Κάντο για την πατρίδα ρε ντόκτορ!

Καλό το σεξ βρε παιδιά, αλλά έχουν αρχίσει να κόβονται τα πόδια μου. Αν υπάρχει κανείς γιατρός εκεί έξω ας μας παραχωρήσει καμιά δωρεάν συμβουλή.

Μαλακία είπα έτσι! Γιατρός και δωρεάν συμβουλή... Κάντο για την πατρίδα ρε ντόκτορ. Πρώτη φορά η Ελλάς πηδά την Αμερική, δεν είναι σωστό να την χάσουμε αυτή την ικανοποίηση λόγω ξεζουμίσματος.

Λοιπον, να σας πω και το άλλο για να μη με πάρετε με τις πέτρες με αυτά που λέω για το κορίτσι. Τα τελευταία 3 ποστ τα εκτύπωσα μαζί με τα σχόλια και τα διάβασα στη Βάλερι. Το γέλιο που ρίχνει είναι απίστευτο.

Σας γνωρίζει κι όλας πια με τα ονόματά σας. Ψιλοζηλεύει κι όλας με τόσες κυρίες που σχολιάζουν και μετά με κοιτάει με τα υγρά της μάτια, αυτά καλέ τα γεμάτα ηδονή και τυλίγει τα δυο της χέρια στο λαιμό μου και μετά τα δυο της πόδια γύρω από τη μέση μου και μετά ακουμπάει τα στήθη της στα δικά μου (με ευκολία λέμε)...

Γι' αυτό σου λέω βρε γιατρέ μου, κάνε κάτι... Μην πει κανείς βιάγκρα, τα πόδια μου κόβονται μόνο, τα υπόλοιπα άκρα δουλεύουν αβασάνιστα (και έλεγα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτή η λέξη).

Α ναι... μην ξεχάσω, έχω και ένα μαγαζί που διοικώ. Η αφίσα βγήκε και από αύριο θα κρεμαστεί σε 4 σημεία σε όλη την ατόλη. Ο καπιταλισμός μπήκε για τα καλά στο νησί μας και υπεύθυνος "σε μουά".

Είναι ένας χοντρός με το μαγιό του. (Έπεισα τον Mr. Tampourine και έφερε έναν ξάδερφό του από άλλη ατόλη, του έφαγε και το 60% της πληρωμής). Είναι και ένας παπαγάλος δίπλα του.... και λέει η αφίσα: "What did the parrot say to mr. John? -Eat at Pit's if you want to see your bird again"

Για όσους έβαζαν χέρι στην μπροστά τους την ώρα των αγγλικών (ή και το αντίθετο) η μετάφραση έχει ως εξής: "Τι είπε ο παπαγάλος στον κύριο Τζον; - Φάε στου Πιτ, αν θέλεις να δεις το πουλί σου πάλι".

Είμαι πολύ αισιόδοξος για το αποτέλεσμα. Το χιούμορ κερδίζει πάντα. Τώρα θυμήθηκα και το Ρόσκο από τους Ντιουκς, που έλεγε oh goody goody... khhhh khhh kxx kx...

Σεξ και μάρκετινγκ!

Γαμώτι μου γαμώτι. Δεν μπορώ να κάνω μπλόγκινγκ σχεδόν καθόλου. Όλο το σκέφτομαι, αλλά όλο κάτι τυχαίνει, μία τη βλέπω με το στριγκάκι και με ανάβει, μία πλένει τα πιάτα ελαφρά σκυπτώμενη και με φουντώνει, μία βλέπω το ρολόι και έχουν περάσει 5 ώρες από το προηγούμενο και γίνομαι μόνος μου παρανάλωμα.

Στην πυρά να με ρίξετε, διότι το 'χω παραξηλώσει (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Αμάν, τι λέω! Στην πυρά σίγουρα, αν δε θέλετε να σας διαφθείρω κι εσάς. Εννοώ κι άλλο...

Δηλαδή όχι κι άλλο! Πόσο παραπάνω; (Εδώ είναι που το παίζω πια πολύ σίγουρος για τις επιδόσεις μου). Τέλος πάντων, ο λόγος που το γελοιοποιώ το πράγμα είναι γιατί είναι τόσο ωραίο που δεν το αντέχω. Η Βάλερι είναι όντως Supergirl.

Ε, μέσα σ' όλα αυτά είπα να το ρίξω λίγο και στη δουλειά. Δηλαδή ποια δουλειά, λέμε τώρα. Απλά είπα να οργανώσω μια διαφημιστική καμπάνια. Έριξα διάφορα συνθήματα στην αγορά:

1. "Φάε από το Pit's Place και νιώσε ανάλαφρος για όλη τη μέρα". Ο Τζόνι μου είπε ότι αυτό δε θα πιάσει γιατί ο κόσμος θα το συνδέσει με άσχημες μυρωδιές. Άτσα ο Τζόνι! Μετά από αυτό σκέφτομαι να του δώσω τη θέση του Marketing Director στο μαγαζί.

2. Sha la la la la la la φάε από το Pit's Place για να νιώσεις ωραία ya! (Το μάγκικο "ναι" στην περιοχή, κάνει καλή ομοιοκαταληξία, δεν ξέρω αν το πιάσατε;). "Τι 'ναι αυτό", μου λέει ο Τζόνι, "το 'χεις χάσει τελείως;"


3, "Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να σώσουμε την ατόλη μας από τη βύθιση. Να τρώμε από το Pit's Place, που θα μας βοηθήσει να αποθέσουμε τα περιτά μας κιλά στο χώμα της, για να ψηλώνει μέρα με τη μέρα, πιο πολύ από τη θάλασσα". Δε χρειάστηκε να πει τίποτα ο Τζόνι. Πολύ ακραίο, το κατάλαβα κι από μόνος μου.

Ρίξτε καμιά ιδέα, βρε παιδιά.

Πλάκωσε πελατεία

Χάθηκα, το ξέρω είμαι απαράδεκτος, όμως τι να κάνω έχω πνιγεί στη δουλειά. Άλλαξε εντελώς το πράγμα και τέσσερις μέρες τώρα δεν προλαβαίνω να εξυπηρετώ. Τρεις πελάτες μπήκαν μέσα στο μαγαζί μου και η Βάλερι x 4. Όμως δεν τη μετράω στο λογαριασμό γιατί έτσι κι αλλιώς τσάμπα της τα δίνω.

Τ' αφεντικό τρελλάθηκε (αποτρελλάθηκε η σωστή λέξη, το άλλο ίσχυε και πριν), διότι ερωτεύτηκε. Τι ερωτεύτηκε δηλαδή, μπουρλότο έγινε.... παρανάλωμα λέμε.

Αααααχχχ! Βαρύς αναστεναγμός. Πήραμε και λεφτά από τους πελάτες. Ο πρώτος ήταν ένας ξάδερφος του Έλβις από το μπαρ. Αυτός για άλλον πήρε τα μπρόκολα. Ο άλλος ήταν ο Πούλγκα, ο κομπιουτεράς του νησιού. Αφασία τύπος, μαύρος, με γαμψή μύτη και ξερακιανός (από τους λίγους στο νησί). Λένε πως είναι διεθνούς φήμης κομπιουτεράς και δουλεύει για την κυβέρνηση. Έχει πολύ χιούμορ και είναι παντρεμένος με μια λευκή κοπέλα πολύ όμορφη. Αυτή έχει σίγουρα περισσότερο χιούμορ. Ούτε ο Πούλγκα ψώνισε για πάρτι του, πάντως.

Ο τρίτος, όμως, το πήρε σίγουρα για τον εαυτό του, γιατί ήρθε τρομαγμένος και με ρώτησε τι βάζω μέσα και αν πρέπει να πάει στο γιατρό. Τον σπούριξε τον κακομοίρη. Του εξήγησα πως αυτό είναι το μυστικό, το να ξαλαφρώνει εύκολα και πως θα πρέπει να ξαναπάει στο σπίτι του και να το απολαύσει. Τέτοιες χαρές, σπανίζουν στο νησί.

Ε, κάποια στιγμή, από την πολύ κούραση ξαναγύρισα και εγώ στήν καλύβα μου. Πέτυχα απ' έξω τον χοντρομπαλά του τοπικού ΟΤΕ. Όχι δεν είχε έρθει για να μου βάλλει τηλέφωνο. Ήρθε για να δει λέει τα καλώδια. Ρε δεν πάμε καλά! Τα ντικά σου καλώντια φίλε, έκουν λίγκο καεί; Γκάμιτσε με, μου λέει και σηκώνεται να φύγει. Όχι ρε, του λέω, το "γκάμιτσέ με", είναι το καλημέρα στα ελληνικά. Τώρα είναι βράδυ, τώρα λέμε "Είμαι κερατά".

