συχνά. Επίσης έχει πολλά με ζαχαρώδη διαβήτη, ενώ συνάντησε και κάποια μάλλον με βουλωμένες αρτηρίες. Ας μην πω τίποτα γι' αυτό.
Σχέσεις... άσε δε θα το πω ούτε αυτό, είπαμε είμαι εγκρατής. Με τον μπάτσο δε συμβαίνει τίποτα. Της κολλάει σαν τσιμπούρι και δεν ξέρει πως να τον κάνει πέρα. Αφού τελειώσαμε, μου είπε πως χάρηκε όταν με είδε στο νησί και ότι μετά τη σημερινή κουβέντα μας καταλαβαίνει πια και το λόγο που χάρηκε. Ο Τζόνι την περίμενε στο αμάξι. Έμεινα να την κοιτώ που έφευγε...
Κι εγώ χάρηκα πάρα πολύ, αλλά δε θα πω γιατί... όχι δεν αντέχω... αστο διάλο με τη σοβαρότητα... θα το πω... τι ποπός είναι αυτός!!!!! Χριστέ κι Απόστολε και όλοι οι παρθενομάρτυρες, αυτός ο ποπός, αυτό το σχήμα, ήρθε και κάθισε σε κάποια καίρια υποδοχή του εγκεφάλου και έχει αναστείλει όλες τις υπόλοιπες λειτουργίες του.
Ε, ρε και να γίνει τίποτα!
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