-"Είμαι κερατά!", μου απαντάει αυτός, όλο χάρη.

Δόξα σοι ο Θεός, να και ένας Δημόσιος Υπάλληλος που το παραδέχεται, είπα εγώ απέξω μου.

Επίσης, πρέπει να σας πω πως βρήκα λύση και για το μαγαζί. Θα γίνει πάταγος από την άλλη εβδομάδα. Αυτά για την ώρα. Αύριο πάλι.

Όχι όχι μη κλείνετε... ξέχασα κάτι. Αύριο το βραδάκι θα κάνω το τραπέζι στη Βάλερι. Κουφάλα ναυαγέ, πόσοι μήνες πέρασαν;

Σοβαρότης είπαμε....

Τι να πω! Τι! - να πω... τι να πω; πω πω, δεν ξέρω τι να πω... για τα χαρίσματά της εννοώ... της Βάλερι. Με έχετε συνηθίσει να είμαι σαχλαμάρας και να σκέφτομαι μόνο τον πήδο. Κανένα βάθος δηλαδή. Καμία σοβαρότης ούτως ειπείν.

Ε! λοιπόν σήμερα αλλάζω. Θα είμαι διαφορετικός. Σοβαρός μέχρι εκεί που δεν πάει και θα αναλύσω μόνο τα ψυχικά χαρίσματα αυτού του κοριτσιού.

Ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή. Το πρωί πήγα στο "χόσπιταλ", για να μου αλλάξουν γάζες. Με ανέλαβε η Βάλερι, εγώ έκανα πως δεν πονάω για να δείξω άντρας... δε θα πω παρακάτω, είπαμε θα είμαι σοβαρός. Πονάς μου λέει; (ούτε τι της είπα θα πω).

Πότε θα μου κάνεις την τιμή να έρθεις στην καλύβα μου, για δείπνο; Σήμερα μου απαντάει. Εκεί πόνεσα, αλλά δε θα πω τίποτα για το ποιες σκέψεις με πλημμύρισαν.

Το απογευματάκι όλα ήταν έτοιμα. Είχα προμηθευτεί φαγητά από το εστιατόριο, έτσι κι αλλιώς πάλι έμειναν, και το ταπέζι ήταν πλούσιο από πρασινάδα. Μου είπε πως είναι ευτυχής που άνοιξα τέτοιο μαγαζί, γιατί πλέον θα μπορούσε κάτι να τρώει απ' έξω. Είναι και αυτή σχεδόν χορτοφάγος. Τώρα μην πείτε εσείς.

Είναι γιατρός από πεποίθηση. Έχει βρεθεί στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου για να προσφέρει βοήθεια σε όσους τη χρειάζονται. Στα Κιριμπάτι βρίσκεται εδώ και 6 μήνες και δε σχεδιάζει να φύγει σύντομα. Ούτε κι εγώ θα έλεγα, αλλά δε θα το πω.

Τη ρώτησα αν έχει παρατηρήσει κάτι περίεργο με τα παιδιά στο νησί. Μου είπε πως συχνά της έρχονται κάποια με σπασμένα χέρια ή και πόδια, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τόσο συχνά. Επίσης έχει πολλά με ζαχαρώδη διαβήτη, ενώ συνάντησε και κάποια μάλλον με βουλωμένες αρτηρίες. Ας μην πω τίποτα γι' αυτό.

Σχέσεις... άσε δε θα το πω ούτε αυτό, είπαμε είμαι εγκρατής. Με τον μπάτσο δε συμβαίνει τίποτα. Της κολλάει σαν τσιμπούρι και δεν ξέρει πως να τον κάνει πέρα. Αφού τελειώσαμε, μου είπε πως χάρηκε όταν με είδε στο νησί και ότι μετά τη σημερινή κουβέντα μας καταλαβαίνει πια και το λόγο που χάρηκε. Ο Τζόνι την περίμενε στο αμάξι. Έμεινα να την κοιτώ που έφευγε...

Κι εγώ χάρηκα πάρα πολύ, αλλά δε θα πω γιατί... όχι δεν αντέχω... αστο διάλο με τη σοβαρότητα... θα το πω... τι ποπός είναι αυτός!!!!! Χριστέ κι Απόστολε και όλοι οι παρθενομάρτυρες, αυτός ο ποπός, αυτό το σχήμα, ήρθε και κάθισε σε κάποια καίρια υποδοχή του εγκεφάλου και έχει αναστείλει όλες τις υπόλοιπες λειτουργίες του.

Ε, ρε και να γίνει τίποτα!

Στο χόσπιταλ

Συγγνώμη που δεν έγραφα τόσο καιρό, δεν είναι που σας έγγραφα, παρότι ούτε στα μπλογκ σας γράφω πια, και όλο λέω πως θα ξαναγράψω, άλλα όλο με γράφω που το λέω αυτό. Του γραψίματος έχει γίνει, όποιος μπορεί ας τα ξεμπερδέψει.

Τα λέω έτσι μπερδεμένα και πολλά, γιατί τα βλέπω διπλά. Αυτός ο Τζόνι καλός, καλός, αλλά κανένα ταλέντο στο κάρφωμα των ραφιών. Ένας πελάτης μπήκε όλος κι όλος, ο υπομπάτσος Νατάσσα, με το λουκ του Μπαντ Σπένσερ και όπως ήταν φυσικό σκιστήκαμε να τον εξυπηρετήσουμε.

Πάω να πιάσω τη ρίγανη από το πλάι του ραφιού και ξεκαρφώνεται αυτό για να μου αραδιάσει στο κεφάλι διαδοχικά ένα λαδερό, 10 αλατιέρες, 3κιλά μαύρης ζάχαρης, ένα κιλό αλεύρι, μια κουτάλα, μια κατσαρόλα και το καπάκι της.

Προσπαθούσα να ανεβάσω το ράφι ψηλά αλλά το λάδι που χύθηκε με έκανε να γλιστράω κάθε φορά που το οριζοντίωνα και έτσι απλά έκανα κεφαλιές στα αντικείμενα και τακουνάκια για να πέφτουν μετά στα μαλακά και να μη σπάνε. Για κακή μου τύχη όμως αυτό το ούφο ο Τζόνι είχε βάλει τελευταία στα δεξιά του ραφιού μια σπάλα που πήρα προχτές για να χτυπάω τις μπριζόλες, καθώς αποφάσισα εν μέρει να ακολουθήσω τη συμβουλή σας και να βάλω και λίγο κρέας.

Με κάψατε. Η σπάλα ήταν 2,5 κιλά μέταλο, η κεφαλιά έγινε αλλά γκολ μπήκα εγώ. Ξάπλωσα φαρδύς πλατύς στο πάτωμα, ο μπάτσος πρέπει να γέλαγε, ο Τζόνι χαμογελούσε από πάνω μου και η Σύλβα του έριξε μια σφαλιάρα για να με πάνε στο νοσοκομείο.

Ωραίο νοσοκομείο κι αυτό! Σαν δίπατο αγροτικό στο Κάτω Πωγώνι. Έπειτα θυμάμαι ήρθε ένας άγγελος πάνω από το ανοιγμένο μου κεφάλι. Ήταν η Βάλερι. Τελικά είναι γιατρίνα. Με κοίταξε με στοργή. Έπειτα θυμάμαι έφυγε ο Άγγελος και ήρθε ο Βελζεβούλης ο ίδιος. Είχε το σώμα βοδιού και το πρόσωπο του Βενιζέλου στο πιο μαύρο του. Φορούσε και άσπρη ποδιά, προφανώς για καμουφλάζ.

Μου έριξε κάτι οινοπνέματα, κάτι σπρέι, μου ξύρισε κάπως το κεφάλι και άρχισε να με ράβει. Τώρα ξέρω πως είναι να είσαι εργόχειρο και να σε τρυπάει με τη βελόνα μια γιαγιά με πάρκινσον. Έπειτα θυμάμαι τη Βάλερι στην άκρη της πόρτας να με κοιτάει, έπειτα το Βενιζελούλη να μου πιάνει το κεφάλι και να προσπαθεί να μου το ξαναανοίξει για να δει αν πάει καλά, έπειτα να του δίνω στο χέρι 20 δολλάρια, έπειτα να φέρνει αλοιφές και σπρέι και μπαμπάκια και νοσοκόμες μαζί του και να μεταμορφώνονται τα χέρια του σε φτερά και το άγγιγμα του σε χάδι.

Λίγο ακόμα και από τη ζαλάδα μου θα του έπιανα το βυζί που κρεμόταν μέσα από την ποδιά του.

Παντού οι ίδιοι είστε ρε! Ουστ! (Η Βάλερι εξαιρείται).

Πελάτεεεεες μου!

Φάτε την, φάτε τηηηην... που μου λέγατε πως δε θα μπει κανείς να φάει μπρόκολα.

Διαψευστήκατε οι Κασσάνδρες που προβλέπατε πως δε θα πατήσει κουνούπι στο μαγαζί. Βρε μήπως τα παίρνετε κι εσείς από τους χασάπηδες στη Βαρβάκειο; Μήπως είστε θαυμαστές της γελάδας στην τηλεόραση; μήπως είστε κι εσείς υπέρ της συστηματικής εκτροφής της Βέφας με σκοπό την κατανάλωσή της; Ωχ! Ανάποδα τα έγραψα αυτά. Δεν πάει στο διάολο, βαριέμαι να τα διορθώσω τώρα... καταλάβατε τι είπα.

Μια μέρα μόλις λειτουργίας και το εστιατόριο χωρίς όνομα, κατέγραψε ρεκόρ επισκεπτών. Μιλάμε ούτε εγώ το περίμενα τόσο πολύ. Έμπαιναν οι επισκέπτες ανά δεκάδες όλη την ημέρα κι εμείς δεν αφήσαμε σχεδόν κανένα να ξεφύγει. Τους ξεπαστρέψαμε όλους! Διότι όχι μόνο κουνούπι τελικά μπήκε αλλά και μύγα... πολύ μύγα ρε παιδιά έχει εδώ στα Κιριμπάτι! πολύ μύγα ρε γαμώτο.

Πιάστηκε το χέρι μου να τις κοπανάω. Τώρα μιλάμε είμαι πτώμα στην κούραση, αλλά έχω κάνει ένα μπράτσο σαν του Ποπάι... λίγο που βάραγα τις μύγες, λίγο που έφαγα όλο το σπανάκι για να μην πάει χαμένο εντελώς, πόσο νομίζετε ότι θέλει να γίνει το κακό;

Ήταν και μία πολύ δυναμική και τσαχπίνα που δεν μπορούσαμε να την κεντράρουμε. Τη βάραγε ο Τζόνι, βζζζζζζ, αυτή του ξέφευγε, την κυνήγαγα εγώ, βζζζζζ αυτή πάλι στη μεριά του Τζόνι. Ώσπου κουράστηκε να την κυνηγάμε και στάθηκε σε ένα ράφι.

"Έλα δω μωρή ρουφιάνα", της λέω και ορμάω με μια ιπτάμενη κίνηση "κουνγκ - φου" και την ξαπλώνω κάτω με τη δολοφονική μου μυγοσκοτώστρα. Δεν ήταν μύγα, ελικόπτερο "Χιούιτ" ήταν! Προς στιγμή σκέφτηκα να βάλω και κανένα κρεοφαγικό πιάτο στο μενού. Τέζα ήταν, τσάμπα ήταν και θα έβγαζε σίγουρα τρείς με τέσσερις μπριζόλες.

Τέλος πάντων... αυτά! Ούτε ένα δολάριο είσπραξη σήμερα. Πετάξαμε και κάποια μαγειρεμένα στα σκουπίδια και διώξαμε και τα σκυλιά από τη γειτονιά. Τα κωλόσκυλα, έχουν μάθει και αυτά στο κρέας, αλλά να δω ποιος θα τους κάνει "μπάι πάς", που αντί για σάλιο από τα σαγόνια τους, στάζουν χοληστερίνη.

Μη βιάζεστε όμως. Ένας Ναυπλιεύς δεν το βάζει ποτέ κάτω. Θα επιμείνουμε μέχρι το νερό να φτάσει πάνω από τη μύτη μας και να αρχίσουν τα αυτιά μας να βγάζουν μπουρμπουλήθρες. Όπως και όλοι εδώ στην ατόλη, που βουλιάζει σιγά - σιγά.

Τα εγκαίνια

Ναι! Σιγά μην κάναμε και εγκαίνια. Τι είμαστε; τίποτα προληπτικοί; Σε οικογενειακό κλίμα φτιάξαμε εκεί ένα μεζεδάκι με μπρόκολα και άλλα χορτοφαγικά εδέσματα, ήπιαμε και μερικές μπύρες.

Ανασκευάζω... μόνο μπύρες ήπιαμε, τα εδέσματα έμειναν στο τραπέζι. Ο,τι έφαγα μόνος μου. Με προβληματίζει αυτό. Ο Τζόνι έγινε κουρούμπελο από τις μπύρες. Γύρω στη δέκατη του έβαλα χέρι.

-Δεν έχει άλλη μπύρα Τζόνι. Αν θες μπύρα θα φας πρώτα ένα μπρόκολο...

Χρατς, μαχαίρι τις μπύρες ο Τζόνι, είχε και να οδηγήσει μέχρι την καλύβα. Κι αυτό με προβληματίζει...

Πιστεύω όμως πως αυτός τουλάχιστο τα λιγουρευόταν τα πιάτα. Απλά έκανα το λάθος και στο σερβίρισμα τους είπα πως όλα τα φαγητά μας είναι αφροδισιακά... με κοίταξαν με έκπληξη... τους κοίταξα και εγώ... ναι... εννοώ πως αν φας από αυτά, σου σηκώνεται αμέσως και πέφτει δύσκολα. Τώρα κατάλαβαν!

Αλλά το αστείο μου είχε αντίθετα αποτελέσματα. Ο Τζόνι κοίταξε τη Ρέτζα, μετά τα παιδιά του που έπαιζαν εκεί κοντά και δεν ακούμπησε ούτε κομματάκι. Τότε άρχισε να το ρίχνει και στις μπύρες που λέγαμε. Η Ρέτζα αυτόματα πήρε μια μπουκιά, αλλά τη μασούσε για μισή ώρα. Δεύτερη γιοκ.

Το σουαρέ τελείωσε πριν μια ώρα περίπου. Όμορφα ήταν δε λέω, αλλά οι συνδαιτυμόνες μου, ο Τζόνι, η Ρέτζα, η Σύλβα, άρχισαν να πεινάνε κατά τις 10 και την έκαναν για τις καλύβες τους και τα ζεστά μπιφτέκια τους.

Ρε σεις; μήπως έχω κάνει λάθος;

Αλλά και να έχω κάνει λάθος, σκασίλα μου! Πέρασε το μωρό έξω από το μαγαζί. Την προσκάλεσα να έρθει μέσα. "Ενάδερ τάιμ" μου λέει και μου χαμογελά με αυτά τα κατάλευκα δοντάκια της. Δεν υπάρχει περίπτωση. Το κορίτσι είναι τρελό για την πάρτι μου. "Ενάδερ τάιμ", με νάζι και με χάρη και με υπόσχεση για φλογερές, καυτές πιπεριές... όχι συγγνώμη, βραδιές. Παρασύρομαι από τα επαγγελματικά μερικές φορές.

Υ.Σ. Βοήθεια!!! Δεν έχω βρει ακόμα όνομα για το μαγαζί και πρέπει να φτιάξω ταμπέλα. Ακούω προτάσεις

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Το Μενού

Λοιπόν, επιχειρηματικά το βλέπω να σκίζω. Το μενού μου είναι ακαταμάχητο:

Φέρνω μπρόκολα από την Αυστραλία, τα μαγειρεύω στον ατμό, τα κόβω σε μπουκιές και βάζω βραστές πατάτες και χλωρό κρεμμύδι που αγοράζω από τους Ινδονήσιους εμπόρους. Ρίγανη βρήκα, εισαγωγής και αυτή και ρίχνω αρκετή στο πιάτο. Επίσης λίγο αλατάκι, λεμόνι και λαδάκι Κρητικό παρακαλώ. Υπάρχει ένας Γάλος έμπορος, ο Φιλίπ, που μπορεί να μου βρει τα πάντα.

Σερβίρω το πιάτο με μια φέτα ψωμί, που το φτιάχνουμε εδώ με μαύρο σιτάρι ολικής. Πήρα 10 τσουβάλια. Άλλα πιάτα που έχω είναι σούπες λαχανικών, ψαρόσουπα με και χωρίς αυγολέμονο, φασολάδα, ρεβύθια, φρέσκα ψάρια στον ατμό, ρύζι αναποφλοίωτο, ενώ υπάρχει πρόβλεψη και για φαλάφελ. Επίσης βρήκα και πιπεριές, κολοκύθια, μελιτζάνες για γεμιστά, μπριάμ και ιμάμ. Ντομάτες δυσκολεύομαι. Μόνο πουρές.

Α, να μην ξεχνάμε και τις σαλάτες. Έχω παραγγείλει 12 διαφορετικά λαχανικά, μαρούλι, μάπα, ρόκα, κουνουπίδι, λάχανο, άισμπεργκ, γλυκοπατάτα, ραπανάκι, καρότο, μελιτζάνα, κολοκύθι και πολλά φύτρα από ότι υπάρχει. Ο Φιλίπ μου υποσχέθηκε ότι θα φέρνει ότι βρίσκει. Αναμειγνύω τα υλικά σε 15 διαφορετικά πιάτα.

Πιστεύω όπως είπα ότι θα σκίσω επιχειρηματικά, αν και το κλίμα είναι δυσοίωνο. Η Σύλβα έφαγε ένα, δυο από τα πιάτα και μετά δεν πεινούσε. Το μεσημέρι όμως έφευγε για το σπίτι της για να φάει κανονικό φαγητό, όπως έλεγε. Ο Τζόνι δεν έχει ακουμπήσει τίποτα και την πρώτη μέρα έριξε απλώς σε μια τσάντα, ότι δεν είχε φάει η Σύλβα, δηλαδή όλα και τα πήγε στο σκυλάκι του. Τις υπόλοιπες μέρες δεν πήρε τίποτα, γιατί το σκασμένο δεν είχε φάει ούτε τα προηγούμενα.

Παρ' όλα αυτά δεν είμαι καθόλου προληπτικός και πιστεύω όπως είπα και ξαναείπα ότι θα σκίσω. Έχω "μάρκετινγκ πλαν" κυρίες και κύριοι. Με τη διαφήμιση θα μπορούσα να τους πείσω σιγά σιγά να μάθουν να τρώνε και σκατά. Τόσα χρόνια στην Ελλάδα, τι διάολο δεν μπορώ να αντιγράψω τις εταιρείες τροφίμων;

Έπειτα, όλοι εδώ τρώνε μπιφτέκια και μπανάνες που αντικαθιστούν το ψωμί. Στουμπώνουν λοιπόν για τα καλά και το πρώτο σύστημα που καταστρέφεται μέσα τους είναι το πεπτικό. Εδώ οι άνθρωποι πάνε στην τουαλέτα κάθε 3 ημέρες και αγωνίζονται με φωνές, κλάματα και αναφιλητά να απελευθερωθούν από την κακή ύλη μέσα τους. Το χέσιμό τους είναι ο οργασμός τους. Οι υπόλοιποι που βρίσκονται σε ακτίνα 500 μέτρων απλώς χειροκροτούν και αναφωνούν "και στα δικά μας".

Έχω λοιπόν προσέξει όλα τα πιάτα μου να έχουν φυτικές ίνες και πολύ νερό στη σύνθεσή των υλικών τους. Το μαύρο ψωμί είναι σπέσιαλ, όπως και το μαύρο ρύζι και τα βάζω παντού. Οι συνατολιώτες μου θα τα γεμίσουν όλα στο νησί. Θα αισθανθούν πιο απελευθερωμένοι από ποτέ. Θα συρρέουν στο εστιατόριο μου για λίγο μπρόκολο και τις λυτρωτικές στιγμές ψυχικού και σωματικού ξαλαφρώματος που η λεκανάτη γιόγκα θα μπορέσει να τους προσφέρει. Σε λίγο καιρό θα θέλουν να μάθουν και μπαλέτο από τη χαρά τους.

Σατανικό το σχέδιο μου, αλλά ή γίνεσαι καπιταλιστής ή δε γίνεσαι!

Οι τρεις άνθρωποι και εγώ

Από όλες τις παράλληλες καμπύλες του χρόνου η ζωή είναι η πιο κατανοητή στον άνθρωπο, επειδή είναι προικισμένος με ένα ειδικό εργαλείο για να την καταλαβαίνει, το οποίο το λένε εγωισμό. Της αξίζει για το λόγο αυτό, περισσότερο από κάθε τι άλλο ο σαρκασμός.

Φεύγουν οι άνθρωποι δίπλα μας και εμείς κλαίμε, γιατί κλωνίζεται μέσα μας η βεβαιότητα της ζωής. Της δικής μας ζωής, κάτι άλλο πέρα από αυτό δεν υπάρχει, παρά μόνο για κάποια πεντάλεπτα που το πλήθος τους εξαρτάται από την ψυχική ισορροπία του καθένα από μας.

Και ο καθένας από μας δεν είναι καθένας, είναι τρεις άνθρωποι. Ο ένας, ο πιο βαθύς από τους τρεις μας είναι αυτός που ασχολείται με την κατανόηση του φαινομένου της ζωής, δηλαδή του εαυτού του. Ο άλλος, ασχολείται με αυτά τα πεντάλεπτα της κατανόησης αυτού που υπάρχει πέρα από τον εαυτό μας. Τον τρίτο τον στέλνουμε να κάνει τις όποιες δουλειές και θελήματα έχουμε αποφασίσει γι’ αυτόν.

Ο δικός μου ο πρώτος, ο ονειροπαρμένος με έβαλε να φύγω, να έρθω στα Κιριμπάτι, να ζήσω εδώ, να αλλάξω τη ζωή μου, να φανταστώ το μέλλον μου. Ο μεσαίος, ο τεμπέλης που λέγαμε πριν, ασχολήθηκε για λίγο με το αν τα όνειρα μου θα είχαν κάποια απήχηση στην πραγματικότητα των άλλων. Επίσης επειδή είναι μαγκάκος, τα όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες, δεν είναι καθόλου διατεθειμένος να τα ξεχάσει. Ο τρίτος, το καρνάγιο, τρίβει όλη μέρα, καθαρίζει, καρφώνει, κλείνει συμφωνίες με εμπόρους, κάνει χιούμορ με τους ντόπιους, τσακώνεται με τις αρχές.

Τουτέστιν, τα έβαλα σε μια τάξη τα πράγματα και έστειλα αυτόν αντί για τους άλλους δύο τους χέστηδες στην Αμερικάνα για καμάκι. Μια χαρά τα πήγε.

- Γεια!
- Γεια!
- ....
- Ναι...
- ... Σκέφτομαι πολλές ημέρες να σου μιλήσω και θα μπορούσα να το σκέφτομαι για πολύ καιρό ακόμα.
- Και γιατί το σκέφτεσαι τόσο πολύ;
- Γιατί ακόμα και οι στιγμές αυτές φτάνουν για να με γεμίσουν με χαρά.
- ... (έχει το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου) ... με σκέφτεσαι και χαίρεσαι; Αυτό είναι γλυκό.
- Και γελάω επίσης.
- Γιατί γελάς;
- Γιατί ενώ όλα πάνε καλά στην αρχή, κάπου στην πορεία κάτι συμβαίνει, π.χ μου λες πως είναι καλή η προσπάθεια μου αλλά την άλλη φορά να μην ξεχνάω ανοιχτό το φερμουάρ μου όταν μιλάω σε κυρίες.
- (Πρώτα κοίταξε και μετά γελάσε με την καρδιά της).
- Ακόμα δεν έχω καταφέρει να τελειώσω καμιά κουβέντα μας. Όλο κάτι συμβαίνει.
- Και αυτή την κουβέντα μας πως σκέφτεσαι να την τελειώσεις;
- Ενδιαφέρομαι για μια κουβέντα μαζί σου που δε θα τελειώσει... μόνο θα αρχίσει.
- Για να είμαστε σε αυτό το νησί και οι δύο σίγουρα θα έχουμε πράγματα να συζητήσουμε.
- Θα μπορούσα να σου κάνω το τραπέζι κάποτε;
- Σύντομα. Θα σε ειδοποιήσω...

Για την Αμαλία

Η σκέψη μας μαζί σου Αμαλία, γιατί έζησες και έφυγες με Aξιοπρέπεια.

Η έμπνευση και η κ...

Πόσο μ' αρέσει όταν εκνευρίζονται οι αρχές μαζί μου. Πολύ! Τότε είναι που βγάζουν τον πιο αστείο εαυτό τους. Τον αστείαρχο εαυτό τους. Καλά με λέει η Μάικα "Καββατρία", έχω πολύ έμπνευση μιλάμε.

Διότι η έμπνευση είναι σαν την καύλα ένα πράγμα (κι απ' αυτό κι απ' αυτό). Έρχεται το πρωί και άλλες 10-15 φορές μέχρι το βράδυ και αν δεν την εκτονώσεις με γράψιμο - την έμπνευση μιλάμε τώρα... η καύλα εκτονώνεται αλλιώς, αν είστε αναγνώστες του μπλογκ αυτού, σίγουρα γνωρίζετε όλους τους πιθανούς τρόπους - που είχα μείνει; α ναι, αν δεν την εκτονώσεις με γράψιμο, λέγω, θα ξαναέρθει πιο δυνατή την επόμενη ημέρα.

Αλλά παρ' όλα αυτά δεν ήθελα να πω αυτό. Ήθελα να πω ότι, όπως η καύλα είναι το φυσικό επακόλουθο του να βλέπεις, να αγγίζεις, ακόμα και απλά να ακούς τη φωνή μίας καυλογεννεσιουργού αιτίας, έτσι και η έμπνευση σου πετάγεται μετά από την επαφή με τις αρχές, σαν τσουτσούνα... να την η παρομοίωση, έδεσε.

Πω ρε γαμώτο, πολύ μεγάλη εισαγωγή τώρα αυτή. Ας περάσω στο κυρίως θέμα:

- Pit, είπαμε έτσι;
- Έτσι!
- Το fucking διαβατήριο όμως γράφει άλλο όνομα.
- Δύσκολο όνομα.
- Μήπως έχουμε γνωριστεί στο παρελθόν;
- Μήπως έχεις πάει ποτέ στη Μύκονο;
- Τι the fucking είναι αυτό;
- Νησί... κακώς πάντως θα έπρεπε, θα περνούσες καλά εκεί.
- Don't bullshit me! Ξέρω που σε έχω δει. Στους καταζητούμενους της Interpol
- ???
- Δε θα μου ξεφύγεις εμένα, θα βρω ποιος είσαι πραγματικά.
- Τώρα you are bullshiting me
- No you' re bullshiting me
- No fucking way
- Μη λες fuck σ' αυτό το γραφείο. Που the fucking νομίζεις ότι είσαι;
- ...
- Και θες λέει να ανοίξεις και μαγαζί στο νησί. Μήπως το παίζεις τρελλός; Ποιος θα τα φάει αυτά; I mean... fuck!
- Έχω όλες τις προϋποθέσεις συν μία. Είμαι πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν μπορείς να με σταματήσεις.
- Μπορώ να κάνω ότι fucking θέλω!
- Το χαρτί είναι πάνω στο γραφείο, για υπογραφή.
- Είσαι ένα πολύ επίμονο fucking πιτσιρίκι και θα χαρώ πολύ να υπογράψω, για να τα λέμε πιο συχνά.

Θα φακωθούμε με αυτόν, δεν υπάρχει περίπτωση. Για την ξανθιά, βέβαια, γιατί άλλο.

Ε μετά πήγα και στο γραφείο του Διοικητή... τα γνωστά. Βρήκα τη γραμματέα του. Αυτός είχε meeting εκείνη την ώρα με κάτι πελώρια μπιφτέκια. Η γραμματέας με έβαλε σε μια καρέκλα στον προθάλαμο, στην οποία κάθισα με όλους τους πιθανούς τρόπους: κανονικά, σταυροπόδι, με το αριστερό κωλομέρι, με το δεξί και ξανά με το αριστερό, γιατί μούδιασε το άλλο... Ε, μια φορά βγαίνει και αυτός, σηκώνομαι εγώ, του λέει η γραμματέας για την περίπτωσή μου, του δίνει το χαρτί, την ρωτάει τι είπε ο αστυνόμος, βλέπει την υπογραφή του, με σκανάρει με το πλάγιο του ματιού του, γελάει πονηρά (αυτό ήταν σίγουρα για τα μπρόκολα) και πλέον έχουμε νόμιμα επιχείρηση.

Καζανόβας εξ Αργολίδος

Ένα πράγμα που δε χωνεύω καθόλου, όταν λέμε καθόλου εννοούμε βρε παιδί μου μπιτ για μπιτ, είναι να είσαι στη δουλειά με τις γκόμενες σου. Με τις πρώην, τις νυν ή τις επόμενες. Είμαι κάθετος σε αυτό και δε σηκώνω κουβέντα. Το θεωρώ χαζομάρα. Άλλο δουλειά άλλο sex. Τελεία και παύλα.

Στην περίπτωση της Σύλβας όμως, έκανα μια εξαίρεση και την πήρα στο μαγαζί. Να πλένει και να μαγειρεύει. Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα. Μια φορά πηδηχτήκαμε εκεί (x3) και κάτι τρέχει στα γύφτικα. Τα ΡΟΜ, συγγνώμη.

Σήμερα το τρίβαμε όλη μέρα. Το μαγαζί εννοώ... άιντε, αμέσως το μυαλό σας στο πονηρό. Έτριβε αυτή τις κολώνες, τις έβαφα εγώ με το πινέλο. Σκούπιζε αυτή το χαλί, της το πάταγα εγώ λίγο για να μην κουνιέται. Μια καλή συνεργασία θα έλεγα.

Μέχρι τη στιγμή που είδα το θέαμα. Στην αρχή μου την έδωσε στα νεύρα. Η Αμερικάνα, που σύμφωνα με πληροφορίες μου την λένε Βάλερι, να περπατάει με αυτόν τον χλεμπονιάρη τον καουμπόι, τον αστυνόμο. Που αν ήταν ηθοποιός και τον έπαιρναν στο "ο καλός, ο κακός και ο άσχημος", θα τους είχε καταστρέψει το σενάριο. Θα το έκαναν "Ο καλός και ο κακάσχημος". Έχει ταλέντο ο άνθρωπος.

Κράτησα την ψυχραιμία μου και κοίταξα λίγο καλύτερα. Ήταν εμφανές. Αυτός με την αγέρωχη καύλα της εξουσίας δίπλα της και αυτή μέχρι που την ενοχλούσε η παρουσία του. Ήταν αγέλαστη και προβληματισμένη. Για ένα δευτερόλεπτο συναντήθηκαν τα βλέμματά μας. Ο μπάτσος το συνέλαβε το δευτερόλεπτο. Το καταλάβαμε και οι δυο. Αναγκαστήκαμε να χαμηλώσουμε τα μάτια μας.

Όμως μέσα σε αυτό το δευτερόλεπτο αισθάνθηκα πως έχουμε συννενοηθεί. Έμπειρος γαρ, στο να είμαι το τρίτο πρόσωπο, ο ελευθερωτής. Καλά μη βαράτε, έτσι το είπα, γιατί μου αρέσει να κοκορεύομαι ως γνήσιος Έλλην κερατάς (πρώην), που όλα τα θυμάται ανάποδα.

- Σ' αρέσει η Αμερικάνα Pit;
- Σιγά ρε Σύλβα μου έκοψες τη χολή! Ποια Αμερικάνα... α, αυτή! ε, εγώ τον αστυνόμο κοίταγα που πρέπει να τον δω αύριο το πρωί για την άδεια.
- Είναι πολύ καλή κοπέλα και όμορφη...
- Ε... π... ντάξει! Τι με νοιάζει εμένα...

(Ο Έλλην παπάρας πηδηματίας, κόκκορας εις κοτέτσιον, με υπολειτουργούντα μίνι εγκέφαλον, που νομίζει πως δεν τον καταλαβαίνουν κι όλας. Βρε τον Καζανόβα από την Αργολίδα).

Ουστ!

Τι μ' έπιασε λέει προχτές; Νοσταλγία; Ναααα! γαμώ τη νοσταλγία μου και τους συναισθηματισμούς μου, έτσι μου 'ρχεται να σβερκώσω κανέναν και να τον αρχίσω στα κλωτσίδια και θα το έκανα αν δεν ήταν σα σφαιροβόλοι όλοι εδώ, τουτέστιν έτσι μου 'ρχεται, αλλά δεν το κάνω, γιατί θα με σηκώσει κανείς όρθιο και θα με εκτοξεύσει στα 22 μέτρα και 80 εκατοστά και τότε σίγουρα θα αποτελέσω ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ.

Τίποτα δεν έχετε καταλάβει; Να το πάρω αλλιώς τότε. Τι είναι αυτό που πρώτα σε πιάνει να βρίσεις, μετά να δείρεις, μετά παραλογίζεσαι και μετά περπατάς στο δρόμο σαν την Τσιτσιολίνα που μόλις τελείωσε μια σοσιαλιστικού ρεαλισμού τριλογία με άλογα; Όποιος σκέφτηκε μια ταινία του Αγγελόπουλου δεν προσέχει καθόλου, είναι από αυτούς που πιάνουν μόνο την τελευταία λέξη, αλλά κατά τα λοιπά κοιμούνται. Άντε να το πάρει το ποτάμι.

Το δημόσιο είναι! Φτου σου ρε γαμώτο! Ίδιο και απαράλλαχτο. Ουστ! και ξαναούστ! Με πήγε ο Τζόνι σήμερα στο κτήριο της διοίκησης. Ένα είναι, απέναντι από την αστυνομία. Έπρεπε πρώτα να εξηγήσουμε στον Γραμματέα Εμπορίου τι θέλουμε να κάνουμε. Αυτός μας έστειλε σε κάποιον υπεύθυνο για τους αλλοδαπούς, που μας ζήτησε δυο φωτοτυπίες του διαβατηρίου και μας έστειλε πάλι στον Εμπορίου.

-"Τι θέλετε εσείς εδώ πάλι;"
-" Από το αλλοδαπών μας έστειλε σε εσάς".
-"Κακώς, μα καλά δεν ξέρουν τη δουλειά τους; Πηγαίνετε στο γραφείο της εφορίας".

Πάμε και εμείς στο γραφείο της εφορίας, μας ζητάνε κάποιες φωτοτυπίες, μας ρωτάνε τι θα κάνουμε, συμπληρώνουμε μια αίτηση και μας στέλνουν στο πρωτόκολλο, ξαναπηγαίνουμε σε αυτούς, μας ρίχνουν μια σφραγίδα, φεύγουμε για γραφείο εργασίας, δίνουμε δύο φωτοτυπίες και συμπληρώνουμε δυο αιτήσεις κερνάμε και δυο μπύρες, καθώς είχαμε αρχίσει πια να νιώθουμε την κατάσταση πολύ οικεία.

Φεύγουμε, πάμε πάλι στο πρωτόκολλο, κοιτάμε μια ημιχοντρούλα νεαρά που περνάει κάθετα, σκουντουφλάμε στην κοιλιά ενός κλητήρα και μας πάει πάλι πίσω αλά τραμπολίνο. Παίρνουμε λίγη φόρα, ξανά στο γραμματέα εμπορίου, μας στέλνει αυτός πίσω στην εφορία για πρόσθετες αιτήσεις. Καλός μπαλαδώρος, μοίραζε παιχνίδι. Με βλέπει μία εκεί και χτυπάει το χέρι στο τραπέζι. Όχι δεν έκανε "μπαπ" το χέρι στο τραπέζι. Έκανε ένα "φλάαααφ" το υπερσαρκώδες ζελεδωτό της μπράτσο και κατάπιε το "μπαπ":

- "Εσείς όμως κύριε είστε τουρίστας, δεν μπορείτε να ανοίξετε επιχείρηση"
- "Εγώ τουρίστας; που το καταλάβατε;"
- "Είστε λευκός!"
- "Όχι ρε γαμώτο σου! Πουτανακάλυψες;" Κι αυτή η Σεροκχολμική διάσταση του δημοσίου ...κι αυτή παγκόσμια πατέντα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά και το στενό παντελόνι που υπαινίσσεται σαφέστατα στις κυρίες πως κάποια νέγρικη καταγωγή έχω κι εγώ, τζάμπα το φόρεσα τελικά, δεν έπιασε ως τέχνασμα. Μ' όλο αυτό το τρέξιμο πιο πολύ σα κινέζος γυμναστής των κρίκων έμοιαζα.

- "Κάντε τα χαρτιά σας, αλλά πρέπει κύριε, να πάτε στην αστυνομία για άδεια και μετά να κλείσετε ραντεβού με τον Κυβερνήτη, για να σας δεχτεί"

Άδεια; κι άλλη άδεια; Οχτακόσιες άδειες έχω βγάλει και τρέχω άλλη μια γύρα σε όλους για τα περαιτέρω.

- "Αααα αποκλείεται να σου το σφραγίσω αυτό μίστερ σήμερα. Σε πέντε λεπτά σχολάμε και έχω και μια πείνα", μου λέει στο γραφείο εργασίας.

Αστο διάλο ρε! και σε κέρασα και μπύρα εσένα.

Νοσταλγία

Όλα καλά, όλα καλά. Το ψάρεμα το κόψαμε λίγο τον τελευταίο καιρό, διότι ή καπιταλιστής θα πρέπει να είναι κανείς ή ψαράς; Δε γίνεται και τα δύο. Την πλάκα μας την κάνουμε. Ο Τζόνι είναι καλή παρέα. Η Σύλβα μου χαμογελάει όταν με βλέπει αν και έχουμε κόψει την ελληνική καλημέρα. Ο Έλβις άρχισε να με συμπαθεί. Η Ρέτζα ψάχνει να μου βρει νύφη... αυτό το τελευταίο δεν εμπίπτει στην κατηγορία "όλα καλά", τώρα που το σκέφτομαι.

Όμως μου λείψατε ρε μπαγάσες. Πόσο μου έλλειψε η Ελλαδίτσα μας. Τα βουνά της, τα λουλούδια της, οι πεδιάδες της, τα κορίτσια που αρωματίζονται και φορούν αυτά τα στενά τους παντελόνια και βγαίνουν στην καφετέρια να συναντήσουν τον καλό τους, αυτόν που τις έχει πει πως είναι φίλος με τον Κυριακού και πως αν κάτσουν να τις πηδήξει θα κάνουν καριέρα σα την Κοκκίνου. Πόσο μου έλλειψε το Fame Story, ο Μικρούτσικος, ο Κακαουνάκης, ο Πρετεντέρης, ο Τράγκας, ο Καστίγιο, ο Βαγγέλης Περής. Αλλά και οι άγνωστοι ήρωες, οι ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οι ατζαμήδες, οι σκιτζήδες και οι αεριτζήδες... και οι ΜΑΤατζήδες, μη ξεχνιώμαστε.

Πλάκα σας κάνω μην καταριέστε την τύχη σας... κάτι μου έχει λείψει και εμένα. Μίλησα με τα αδέρφια μου σήμερα... ήταν όλοι μαζεμένοι.

- Τι καιρό έχει στην Αυστραλία;
- Μια συννεφιάζει και βρέχει μία έχει ήλιο... (θολώνω κάπως τα νερά, μην τύχει και βλέπει κανείς τον καιρό στο Ίντερνετ)
- Εγώ, εγώ σα μιλήσω πλώτος, εγώωωωωωωω (κλάμα)
- Ορίστε πάρτο, με έσκασες!
- Ποιοτς είναιιιιιιιι....
- Ο θείος είμαι...
- Γεία σου σείοοοο... τι κάνεις;
- Καλά είμαι αγόρι μου εσύ τι κάνεις;
- Σα έρθεις τσπίτι να φάμε;
- Είμαι μακριά αγόρι μου...
- Που είτσαι;
- Θα σου πω μόνο αν μου υποσχεθείς πως δε θα το πεις στη μαμά σου...
- Ντάτσει, ζε σα το πω.
- Στα Κιριμπάτι είμαι.
- Μαμάαα ο σείος είναι στα Κιλιμπάτι! ...μαμάααα πάλτο...
- Έλα ρε τι λέει αυτός, τι είναι τα Κιλιμπάτι;
- Ξέρω 'γω τι λέει; Έχει ξεφύγει το κωλόπαιδο
- Εντελώς! περίμενε να σου δώσω τον άλλον τώρα... Γιάννηηηηηηη! Έλα να μιλήσεις στο θείο σου!...
- Γεια σου θείεεεεε!
- Ρε, τι κάνεις ρε φάτσα;
- Καλά είμαι, εσύ;
- Κι εγώ καλά είμαι!
- Βρήκες γκόμενα;
- Κοντεύω, εσύ;
- Γεια σου, γεια σου θείε, σ' αγαπώ πολύ, έχω μια συλλογούλα τώρα (μάλλον συλλογισμό εννοεί)
- Εγώ πάλιιιιι!!
- Όχι εγώ.
- Όχι Ντάνι ετσί, εγώ...
- Εγώ είπα άστο κάτωωωωω!
- Ουάααααα, μαμά ο Ντάνις με βάλεσε!
-Δεν τον βάρεσα, αυτός μου πήρε το τηλέφωνο.
- Γιάααααανν (αυτή είναι η πολύ μικρή)
- Ουαααααάαα
- Ρεεεεε, θα φάτε ξύλο.... Τάκη έλα να τα μαζέψεις.
- Ουααααάααα
- φου... φου...φου...φου

Νοσταλγία! Το μόνο συναίσθημα που δεν μπορεί ούτε κάν η γελοιοποίηση να το αγγίξει!

'Ερευνα αγοράς

Από εκείνη τη μέρα που το καπιταλιστικό γονίδιο, ξετσουτσούνισε από μέσα μου και κατέλαβε τη γέφυρα του σκάφους (σκάφος λέω αυτό με τα μούσκλια και τους κοιλιακούς, που είδατε σε προηγούμενη φώτο), έχω γίνει άλλος άνθρωπος. Σα να στασίασε το ανδροειδές ενάντια στον κάπταιν Σποκ και να πήρε πια τον έλεγχο.

Σήμερα αποφάσισα με κρύο μυαλό να διεξάγω μια έρευνα αγοράς στην ατόλη, για να μετρήσω τις πιθανότητες επιτυχίας του εγχειρήματός μου. Πληρωμένη φυσικά. Για το λόγο αυτό κέρασα, λοιπόν, μια μπύρα το Τζόνι και άρχισα να τον ρωτάω:

- Ποιο είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα που έχουμε στο νησί; ξέρεις;
- Οι τουρίστες που κάνουν χαζές ερωτήσεις...
- Με δουλεύεις ρε; Θα σου πάρω τη μπύρα...
- Τα τσουνάμι!
- Εκτός από τα τσουνάμι;
- Που βγαίνουμε πάντα τελευταίοι στο πρωτάθλημα.
- Όχι τέτοια προβλήματα... εννοώ προβλήματα εσωτερικά, αυτά που έχουμε στην ψυχή μας.
- Αααα!! τώρα κατάλαβα! Σαν αυτά που έχει ο Θόρτον με τον Ριτζ Φόρεστερ (τώρα το βλέπουν αυτό εδώ).
- Όχι (βαριεστημένα μεν αλλά έτοιμος να τον σκίσω ήμουν).
- Σαν αυτά που έχετε οι λευκοί και καταλήγετε με τα πολλά σε ερημονήσια.
- Ναι...
- Χμμμμ! Δεν έχουμε τέτοια εδώ!
- Δεν μπορεί, όλοι έχουν, εσείς γιατί να μην έχετε;
- Εμείς είμαστε απλοί άνθρωποι. Δε μας βλέπεις; Είμαστε όλη μέρα με το χαμόγελο στο στόμα.
- Όχι πάντα
- Πάντα, πάντα...
- Εγώ έχω την εντύπωση πως κάποιες ημέρες βλέπω τα παιδιά να μη χαμογελούν.
- Αυτό, μίστερ Πιτ, είναι μια λάθος εντύπωση που έχεις.
- Τέλος πάντων, με το πάχος σας δεν έχετε προβλήματα;
- Το ήξερα ότι εκεί θα το πήγαινες μίστερ Πίτ!
- Κι αφού το ήξερες γιατί με παιδεύεις γαμώτο σου;
- Φακ! τέλειωσε η μπύρα.
- Α κατάλαβα... Παιδοβούβαλο πιάσε μια για το φίλο μου.
- Τι πρόβλημα να έχουμε, ωραίο είναι να είσαι παχύς... μακάρι να μπορούσα και εγώ, αλλά μου έβγαλαν το στομάχι μίστερ Πιτ, στο 'χω πει;
- 212 φορές. Δηλαδή ο κόσμος εδώ δε θα ήθελε να αδυνατίσει;
- Μπα μωρέ... Για να αδυνατίσεις πρέπει να μην τρως.
- Ναι αλλά μετά τα 30 όλοι αρρωσταίνουν εδώ, η καρδιά τους δεν αντέχει, το στομάχι τους...
- Κοίτα, μίστερ Πιτ, έτσι κι αλλιώς λένε πως σε 10 χρόνια θα βουλιάξουμε. Τουλάχιστο να φάμε και να πιούμε στο νησί μας, όσο προλάβουμε.
- Λέω να ανοίξω ένα φαστ φουντ με υγιεινές τροφές. Λαχανικά κυρίως και άλλα, τι λες;
- Θα πατώσεις!
- Γιατί ρε;
- Γιατί nobody can beat a good hot steak!
- Βλακείες, όλοι θα τρώνε μπρόκολα και βραστές πατάτες με λεμονάκι, λαδάκι και οριγκάνο, γιατί είναι νόστιμα και αδυνατίζουν. Έτσι για αλλαγή.
- Μίστερ Πιτ, εμένα αν με εξαναγκάσεις να τα τρώω αυτά, να ξέρεις θα πάω να βουλιάξω το Μάζντα για να μην έχεις αυτοκίνητο.
- Καλά, καλά... θα δεις στο τέλος που θα μου ζητάς κι εσύ.

Ε, αυτά! Σας είπα και τι δουλειά σκέφτηκα να κάνω. Καπιταλιστής μεν, αλλά ποτέ καπιταλιστής της εκμετάλλευσης του πόνου ή του εθισμού του άλλου. Αυτά παλιά!

Και μην ξεχάσουμε και τον κάπταιν Σποκ ε; Μπορεί να τον πέταξε το ανδροειδές από τη γέφυρα, αλλά αυτός γυρνάει στα παζάρια, ψάχνει την αγαπημένη του και ακούει με τα πελώρια αυτιά του, ότι μπορεί να λέγεται γι' αυτή.

Ααααχχχ!

Στρατιωτικοί ελιγμοί και παζάρια

Του του του ρου ρου ρου..... του του του ρου ρου ρου, πρέπει να σας γράψω κάτι τώρα, αλλά δε θέλω να σας γράψω, θέλω να σας τραγουδήσω... Εβρι ντέι αι μ σοου θένκφουλ....

Σα κοράκι γυρνούσα στην αγορά και έψαχνα για μαγαζί να νοικιάζεται. Το μάτι μου όμως είναι πεταχτό εδώ και δυο μέρες. Κόβω κίνηση, μήπως και το ξαναδώ το μωρό. Οοοου μπέεεεεειιιιιιμπι, γουέν άι γκετ δις φίλινγκ αι γουόντ σέξουαλ χίλινγκ (άλλο αυτό τώρα).

Και ξάφνου, εκεί που διαπραγματευόμουν με έναν ιπποπόταμο στα 100 Δολλάρια το μήνα μια τρύπα, τσουπ ξεπροβάλλει... (όποιος σκέφτηκε να πει η τρύπα θα τον πλακώσω άσχημα. Δεν μιλάνε έτσι για μια κυρία). "Λετς γκετ ιτ ον μπέιμπι όοοουυυ, λετς γκετ ιτ οόοοοον δις μίνιτ όου γιέα", σκέφτηκα και πήδηξα με μια δρασκελιά στο δρόμο.

-"Έι", μου φωνάζει ο μπουλντόζας ιδιοκτήτης, "τι θα γίνει με την καλύβα;"
- "Του εξπένσιβ μάι φρεντ, του εξπένσιβ..."

Κι επειδή στους στρατιωτικούς ελιγμούς είμαι πολύ μάνα, με περίσια μαεστρία και χωρίς κανείς να το καταλάβει, βρέθηκα στο δρόμο της. Κρατούσε πάλι τσάντες και μπορούσα να δω αυτό το σύστημα πλευρών, στήθους, μασχάλης, μπράτσου σε υπερένταση. Αυτό που είναι ακαταμάχητο στις γυναίκες. "Άι γουόντ γιου, αι νίντ γιου μπατ άι γουόντ γιου του γουόντ μι του!"

Ο Μάρβιν (δε λέω το επώνυμο γιατί κάποιοι, που δεν ξέρουν, θα βγάλουν λάθος συμπεράσματα) είναι όλη μου η εφηβεία. Τα τραγούδια του και η φωνή του. Η οποία ξανάρθε εδώ και λίγες μέρες στο προσκήνιο. Η εφηβεία... και η φωνή... μαζί πάνε αυτά.

"Χάι", μου λέει και μου χαμογελά... και δεν ήταν ένα απλό "χάι", ούτε το χαμόγελο ήταν απλό. Ήταν αυτό του παρατατικού διαρκείας: μου χαμογελούυυυυυυυυυυυυσε, για πέντε ολόκληρα δευτερόλεπτα. Κι εγώ, που τόσο καλός είμαι στους στρατιωτικούς ελιγμούς, αλλά όταν έρθει η ώρα του πυροβολισμού είμαι πολύ κότα, πρόφτασα να της πω ένα "χχ..." μπορεί και από μέσα μου.

Είμαι ευαίσθητος, διακριτικός, ευγενής, αλλά μόνο για τα πρώτα δευτερόλεπτα, τουτέστιν λίγες στιγμές αφότου με ξεπέρασε έκανα μεεεε - ταβολή για να δω καλύτερα, από την προηγούμενη φορά, ποια σχέση με τη γεωμετρία έχουν οι σφαίρες που ενώνουν τη μέση με τα πόδια.

Καμία! Τα αντικείμενα είχαν περάσει πια στο επίπεδο της υψηλής τέχνης, της γλυπτικής μάλλον.

-"Γκάμιτσε Mr. Pit", μου κόβει τη χολή ο παπάρας ο Mr. Tampourine.
- Γιούχου και σε σένα (κλεμμένο από την unlearn αυτό).
- Έχω εδώ έναν φίλο που νοικιάζει το μαγαζί του, εκείνο στη γωνία
- Πόσο;
- 120
- 60
- 110
- 65
- 100
- 70
- 95
- 80 και το λουρί της μάνας
- ...Μας σφάζεις αλλά εντάξει!
- Ας μην έλεγες καλημέρα στα ελληνικά! Ποιο είπες ότι είναι;

Το καπιταλιστικό γονίδιο

Αυτός ο κόσμος δεν αντέχεται όταν η πραγματικότητα σε αναγκάζει να ξεχνάς για λίγο ότι είναι θέατρο. Εντατικά λοιπόν μαθήματα διερεύνησης του γελοίου σε αυτήν, μήπως και κάποτε καταλάβουμε πως πρόκειται απλά για μια παράσταση, που χρειάζεται αλλαγή στην πλοκή και το κείμενο και ίσως στο σκηνοθέτη.

Και μια και είπα γελοίο θυμήθηκα εμένα. Όχι ότι είμαι γελοίος (τελειώς), πως το σκεφτήκατε αυτό, αλλά ότι στο μυαλό μου μού έρχονται συνήθως τα πιο γελοία πράγματα. Κι αφού μου έρθουν μετά θέλω και να τα πραγματοποιώ. Άρα μήπως είμαι όντως γελοίος; Ridiculous or not ridiculous? This is the question.

Ridiculous, το αποφάσισα, this is the answer. Διότι πως αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός πως μου κατέβηκε να κάνω επιχείρηση στο νησί. Έχει μέρες και με τρώει το καπιταλιστικό μου γονίδιο. Ξυπνάει το πρωί, μπαίνει μέσα μου και μου βάζει διάφορες σκέψεις: "Αν κάνεις αυτό, που δεν το κάνει κανείς εδώ θα κονομήσεις στο πιτς φιτίλι, θα μαζέψεις όλο το χαρτί", "βρε τους μαλάκες, πως και δεν το έχουν εκείνο... θα το φέρεις εσύ και θα χεστείς στο τάληρο", "πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να τους πάρουμε τα σώβρακα και γρήγορα πριν ξυπνήσουν" κ.λ.π

Τα λεφτά που έφερα μαζί μου επιτρέπουν να ζήσω εδώ για δυο χρόνια άνετα. Αλλά που να με αφήσει το γονίδιο στην ησυχία μου. "Θα τα φας και θα μείνεις ρέστος", μου λέει, "θα λένε όλοι ρε κοίτα τον χάλια πως κατάντησε".

Άστο διάλο παλιογονίδιο, τα κατάφερες. Δηλαδή τα κατάφερες να με βάλεις σε σκέψεις και να σκαλίζω μπίζνες πλαν στην άμμο. Αλλά επειδή είσαι και πολύ μουρντάρικο, μου πάσαρες προχτές και το μωρό το Αμερικάνικο και τώρα δεν έχω άλλη επιλογή. Πρέπει να μείνω για να την βλέπω και πρέπει να αποκτήσω καπιταλιστικό κύρος για να μου κάτσει.

Ου να χαθείς γονίδιο, όλα τα έχεις μελετήσει και τίποτα δε σέβεσαι, ούτε την άδολη τάση μας για πήδημα. Πάντως αν μου κάτσει η ξανθιά, κερνάω μπουζούκια να πάτε μόνοι σας και μπύρες τα αρσενικά που θα διαβάζουν τα τεκταινόμενα... κι αυτοί να τις πιουν μόνοι τους.

Υ.Σ. Ξανθιά και καπιταλισμός! χμμμμ... Η κότα έκανε τα αβγό ή το αβγό την κότα; και πόσο τοις εκατό να τα καταφέρνει, πόσο τοις εκατό να χτυπάει μπυρόνια, παρακολουθώντας το άλλο τοις εκατό να τα καταφέρνει στην τι - βι. Πολύ φιλοσοφία σήμερα.

Η Μάντι

Σταματάω για μια μέρα να βλέπω με τρόπο αστείο τον κόσμο.

Το κοριτσάκι αυτό, η Μάντι, απήχθη, όπως μας ενημέρωσε ο David Santos, σε κάποια παραλία της Πορτογαλίας στις 4 Μαΐου 2007.

Από τη στιγμή που είδα το πρόσωπο της, έκανα σκέψεις άλλοτε με φόβο και άλλοτε με ελπίδα για το τι μπορεί να της συμβαίνει.

Σκέψεις που τελειώνουν σε λίγα δευτερόλεπτα.

Γι' αυτό βάζω τη φωτογραφία της εδώ, για να με τιμωρήσω.

Ο λογισμός μου όμως, πρέπει να είναι καρφωμένος στην μικρή Μάντι, καρφωμένος στα όσα άσχημα συμβαίνουν σε αυτόν τον κόσμο και πρέπει να αλλάξουν.

Θεωρώ απίθανο να βοηθήσει το μπλογκ μου στο να βρεθεί η Μάντι. Πιθανότερο το να τη βρούμε μέσα μας, παρά σε κάποια παραλία της Ελλάδας.

Κι αν βοηθάει κάπου το να ελπίζουμε, τότε ας βρεθεί και ας είναι καλά.

Ο σκούρκος και η σκούρκαινα

Άνοιξη εκεί, χειμώνας εδώ, που όμως είναι σαν άνοιξη και ένα μυρμηγκάκι στο δρόμο έκανε παρέα με μια μυρμηγκούλα. Σήμερα ήμουν όλη μέρα στην αγορά. Μου ήρθε μια ιδέα γιατί βαριέμαι να κάθομαι και την ψάχνω. Θα σας πω όμως παρακάτω. Πήγα στον πάγκο ενός μανάβη. Τι ωραίες μπανάνες που είχε! Πράσινες χλωρές.

Ένα ζουζούνι ήταν πάνω σε μια μπανάνα και στο ενδιάμεσο των δύο ήταν μια ζουζούνα... προφανώς. Νομίζω διέκρινα και τα μάτια της, που είχαν πεταχτεί ελαφρά προς τα έξω. Παραδίπλα ο άλλος πάγκος, είχε καρύδες. Δεν ήθελα να αγοράσω, μόνο να τις κοιτάω. Πήγα και στον επόμενο και θαύμαζα την πραγμάτια του, αλλά δε θυμάμαι τι πούλαγε ακριβώς.

Σ' ένα καφάσι είχε αράξει μια κουνουπάρα, να! με το συμπάθειο. Πάνω της προσγειώθηκε ένας κουνούπαρος, αρσενικός σίγουρα. Λες και είχει δύο προβοσκίδες. Ωραίες γλυκοπατάτες που έχει εδώ η αγορά! Τις φέρνουν από Ινδονησία... φουυυυυ(ξεφύσημα) ...και το χορευτικό με την ξανθιά Αμερικάνα συνεχιζόταν για κάμποση ώρα. Στην αρχή την είδα προφίλ σε διπλανό πάγκο. Ίσια μύτη, στήθος που ξεχώριζε, ψηλά πόδια, πεταχτά οπίσθια, ύψος 1.70+.

Μετά έπιασα τους απέναντι πάγκους... και μια μυγούλα με έναν μύγαρο ερωτροπούσαν εκεί κοντά. Ήθελα να δω μάτια. Λαμπερά, φωτεινά, συνεχές χαμόγελο, γύρω στα τριάντα. Τι ωραία χαράδρα στήθους! Κανονικό βάρος. Το μυαλό μου συνήθως δουλεύει γρήγορα. Στην προκειμένη περίπτωση δουλεύει σα δημόσια υπηρεσία.

Τι να της πω; Σκέφτηκα να της δείξω το σκούρκο με τη σκούρκαινα που χαμουρεύονταν στον πάγκο με τα κολοκύθια που ψώνιζε και να της χαμογελάσω. Αλλά είπα να δω και πλάτη. Πλάτη αστέρι, γυναικεία, στητή. Ούτε μια νύχτα δε θα περνούσε χωρίς να την αγκαλιάζω αυτή την πλάτη.

Άρχισα να προβάρω ατάκες. Το εντομολογικής φύσης σεξ, μετά από σκέψη το απέρριψα. Τελικά βρήκα εμπνευσμένες ατάκες: "Εσύ πρέπει να είσαι η Αμερικάνα του νησιού, για την οποία μιλούν όλοι εδώ", "τι κάνεις είμαι ο Πίτ", "γνωριζόμαστε από κάπου;" (αυτό είχε τις λιγότερες πιθανότητες", "ξέρεις τι είναι τα μπλογκς;" (κι αυτό επίσης), "ωραίος καιρός σήμερα" (το πιθανότερο). Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα να λύσω: Θα της έλεγα "hi" ή "hello";

Δεν μπορούσα να αποφασίσω και αυτή είχε γεμίσει τις τσάντες της. Άρχισα να ιδρώνω. "Hi" ή "Hello" λένε ρε γαμώτο στις Αμερικάνες; Είχα πιάσει την έξοδο και ερχόταν κατά πάνω μου. "Hi" ή "Hello", ρε παιδιά; "Excuse me", μου λέει αυτή, γιατί εγώ.... άσε καλύτερα... και μου κάνει νόημα πως της κλείνω το δρόμο. "Oh sorry", της απαντώ με στεντόρεια φωνή. Τς... στο σπίκινγκ δεν κωλώνουμε με τίποτα εμείς οι Ναυπλιώτες. Απόδειξη της εντύπωσης που της έκανα, μου χαμογέλασε και με κοίταξε με αυτά τα μάτια τα πελώρια.

Τώρα εγώ εντωμεταξύ, κάτι ήθελα να κάνω στην αγορά, αλλά το ξέχασα τελείως.